Wednesday, December 31, 2008

2009: மாற்றுக்கொள்கைகளுக்கான போராட்டங்களை வலுப்படுத்திடுவோம்





வாசகர்கள் அனைவருக்கும் 2009ஆம் ஆண்டு புதிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களை உரித்தாக்கிக் கொள் கிறோம்.

2008ஆம் ஆண்டு, உலகிற்கும் நம் நாட்டிற்கும் மிகவும் சிரமமான ஓர் ஆண்டாக இருந்திருக்கிறது. 1930களில் ஏற்பட்ட மிகவும் மோசமான பொருளாதார மந்த நிலைமைக்கு அடுத்து இந்த ஆண்டு மிகவும் மோசமான நெருக்க டியை உலக முதலாளித்துவம் சந்தித்தது. உலகம் முழுவதும் பல லட்சக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கை சூறையாடப்பட் டிருக்கிறது. ‘மனிதர்களைச் சுரண்டு வதை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ள முதலாளித்துவம் என்னும் அமைப் பானது, எந்தக்காலத்திலும் நெருக்கடிக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாக இருந்துவிட முடியாது’ என்கிற உண்மையை இந்த நெருக்கடியானது மீண்டும் ஒருமுறை முன்னுக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறது. இது முதலாளித்துவம் குறித்த மார்க்சிய ஆய்வுமூலம் மெய்ப்பித்துக்காட்டப்பட்ட ஒன்று மட்டுமல்ல, முதலாளித்துவ அமைப்பு முறையானது சோசலிச அமைப்பு முறையாக மாற்றி யமைக்கப்பட வேண்டிய மார்க்சிய வழிகாட்டுதலையும் அனைவருக்கும் உணர்த்தியிருக்கிறது. லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் இடது சாரிக் கட்சிகள் எழுச்சி பெற்று வருவதும் மற்றும் பல நாடுகளில் ஏகாதிபத்தியத் தின் நவீன தாராளமயக் கொள்கைக ளுக்கு எதிராக வீரஞ்செறிந்த போராட் டங்கள் நடைபெற்று வருவதும், இதனைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. நாம் 2008ஆம் ஆண்டிற்கு விடை கொடுத்து அனுப்பும் அதே சமயத்தில், சோசலிசத்திற்கு ஆதரவாக - உலக அளவிலும் சரி; நம் நாட்டிலும் சரி - வர்க்கச் சேர்மானங் களை வலுப்படுத்திட நாம் எடுத்துக் கொள்ளும் உறுதிப்பாட்டை இரட்டிப் பாக்கிடுவோம். பல முக்கியமான குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்ச்சிப் போக்குகள் 2008ஆம் ஆண்டில் நம் நாட்டில் நடைபெற்றிருக் கின்றன. அவற்றுள், பயங்கரவாதிகளின் தாக்குதல்கள் பல்கிப் பெருகியிருப்பது ஆழ்ந்த கவலையளிக்கக்கூடியதாகும்.
அரசின் அதிகாரபூர்வ பட்டியல்களின் படியே மும்பை தாக்குதல் மற்றும் காபூ லில் இந்தியத் தூதரகம் தாக்கப்பட்டது உட்பட நாட்டின் பல பகுதிகளில் பெரிய அளவில் நடைபெற்றுள்ள ஏழு தாக்கு தல்களில் மொத்தம் 377 பேர் பலியாகி யுள்ளனர். இத்தாக்குதல்களில் ஆயிரத் திற்கும் மேற்பட்டோர் காயம் அடைந் துள்ளனர். மேலும் 2008ஆம் ஆண்டானது, இதற்குமுன் இருந்திடாத அளவிலான இயற்கைப் பேரிடர்களையும் எதிர்கொண் டது. இந்த ஆண்டு ஏற்பட்ட வெள்ளம், சமீப காலத்தில் ஏற்பட்ட வெள்ளக் கொடுமைகளில் மிகவும் மோசமானது, நேபாளத்திலிருந்து வரும் கோசி ஆற்றில் ஏற்பட்ட திசைமாற்றமானது பீகார் மற்றும் வட இந்தியமாநிலங்களில் பல பகுதி களில் பல்லாயிரக்கணக்கானோரைப் பலி கொண்டு பேரழிவினை ஏற்படுத் தியுள்ளது. 28 லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட மக்கள் இடம்பெயர்ந்து வீடற்றவர்களாக மாறிப் போயுள்ளார்கள். வெள்ளப் பெருக்கானது அஸ்ஸாம், ஒரிசா போன்ற வேறு பல மாநிலங்களிலும் பெரும் சேதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. 2008ஆம் ஆண்டில் இந்திய - அமெ ரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தம் கையெழுத் தாகியுள்ளதையும் பார்த்தோம். இந்திய - அமெரிக்க போர்த்தந்திரக் கூட்டணியை வலுப்படுத்துகிறோம் என்ற பெயரில் ஆட்சியாளர்கள் இந்தியாவை அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் உலகளாவிய பாது காப்பு மற்றும் போர்த்தந்திர நடவடிக்கை களின் ஓர் அங்கமாக மாற்றிவிட்டார்கள். இது நம் நாட்டின் இறையாண்மை மற்றும் சுயேட்சையான அயல்துறைக் கொள்கை இரண்டின் மீதும் கடும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தவே இட்டுச் செல்லும். மேலும் நாட்டில் நம் பாரம்பரிய முறைகளின் மூலமாகவே நம் நாட்டுக்குத் தேவையான மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்றபோதிலும், அதனை விடுத்து, அணுசக்தி மூலம் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்ய ஒப்பந்தம் போட்டிருப்பதானது, நம் நாட்டின் மிக அரிதான நம் வள ஆதா ரங்களை வற்றச் செய்திடவே வழி வகுக் கும். இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் நம் நாட்டு மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் மேம் படப்போவதைவிட, அணு உலைகளை அளித்திட இருக்கும் அமெரிக்கக் கம்பெனிகள் கொள்ளை லாபம் அடித்து கொழுப்பதற்கே உதவிடும். 2008ஆம் ஆண்டில் ஏழை - பணக் காரர் இடையேயான இடைவெளி மேலும் விரிவடைந்ததையும் பார்த்தோம். ‘ஒளிர் கின்ற’ இந்தியனுக்கும், ‘உழல்கின்ற’ இந்தியனுக்கும் இடைவெளி மேலும் ஆழமானதையும், அதன்மூலம் ஒரு பக் கத்தில் உலக அளவிலான பில்லிய னர்கள் இந்தியாவில் அதிகரிப்பதற்கும், அதே சமயத்தில் மறு பக்கத்தில் நம் மக்கள் தொகையில் சுமார் ஐந்தில் நான்கு பங்கினர் ஒரு நாளைக்கு இருபது ரூபாய் கூட வருமானமின்றி வாடுவதற்கும் இட் டுச் சென்றது. விவசாயிகள் தற்கொலை செய்வது கொஞ்சமும் குறையாமல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. 2008ஆம் ஆண்டில் தற்கொலை செய்து கொண்ட விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை இன்னும் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்பட வில்லை என்றபோதிலும், 2007ஆம் ஆண்டில் இது 16,632 ஆக இருந்திருக் கிறது. அதாவது, ஒவ்வொரு மாதமும் ஆயி ரத்திற்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் தற் கொலை செய்து கொள்கிறார்கள், ஒவ்வொரு நாளிலும் 46 பேர், அல்லது ஒவ் வொரு மணி நேரத்திலும் 4 பேர் என்கிற ரீதியில் தற்கொலை செய்து கொள்கி றார்கள் என்பது இதன் பொருள். ஐந்து வய துக்குக் குறைவான நம் குழந்தைகளில் 58 சதவீதத்தினர் போதிய ஊட்டச்சத்து உணவின்றி வாடுவதாக ‘யுனெஸ்கோ’ கூறுகிறது. ஊட்டச்சத்தின்மையாலும் அதன்மூலம் தாக்கக்கூடிய வியாதிக ளுக்குக்கூட மருந்து உட்கொள்ள முடி யாமலும் ஒவ்வொரு நாளும் ஆயிரத் திற்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் இறந்து கொண்டிருக்கின்றன. நிச்சயமாக, இத்தகைய நிலைமை களைத் தொடர்ந்திட அனுமதிக்கக் கூடாது. ஆயினும், இதற்கு முந்தைய பாஜக தலைமையிலான தேசிய ஜனநா யகக் கூட்டணி அரசோ அல்லது தற் போதைய காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐமுகூ அரசோ பின்பற்றும் நவீன தாராள மயப் பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்கு முற்றிலும் மாறான மாற்றுக் கொள்கை களைப் பின்பற்றுவது தேவை. இந்த நிலையில் மக்களின் எண்ணத் தைப் பிரதிபலிக்கும் நாடாளுமன்ற மானது, ஆளும் வர்க்கத்தினரால் வேண் டுமென்றே முழுமையாகச் செயல்பட விடாமல் மிகவும் துயரார்ந்த முறையில் அதன் நாட்கள் வெட்டிச் சுருக்கப்பட் டன. காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐமுகூ அரசானது நாடாளுமன்றத்தில் பெரும் பான்மையை மெய்ப்பிக்க மிகவும் கேவலமான முறையில் குதிரை பேரத்தில் ஈடுபட்டது. நாட்டில் அரசியல் அறநெறி இந்த அளவிற்குக் கீழ்த்தரமாக இதற்கு முன் சென்றதில்லை. சுதந்திரத்திற்குப் பின், 2008ஆம் ஆண்டில்தான் மிகவும் குறைவான நாட்கள் நாடாளுமன்றம் கூடியுள்ளது. இடதுசாரிக் கட்சிகள் குறைந்தபட்சம் ஆண்டிற்கு நூறு நாட்க ளாவது நாடாளுமன்றத்தின் அமர்வு நடந் திட வேண்டும் என்று கோரிய போதிலும், 2008இல் வெறும் 46 நாட்கள் மட்டுமே கூடியிருக்கிறது. அதேபோன்று 2008 மற்றோர் விதத்திலும் ‘பெயர்’ வாங்கி யிருக்கிறது. நாடாளுமன்ற வரலாற்றி லேயே மிக நீண்ட அமர்வு நடைபெற்றி ருப்பதும் 2008இல்தான். மன்மோகன் சிங் அரசாங்கத்தின் மீது நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பிற்காக ஜூலை 21 அன்று கூட்டப்பட்ட அமர்வு, டிசம்பர் 23 வரைக் கும் தொடர்ந்தது. ஆயினும் இடையில் 18 நாட்கள் மட்டுமே நாடாளுமன்றம் நடைபெற்று பின்னர் காலவரையின்றி ஒத்திபோடப்பட்டிருக்கிறது.
சுதந்திர இந்திய வரலாற்றில் முதன்முறையாக, நாடாளுமன்றத்தின் மழைக்காலக் கூட்டத்தொடரோ அல்லது குளிர்காலக் கூட்டத்தொடரோ இல்லாமல் இருந்ததும் 2008ஆம் ஆண்டுதான்.நம்முடைய அரசியலமைப்புச் சட்டத் தின்படி, நாடாளுமன்றம் என்பது சட்டங் களை இயற்றும் ஓர் அங்கமாக மட்டும் இருந்திடவில்லை, அது மேலும் அரசின் செயல்பாடுகள் குறித்து, மக்களின் சார்பில் கேள்வி கேட்கும் ஓர் அமைப்பாகவும் செயல்பட வேண்டிய ஒன்றாகும். ஆனால், நாடாளுமன்றத்தின் நடவடிக்கைகளை இவ்வாறு வேண்டுமென்றே வெட்டிச் சுருக்கியதன் மூலம், அரசு தன்னுடைய செயல்பாடின்மை குறித்து மக்களுக்குப் பதில் சொல்லாமல் சாதுரியமாகத் தப்பித்துக் கொண்டுவிட்டது.
உண்மையில் ஐமுகூ அரசாங்கம் இதற்காகத்தான் நாடாளுமன்றத்தின் நாட் களை வெட்டிச் சுருக்கியுள்ளது. ஆயினும், எந்த ஒரு அரசு இருந்தாலும் சில சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டேயாக வேண்டும் என்பதால், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் பரிசீலனைக்கு உட்படுத்தாமல் பல சட்டங்களை நிறைவேற் றியுள்ளது.
நாடாளுமன்றம் நடைபெற்ற கடைசி நாளன்று என்ன நடந்தது? நாடாளுமன்றத்தில் முழுமையாக அமளி நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த சமயத்தில், பதினோரு சட்டமுன்வடிவுகள் கொண்டு வரப்பட்டு, பத்தே நிமிடங்களில் அனைத்தும் நிறைவேறியதாக அறிவிக்கப்பட்டன. இதுபோன்றதொரு நிலை, இதற்கு முன் கேட்டிராத ஒன்று.
இத்தகைய சூழ்நிலையில்தான் இன்சூரன்ஸ் துறையை அந்நிய இன்சூரன்ஸ் நிறுவனங்களுக்குத் தாரை வார்ப்ப தற்கான முக்கிய திருத்தங்கள் முன்மொழி யப் பட்டிருக்கின்றன. உலகப் பொரு ளாதார நெருக்கடியிலிருந்து பாடங்கற்றுக் கொள்வதற்குப் பதிலாக, உலக ஊக வர்த்தகச் சூதாடிகளிடமிருந்து இந்திய நிதிச் சந்தையைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, ஐமுகூ அரசானது இன்சூரன்ஸ் துறையில் தற்போதுள்ள 26 சதவீதத் திலிருந்து 49 சதவீதமாக அந்நிய முதலீட் டை அதிகரிப்பதற்கான வேலையில் இறங்கியிருக்கிறது. இன்றைய தினம் ஆயுள் இன்சூரன்ஸ் கார்ப்பரேஷனின் சொத்து மதிப்பு சுமார் 1 லட்சத்து 17 ஆயிரம் கோடி ரூபாய்களாகும். இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் அதன் முதலீடு என்பதும் சுமார் 63 ஆயிரம் கோடி ரூபாயா கும். அவற்றால் சுமார் 6.5 லட்சம் கோடி ரூபாய் அளவிற்கு முதலீடு செய்யத்தக்க உபரியை அதிகரித்திட முடியும். 2007-08ஆம் ஆண்டில் அவற்றின் லாபம் சுமார் 2,800 கோடி ரூபாய். அவை சுமார் 450 கோடி ரூபாயை அரசுக்கு ஆதாயப் பங்காக (டிவிடண்ட்) அளித்திருக்கிறது. இந்தத் தொகை என்பது அரசாங்கத்தின் பங்குத் தொகைக்கு (equity) சமமாகும்.

கோடிக்கணக்கான இந்திய மக்களின் சேமிப்புக் களஞ்சியமாகத் திகழும் இன் சூரன்ஸ் துறையானது, இந்தியாவின் ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் மற்றும் நாட் டின் பல்வேறு கட்டமைப்பு வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்குப் பிரதானமான மூலா தாரமாக இருந்து வருகிறது. இவற்றின் மீது அந்நிய மூலதனத்தை கொள்ளை யடித்துச் செல்வதற்காக அனுமதிப்பது என்பது, அடிப்படையில் நம் நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியை மறுதலிப்பது என்பதாகும். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், உலக அளவில் பொரு ளாதார நெருக்கடி ஏற்பட்டிருக்கக்கூடிய இன்றைய சூழ்நிலையில், சர்வதேச நிதி மூலதனத்திற்கு நம்நாட்டின் வளங் களைக் கொள்ளையடித்துச் செல்வதற் காக, நம் நாட்டின் மக்களால் உருவாக் கப்பட்ட நம் நாட்டின் பொருளாதாரத்தை காவு கொடுப்பது என்பதே இதற்குப் பொருளாகும். அந்நிய முதலீட்டின் வரம்பை உயர்த்துவதன் மூலம் நம் நாட்டின் கட்டமைப்பு வளர்ச்சித் திட்டங் களை அதிகரித்திட முடியும் என்று அர சுத்தரப்பில் கூறப்படுவது யதார்த் தத்துக்கு முற்றிலும் முரணான ஒன்றா கும். இன்சூரன்ஸ் துறை 1999இல் அன் றைய பாஜக தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசால் அந்நிய மூலதனத்திற்குத் திறந்துவிடப்பட்டது. அதன்பின் 21 தனியார் இன்சூரன்ஸ் கம்பெனிகள் இந்தியாவில் தங்கள் செயல்பாட்டைத் துவக்கின. அவர்கள் முதலீடு செய்துள்ள மூலதனப் பங்கிற்கு மேல், ஒரு ரூபாய் அளவிற்குக் கூட இந்தியாவிற்குள் அவை இதுவரை கொண்டுவரவில்லை. தற்போதைய உலக முதலாளித்துவ நெருக்கடியானது, நவீன தாராளமய சித்தாந்தம் திவாலாகிப்போன ஒன்று என்று மெய்ப்பித்தப்பின்னரும்கூட, ஐமுகூ அரசானது மேற்படி நவீன தாராளமயப் பொருளாதார நிகழ்ச்சி நிரலைப் பின்பற்ற முயற்சிக்கிறது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. நாட்டையும் நாட்டு மக்களையும் பாதுகாத்திட, இத னை எதிர்த்து, முறியடித்திட வேண்டும். எனவேதான், வரவிருக்கும் 2009ஆம் ஆண்டு, மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்திடுவதற்கான, வாழ்க்கை மற்றும் பாதுகாப்பை உத்தரவாதப்படுத்து வதற்கான போராட்டங்களைத் தீவிரப் படுத்த வேண்டிய ஒன்றாக இருக்கும். இந்தப் போராட்டங்களின் குறிக்கோள் கள் இயற்கையாகவே ஆளும் வர்க்கங் களை மாற்றுக் கொள்கைகளைப் பின் பற்ற வளைந்து கொடுக்க நிர்ப்பந்திக்கும். ஆயினும், அத்தகைய வளைவானது, ஏகாதிபத்திய ஆதரவு மற்றும் மக்கள் விரோதக் கொள்கைகளைப் பின்பற்றும் காங்கிரஸ் மற்றும் மதவெறி சக்திகளுக்கு எதிராக ஒரு மாற்று அரசியல் சேர்மா னத்தைக் கொண்டு வர முடியும். 2009இல் நடைபெறவிருக்கும் பொதுத் தேர்தலில், இந்திய அரசியலில் அத்தகையதோர் தீர்மானகரமான மாற்றத்தை உத்தரவாதப்படுத்திட வேண்டும். சிறந்ததோர் இந்தியாவை உருவாக்கிட, மக்களுக்கு சிறந்ததோர் வாழ்க்கையைக் கொண்டுவரக் கூடிய வகையில் 2009ஆம் ஆண்டை செம்மையாக அமைத்திடுவோம்.2009ஆம் ஆண்டின் வெற்றியை உத்தரவாதப்படுத்த நாம் அனைவரும் உறுதியேற்போம்.தமிழில்: ச. வீரமணி

Sunday, November 9, 2008

உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து இந்திய மக்களைக் காப்பாற்ற



உலக நிதி நெருக்கடி என்பது இப்போது ஆழமான அளவிற்கு உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியாக உருக்கொண்டிருக்கிறது என்பது தெளிவாகிவிட்டது. உலகின் வளர்ச்சியடைந்த பொருளாதார நாடுகள் என்று சொல்லப்பட்டவை எல்லாம், தற்போது நீண்ட நெடிய பொருளாதார மந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றன.

இந்தியா உட்பட உலகில் உள்ள வளர்முக நாடுகளும் கடுமையாகப் பாதிப்புக்குள்ளாகும் நிலை வரவிருக்கிறது.
இவ்வாறு உலகில் ஏற்பட்டுள்ள நிதி நெருக்கடி நிலைமையை எதிர்கொண்டிட ஐமுகூ அரசாங்கம் மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகள் மிகவும் ஏமாற்றம் அளிக்கக்கூடியவைகளாக இருக்கின்றன. ஆரம்பத்தில் உலக நிதி நெருக்கடியால் இந்தியாவுக்கு எந்த ஆபத்தும் இருக்காது என்று மறுத்தபோதிலும், அதனைத் தடுத்து நிறுத்திட, அது மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகளானது, இதனால் பாதிக்கப்படும் சாமானிய மக்களைப் பாதுகாக்கக்கூடிய வகையில் இல்லாது மாறாக பெரும் நிதி நிறுவனங்களின் நலன்களைக் காப்பாற்றத் துடிக்கக்கூடிய வகையிலேயே அமைந்துள்ளன. நாட்டின் பணவீக்கத்தைக் அது மேற்கொண்டுள்ள ஒரேயொரு பொருளாதார நடவடிக்கை என்பது வங்கிகளின் வட்டிவீதத்தைக் குறைத்திருப்பதுதான். இதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை.
ஐமுகூ அரசாங்கம், தற்போது ஏற்பட்டுள்ள பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மீள்வதற்கு, யோசனைகள் கூறுவதற்கு, கார்பரேட் பெரும்புள்ளிகள் மற்றும் வங்கியாளர்களை மட்டுமே இதுவரை அழைத்திருக்கிறது. மாநில அரசாங்கங்களையோ அல்லது மற்ற அரசியல் கட்சிகள், தொழிற்சங்கங்கள், விவசாய சங்கங்கள் மற்றும் மத்திய - மாநில அரசுகளின் மற்ற நிதிசார்ந்த அமைப்புகளையோ அழைத்துக் கலந்து பேச வேண்டுமென்று அதற்குத் தோன்றவே இல்லை. மக்களின் நலன்கள் மீது கட்டப்படும் கார்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபங்கள் உலகம் முழுதும் கடுமையாக வீழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், ஐமுகூ அரசாங்கத்தின் பொருளாதார நிபுணர்கள் இன்னும் அத்தகைய நபர்களையே விடாது பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் நிலை தொடர்கிறது. வீழ்ந்து கொண்டிருக்கும் உலகப் பொருளதார நெருக்கடியிலிருந்து இந்தியாவைக் காப்பாற்ற இந்த வழிப் பயனளிக்காது என்கிற சூழ்நிலையில், உலகப் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்டுள்ள மந்தத்தின் கடுமையான பாதிப்பிலிருந்து நாட்டையும் நாட்டு மக்களையும் காப்பாற்றிட, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, கீழ்க்கண்டவாறு துல்லியமான பரிந்துரைகளை முன்வைக்கிறது.
பரிந்துரைகள்
மத்திய அரசு, ஒரு சிறப்பு நிதித் திட்டத்தை அறிவித்திட வேண்டும். அதன்படி, பொது செலவினத்தை அதிகரித்து அதன் மூலம் உழைக்கும் மக்களின் வருமானம் மற்றும் நுகர்வு நடவடிக்கைகளை அதிகரிக்கவும், வேண்டும்.
மத்திய அரசு மட்டுமல்ல, மாநில அரசாங்கங்களும் நிதிப் பற்றாக்குறையை அதிகரித்திட இது சரியான தருணமாகும்.
நிதிப் பொறுப்பு மற்றும் பட்ஜெட் மேலாண்மை (FRBM Ac t) சட்டத்தை ரத்து செய்திட வேண்டும். மாநில அரசாங்கங்களுக்காக ஓர் ஒருங்கிணைந்த கடன் நிவாரணத் திட்டத்தைக் கொண்டுவந்து, மாநில அரசாங்கங்கள் விரிவடைந்த வகையில் நிதி மேலாண்மையைப் பின்பற்றிட ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும்.
இருக்கும் பணியிடங்களைப் பாதுகாத்திட...
உலக அளவில் பொருளாதார மந்தம் ஏற்பட்டிருக்கக்கூடிய சூழலில் நாட்டில் உள்ள வேலைவாய்ப்புகளைப் பாதுகாத்திட, அரசாங்கம் முன்னுரிமை அளித்திட வேண்டும்.
தொழில்நிறுவனங்கள் ஆலைமூடல் அல்லது ஊதிய வெட்டு போன்றவற்றைச் செய்யாது தடுத்திடக்கூடிய வகையில், நாட்டின் பொருளாதாரத்தைக் காப்பதற்காக, சட்டம் (moratorium) ஒன்றை அரசு அறிவித்திட வேண்டும். ஏனெனில் தொழில்நிறுவனங்கள் ஆலை மூடல் அல்லது ஊதிய வெட்டு நடவடிக்கைளை மேற்கொண்டால், அது மக்களின் வாங்கும் சக்தியை மேலும் குறைத்து, நிலைமைகளை மேலும் கேடாக்கிடும். மாநில அரசாங்கங்களும் நடப்பிலுள்ள தொழிலாளர்நலச் சட்டங்களைக் கடுiமாக அமல்படுத்தி, ஆலை மூடல் மற்றும் தொழிலாளர்கள் வேலை நீக்கம் செய்யப்படுவதிலிருந்து பாதுகாத்திட வேண்டும்.
நிதிச் செலவினங்களைச் சரிசெய்திடும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும்போது, அரசு முதலில், சமீககாலத்தில் ஊதிப் பெருத்துள்ள தொழில்நிறுவனங்கள் அடைந்திடும் லாபம் மற்றும் அதிகாரிகளின் ஊதியம் ஆகியவற்றில்தான் கை வைக்க வேண்டும். நாட்டில் ஒரு வருமானங்கள் கொள்கை (Incomes Policy)யைக் கொண்டுவர வேண்டும். அதன்கீழ் அதிகாரிகளின் ஊதியம், ஏறும் விலைவாசி மற்றும் தொழிலாளர்கள் ஈட்டிடும் குறைந்தபட்ச ஊதியம் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும்.
உண்மையான பொருளாதாரத்தை உயர்த்தத் திட்டமிடல்
வேலைவாய்ப்பு அதிகம் அளிக்கக்கூடிய மற்றும் புதிதாக வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கக்கூடிய வகையில் அரசாங்கம் பொது முதலீட்டை அதிகப்படுத்தி, புதிய தொழில்நிறுவனங்களை உருவாக்கிட வேண்டும். ஏற்றுமதி சார்ந்த தொழில்களில் வேலையிழப்போரை இந்நிறுவனங்களில் அமர்த்திட வேண்டும்.
வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதச் சட்டம்: தேசிய வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதச் சட்டம் வலுப்படுத்தப்பட்டு, அதனை நகர்ப்புரங்களுக்கும் விரிவாக்கிட வேண்டும். நூறு நாட்களுக்கு மேல் வேலை அளிப்பதற்கும் பரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும்.
வேளாண்மை: உணவு தான்யங்கள் உற்பத்தி ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். நாடு முழுதும் அனைத்து முக்கிய பயிர்களுக்கும் பொது கொள்முதல் நடவடிக்கைகள் விரிவாக்கப்பட வேண்டும். உணவுப் பாதுகாப்புத் திட்டப்பணிக்கான ஒதுக்கீடுகள் மற்றும் ராஷ்ட்ரிய கிரிஷி விகாஸ் யோஜனா திட்டம் கணிசமான அளவில் விரிவாக்கப்பட வேண்டும். பாசனத்திற்கான பொது முதலீடும் கணிசமான அளவிற்கு மேம்படுத்தப்பட வேண்டும். பருத்தி மற்றும் எண்ணெய் வித்துக்கள் போன்ற பணப் பயிர்களுக்கு, உயர் சங்கவரி மூலமாக இறக்குமதிக் கட்டுப்பாடு கொண்டுவரப்பட வேண்டும். ரப்பர், முந்திரி போன்ற பணப் பயிர்களுக்கும் இறக்குமதிக் கட்டுப்பாடுகள் கொண்டு வந்து, விலைவீழ்ச்சியிலிருந்து அவற்றைத் தடுத்து அவற்றைப் பாதுகாக்கக்கூடிய வகையிலும் நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
உணவு மற்றும் எரிபொருள் விலைகள்: டீசல் மற்றும் பெட்ரோல் விலைகள் முறையே ரூ.4 மற்றும் ரூ.2 உயர்த்தப்பட்டது, மேலும் தாமதமின்றி குறைக்கப்பட வேண்டும். சர்வதேச சந்தையில் எண்ணெய் விலைகள் கடுமையாக வீழ்ச்சி அடைந்திருப்பதனால் இங்கும் விலைகளைக் குறைத்திட வேண்டும். (ஒரு பேரலுக்கு 60 டாலருக்குக் கீழ் விலை குறைந்திருக்கிறது) பொது விநியோக முறையை அனைவருக்கும் சீரானதாக்கி, மான்ய விலையில் உணவுதான்யங்கள் நாட்டில் உள்ள அனைத்துப் பகுதியினருக்கும் சென்றடைந்திட வேண்டும். பொருளாதாரத்தில் நுகர்வுத் தேவையைப் பெருக்கிட இந்நடவடிக்கை அவசியம்.
சில்லரை வர்த்தகம்: நுகர்வு வளர்ச்சி மெதுவாக இருப்பதனால், சிறிய மற்றும் சாலையோர வியாபாரிகள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில், பெரும் வர்த்தக நிறுவனங்கள் தங்கள்சில்லரை வணிக வளாகங்களை விரிவுபடுத்தி, சந்தையின் பெரும்பகுதியை அபகரிக்க அனுமதிப்பது, நிலைமையை மேலும் கேடாக்கிடும். எனவே நாட்டில் உள்ள சிறிய மற்றும் சாலையோர வியாபாரிகளைப் பாதுகாத்திடக் கூடிய வகையில் பெரும் கார்பரேட் நிறுவனங்களுக்குக் கடிவாளமிடுவது அவசியம்.
சிறிய அளவிலான தொழில்கள் : சிறிய அளவிலான தொழில்களில் ஏற்பட்டிருக்கக்கூடிய நெருக்கடியினால் அதிகமான அளவிற்கு வேலைஇழப்புகள் ஏற்பட்டு, அதனைச் சார்ந்துள்ள தொழிலாளர்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுவார்கள்.குறிப்பாக ஏற்றுமதி சார்ந்த தொழில்களான ஆடைகள் மற்றும் தோல் தொடர்பான தொழில்நிறுவனங்கள் கடும் நெருக்கடிக்குள்ளாகி இருக்கின்றன. இவற்றை மனதில் கொண்டு, நிவாரண நடடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டியது அவசியம்.
ஏற்றுமதி இறக்குமதி வரிகள் மூலம் பாதுகாப்பு: பொது முதலீடு மூலமாக பொருளாதார நிலைமையை உறுதிப்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளும்போது, உள்நாட்டுத் தொழிலகங்களைப் பாதுகாத்திட, உரிய ஏற்றுமதி இறக்குமதி வரிக் கொள்கை அவசியம்.
நிதித்துறையில் உள்ள விதிமுறைகள் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். நிதித் துறைமீது அரசின் கட்டுப்பாடு உத்தரவாதப்படுத்தப்பட வேண்டும். நிதிநிறுவனங்கள் வளமானவர்களுக்கு நுகர்வுப் பொருள்கள் வாங்குவதற்கு கடன்கள் அளிப்பதற்கு முன்னுரிமை அளிப்பதற்குப் பதிலாக, வேளாண்மை மற்றும் சிறிய தொழில் நிறுவனங்கள் வேலைவாய்ப்பை அதிகரிக்கக்கூடிய வகையில் கடன்கள் வழங்கப்பட வேண்டும்.
மூலதனக் கணக்கு மாற்றத்தக்க தன்மை (Capital Account Convertibility): தாராபூர் குழு பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில் மூலதனக் கணக்கைத் தாராளமயப்படுத்த மேற்கொள்ளப்பட்ட நடவடிக்கைகள் மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும். மூலதனம் உள்வரவு மற்றும் வெளிச்செல்லுதல் (டிரவகடடிற) தொடர்பாக கடும் கட்டுப்பாடு கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.
அநாமதேயக் குறிப்புகள் (Participatory Notes) : PNs எனப்படும் அநாமதேயக் குறிப்புகள், வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களால் பயன்படுத்தப்படுவது தடை செய்யப்பட வேண்டும். ஊக வணிகத்திற்கு இடம் கொடுக்கும் அனைத்து நடைமுறைகளும் ரத்து செய்யப்பட வேண்டும்.
வங்கி மற்றும் இன்சூரன்ஸ் துறைகளைப் பாதுகாத்தல்: வங்கி முறைப்படுத்தல் (திருத்தச்)சட்டமுன்வடிவு, பாரத ஸ்டேட் வங்கி (திருத்தச்) சட்டமுன்வடிவு மற்றும் இன்சூரன்ஸ் துறையில் அந்நிய நேரடி முதலீட்டு வரம்பை தற்போதுள்ள 26 சதவீதத்திலிருந்து 49 சதவீதமாக உயர்த்துதல் போன்ற வங்கி மற்றும் இன்சூரன்ஸ் துறையை அழித்திடக் கூடிய அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் அரசு கைவிட வேண்டும்.
ஓய்வூதியச் சீர்திருத்தம்: ஐமுகூ அரசாங்கம் ஓய்வூதியச் சீர்திருத்தங்களை உடனடியாகக் கைவிட வேண்டும். ஓய்வூதிய நிதியம் முறைப்படுத்தல் மற்றும் வளர்ச்சி அதிகாரக்குழுமம் சட்டமுன்வடிவு (PFRDA Bill) ரத்து செய்யப்பட வேண்டும்.. அரசு ஊழியர்களுக்கான ஓய்வூதியத் திட்டம் மாற்றியமைக்கப்பட்டு, குறைந்தபட்ச ஓய்வூதியம் உத்தரவாதப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
தமிழில்: ச.வீரமணி

Saturday, October 18, 2008

சங்பரிவாரக் கும்பலின் காட்டுமிராண்டி நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக
















புதுடில்லி, அக்.18-
சங் பரிவாரக் கும்பல் மதச்சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் மேற்கொண்டிருக்கும் காட்டுமிராண்டித்தனமான அட்டூழியங்களுக்கு எதிராக மதச்சார்பற்ற சக்திகள் மற்றும் மதச்சிறுபான்மையினரின் பரந்த மேடையைக் கட்டிடுவோம் என்று மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் பிரகாஷ்காரத் கூறினார்.
தலைநகர் டில்லியில் உள்ள மாவலங்கார் அரங்கத்தில் சனியன்று மாலை வகுப்புவாதம் மற்றும் ஜனநாகத்தின் மீதான தாக்குதல்களுக்கு எதிராகச் சிறப்புமாநாடு நடைபெற்றது. மாநாட்டில் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் பிரகாஷ்காரத், இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் ஏ.பி.பரதன், மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளத்தின் தலைவர் தேவகவுடா, தெலுங்கு தேசக் கட்சியின் சார்பில் எர்ரநாயுடு, டில்லி கிறித்துவ கவுன்சில் செக்ரடரி ஜெனரல் ஜான் தயால், ஜாமியா மிலியா பல்கலைக் கழகத் துணை வேந்தர் நூருல் ஹாசன், மூத்த பத்திரிகையாளர் குல்தீப்நய்யார், இளம் பத்திரிகையாளர் சீமா முஸ்தபா மற்றும் டில்லி ஆர்ச் பிஷப் வின்சென்ட் கன்செஸ்ஸா மற்றும் பலர் உரையாற்றினார்கள். சிறப்பு மாநாட்டில் நிறைவுரையாற்றியபோது பிரகாஷ்காரத் இவ்வாறு கூறினார். மேலும் அவர் கூறியதாவது:
மதச்சிறுபான்மையினரைக் காப்பதற்கான போராட்டம் என்பது, நாட்டின் ஜனநாயகத்தைக் காப்பதற்கான போராட்டம். நாட்டின் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான போராட்டம் என்று பொருள். பல்வேறு மாநிலங்களிலும் சங்பரிவாரக் கும்பல் மதச்சிறுபான்மையினருக்கு எதிராகக் கட்டவிழ்த்துவிட்டுள்ள காட்டுமிராண்டித்தனமான நடவடிக்கைகளை அம்மாநில அரசுகள் தடுத்திடத் தவறிவிட்டன. மத்திய அரசும் உரியமுறையில் தலையிட மறுக்கிறது.
தேசப்பற்று என்ற பெயரில் பஜ்ரங்தளம் பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டுள்ளது. பல்வேறு மாநில அரசுகளும், மத்திய அரசும் அதற்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்கத் தயாராயில்லை.
காங்கிரஸ்கட்சி தலைமையில் உள்ள ஐமுகூ அரசாங்கம் இதே பாதையைத் தொடருமானாலும் நடைபெறவிருக்கும் சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் மேலும் அது செல்வாக்கு இழக்கும் என்பது நிச்சயம்.
பெரும்பான்மை மதவெறியர்களின் நடவடிக்கைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்திட, ஒரு வழிமுறையாக இன்று இத்தகைய பரந்த மேடை டில்லியில் உருவாகி இருக்கிறது. இதுபோன்று நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் பரந்த மேடையைக் கட்டிடுவோம்.
இவ்வாறு மதச்சார்பற்ற சக்திகளும், மதச்சிறுபான்மையினரும் ஒன்றுபட்டால் நாட்டின் மதச்சார்பின்மையைக் காத்திட முடியும், நாட்டின் ஜனநாயகத்தைக் காத்திட முடியும், நாட்டின் மதச் சிறுபான்மையினரையும் காத்திட முடியும், பெரும்பான்மை மதவெறி சக்திகளின் அட்டூழியங்களுக்கு மிக எளிதாக முற்றுப்புள்ளி வைத்திட முடியும். அந்தத் திசைவழியில் இன்று டில்லியில் தொடங்கியுள்ள இந்தத் திசைவழியில் முன்னேறுவோம்.
இவ்வாறு பிரகாஷ் காரத் கூறினார்.
தொடர்ந்து மதச்சிறுபான்மையினரைக் காத்திட உரிய நடவடிக்கைகளை மத்திய அரசு மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும், மதவெறித் தீயை உசுப்பிவிடுவோருக்கு எதிராக கடும் நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும், பயங்கரவாத நடவடிக்கைசகளில் ஈடுபடும் அனைத்து அமைப்புகள் மீதும் நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

Wednesday, October 15, 2008

சிங்கூர்: மக்கள் விரோத அரசியலைத் தோற்கடித்திடுவோம்





மேற்கு வங்கத்தில் இடது முன்னணிக்கு எதிரான சக்திகள், திரிணாமுல் காங்கிரஸ் தலைவி மமதா பானர்ஜி தலைமையில், சிங்கூரிலிருந்து டாடா கார் உற்பத்தித் தொழிற்சாலையை விரட்டியடிப்பதில் துரதிஷ்டவசமாக வெற்றி பெற்றுள்ளன.
இவ்வாறு, இழப்பீட்டுக் காசோலையை பெற மறுத்த பத்து சதவீதத்தினருக்கும் குறைவானவர்களின் ஆதரவுடன், அப்பகுதி மக்களுக்கு முன்னேற்றகரமான வாழ்வாதாரத்தையும், எதிர்கால சுபிட்சைத்தையும் அதேபோன்று தொழில்மயத்தையும் கடுமையாகப் பாதித்திருக்கின்றனர். நாம் இப்பகுதியில் முன்பே குறிப்பிட்டிருந்ததைப்போல, நந்திகிராம் மற்றும் சிங்கூரில் இவர்கள் மேற்கொண்ட சீர்குலைவு வன்முறைகள் அரசியலையே அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்தப் போராட்டங்களின் மூலமாக திரிணாமுல் காங்கிரசும், மற்ற எதிர்க்கட்சிகளும் தங்களுடைய ஆதரவுத் தளத்தை வலுப்படுத்திக்கொள்ள முயல்கின்றன. இறுதியாக, எத்தகைய அரசியல் தங்களுக்குத் தேவை என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டியவர்கள் மேற்கு வங்க மக்களேயாவர்.
மமதா பானர்ஜி, நானோ கார் உற்பத்தித் திட்டத்தை மட்டும் வங்கத்திலிருந்து விரட்டியடிக்கவில்லை, தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியின் பிரதானக் கட்சியான பாஜகவின் விசுவாசமிக்க கூட்டணிக்கட்சி என்ற முறையில், நானோ திட்டத்தை குஜராத்தில் அமைப்பதற்கும் வசதி செய்து கொடுத்திருக்கிறார். அவர் தொடர்ந்து தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் அங்கம் வகிப்பதன் மூலம், பாஜகவின் நரேந்திர மோடி அரசாங்கம் முஸ்லீம் மக்களுக்கு எதிராகக் கட்டவிழ்த்துவிட்டுள்ள மதவெறிப் படுகொலைகளை, சரி என்று ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்பதை நினைவிற் கொள்க.
வங்கத்திலிருந்து, டாடா தன்னுடைய நானோ கார் உற்பத்தித் திட்டத்தை வேறிடத்திற்கு ஏன் எடுத்துச் சென்றுள்ளார் என்பது குறித்தெல்லாம் சற்றும் கவலைப்படாமல், பெரு முதலாளிகளின் கார்பரேட் ஊடகங்கள், தொடர்ந்து மார்க்சிஸ்ட் கட்சி மீது அவதூறை வாரி இறைப்பதைக் குறைத்துக் கொள்ளவே இல்லை. ‘‘மமதாவை மட்டும் குறை சொல்லாதீர்கள்’’ என்று தி எகனாமிக் டைம்ஸ் அலறுகிறது. வேறு சிலர் சற்றே தணிந்த குரலில் குறை சொன்னாலும், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியும் இடது முன்னணியும்தான் இதற்கு முழுப் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்று கூறிவருகின்றன. பிசினஸ் ஸ்டாண்டர்ட் இதழ் மமதா பானர்ஜியை, கோலியத்திற்கு எதிராகப் போராடிய டேவிட் போன்றவர் என்றும், தி இந்துஸ்தான் டைம்ஸ் ஏடு அவரை ‘‘இந்தியாவின் காப்பாளர்’’ என்றும் புகழாரம் சூட்டியிருக்கின்றன. இதனை அந்த ஏடு ‘‘நிலத்தை ஒப்படைக்க விரும்பாத விவசாயிகளை’’ காவல்துறையினர் கண்மூடித்தனமாக அடிக்கும் வீடியோ படத்தின் கீழ் வந்த அடிக்குறிப்பை ஆதாரமாகக் காட்டி தன் புகழாரத்தை நியாயப்படுத்தி இருக்கிறது. அவ்வாறு ஒரு சம்பவம் நடந்ததற்கு ஆதாரம் எதுவும் இல்லை என்ற போதிலும், இத்தகைய இழிவான செயல்களில் அவை இறங்கின.



இதுபோன்ற சித்தரிப்புகள் நமக்கு 1970களின் ஆரம்ப காலங்களில் வியட்நாமுக்கு எதிராக சைகோனை அமெரிக்க ராணுவத்தினர் முற்றுகையிட்ட சமயங்களில், பாங்காக்கிலிருருந்த பிரஸ் கிளப் ‘‘நேரில் கண்ட காட்சிகளாக’’ வெளியிட்ட சாட்சியங்களைத்தான் நினைவுபடுத்துகின்றன. ஆனால் நடந்தது என்ன? இறுதியில் அமெரிக்காவின் இராணுவத்தினை, நிர்மூலமாக்கி, சைகோனையும் நாட்டின் பிற பகுதிகளையும் அமெரிக்காவிடமிருந்து வென்றெடுத்தது வியட்நாம்.
இடதுசாரிகளுக்கு எதிராக இத்தகைய கடுஞ்சொற்களை இவை பிரயோகிக்கும் அதே சமயத்தில், சில அடிப்படைப் பிரச்சனைகளும் முன்னுக்கு வந்துள்ளன. முதலாவதாக, இடது முன்னணி அரசாங்கம், தரிசு நிலத்தை கையகப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, விளை நிலங்களை ஏன் கையகப்படுத்தின? விடை மிகவும் எளிதான ஒன்றுதான். மேற்கு வங்கத்தில் தரிசு நிலம் என்று இருப்பது இரு சதவீதத்திற்கும் குறைவாகும்.


இரண்டாவதாக, இடது முன்னணி அரசாங்கம் ஏன் நில உரிமையாளர்களுக்கு டாடா நிறுவனம் மூலமாக பணம் கொடுக்க முயலவில்லை? இதற்கும் விடை மிக எளிது. நாட்டில் நிலத்தைக் கையகப்படுத்துவதற்கு ஒரு புதிய மத்தியச் சட்டம் தேவைப்படுகிறது. 1894இல் பிரிட்டிஷார் ஆட்சியிலிருந்தபோது, ரயில் பாதை அமைப்பதற்காக, நாடு முழுதும் நிலத்தைக் கையகப்படுத்துவதற்கு நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டத்தின் மூலமாகத்தான் தற்போதும் நிலம் கையகப்படுத்தப்படுகிறது. (கடந்த மூன்றாண்டுகளில் 5 லட்சம் ஏக்கர் விளை நிலங்கள் கையகப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.) தற்காலத்திற்கொவ்வாக இத்தகைய சட்டங்கள் மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும் என்று மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கோரி வருகிறது. அவ்வாறு நிலம் அளிப்போருக்கு இழப்பீடு தரப்படுவதுடன், மேற்படி தொழிற்சாலையில் வேலை உத்தரவாதம் அளிப்பதற்கும் வகை செய்யக்கூடிய வகையில் ஒரு சட்டம் நிறைவேற்றப்பட வேண்டியது அவசியம். இதனைச் சட்டரீதியாகச் செய்திட வேண்டியிருக்கிறது. இதனை தனிப்பட்ட கார்பரேட் நிறுவனங்களின் விருப்பத்திற்கு மேற்கொள்ள அனுமதித்திட முடியாது. இதற்கு ஒரு சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டாக வேண்டியது அவசியம்.


துரதிர்ஷ்டவசமாக, கடந்த நான்கு ஆண்டு காலமாகவே, குறிப்பாக சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலத்திற்கு நிலம் கையகப்படுத்தல் பிரச்சனை மிக உக்கிரமாக வந்த சமயத்திலேயே, இவ்வாறு புதிய சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் அவ்வாறு எதுவும் நிறைவேற்றப்படவில்லை. இப்போதாவது அதனை அவசரமாகச் செய்திட வேண்டியது தேவையாகும்.


மூன்றாவதாக, டாடா நிறுவனத்திற்குப் போதிய பாதுகாப்பு அளிக்கத் தவறியதால்தான் அந்நிறுவனம் சிங்கூரிலிருந்து வெளியேற வேண்டியதாயிற்று என்று ஒரு பல்லவி மீண்டும் மீண்டும் பாடப்படுகிறது. ரத்தன் டாட்டாவே ஒப்புக்கொண்டிருப்பதுபோல இது காரணமல்ல. உண்மையில், போதுமான பாதுகாப்பு அளிக்கப்பட்டிருந்தது, சட்டம் ஒழுங்கை நிலைநாட்டுவதில் மாநில அரசு தன் கடமையைச் செவ்வனே செய்து வந்தது. ஆயினும், டாட்டா ஒரு நிலைபாட்டினை மேற்கொண்டார். அதாவது, அனைத்துத் தரப்பினரும் ஒத்துழைப்பு நல்காவிடில், தாங்கள் சிங்கூரில் தொடர்ந்து இருக்கப் போவதில்லை என்று கூறினார். நிச்சயமாக இத்தகு நிலைபாட்டினை ஏற்காமல் ஒருவர் மறுத்திட முடியும். ஒரு குடியிருப்புப் பகுதியில் ஒருவர் வீடு கட்டுகிறார் என்றால், அங்குள்ள அனைவரும் தனக்கு ஒத்துழைப்பு தந்தால்தான், தன் வீட்டில் வந்து எதையும் திருட மாட்டேன் என்று வாக்குறுதி கொடுத்தால்தான் வீடு கட்டுவேன் என்று எவரும் கூறுவதில்லை. ஆயினும், மமதா பானர்ஜியைப் போன்றே, டாட்டாவிற்கும் பகுத்தறிவுக்கொவ்வாத நிலைபாட்டினை மேற்கொள்வதற்கு முழு உரிமையும் உண்டு.


மொத்தத்தில், வங்கமும் அதன் மக்களும் தற்காலிகமாக அதிலும் குறிப்பாக இந்தத் திட்டத்தைப் பொறுத்து இதனால் ஏற்பட இருந்த வாய்ப்பு வளங்களைப் பெற மறுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்தப் பகுதியில் நாம் முன்பே குறிப்பிட்டிருப்பதைப் போல, வங்கமும் அதன் மக்களும் முன்னேற வேண்டுமானால் அங்கு மிகவிரைவான முறையில், நிலச்சீர்திருத்தங்களால் விளைந்துள்ள பயன்பாடுகளை ஒருமுகப்படுத்தி, வேளாண்மை உற்பத்தியை அதிகப்படுத்தி, அவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு தொழில்மயத்தை ஏற்படுத்துவதும் அவசியம். இடது முன்னணி மற்றும் மக்கள் மத்தியில் நீண்ட நெடிய விவாதங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டு இம்முடிவுக்கு இடது முன்னணி வந்திருக்கிறது. இப்பிரச்சனையை முன்வைத்துத்தான் சென்ற சட்டமன்றத் தேர்தலை இடது முன்னணி சந்தித்தது. இதற்கு அங்கீகாரம் அளிக்கும் வகையில் மக்கள் இதனை மூன்றில் இரு பங்கு பெரும்பான்மையு.டன் தேர்வு செய்தார்கள். இப்போது இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்படுகிறதென்றால், அது மக்களின் உறுதிமொழியை மறுதலிப்பதேயாகும்.
எனவே, தாங்கள் அளித்திட்ட உறுதிமொழியை நிறைவேற்ற முயற்சிக்கும்போது, அதற்கு எதிர்ப்பு வந்தால் அதனை நிராகரிப்பதா அல்லது அதனை ஏற்றுக்கொள்வதா என்று முடிவெடுப்பதும் வங்க மக்களேயாவர். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், நானோ திட்டத்தை வங்கத்திலிருந்து வேறிடத்திற்கு மாற்றுவதற்கு எந்த அரசியல் முன்வந்ததோ, அந்த அரசியலையும் வங்கத்தின் மற்றும் அதன் மக்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காக, வேறு இடத்திற்கு அப்புறப்படுத்துவது அவசியமாகும்.
(தமிழில்: ச.வீரமணி)

மன்மோகன்சிங்கிற்கு ஜோதிபாசு கடிதம்

புதுடில்லி, அக்.14-என்று பிரதமர் மன்மோகன்சிங்கிற்கு மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முதுபெரும் தலைவர் ஜோதிபாசு கடிதம் எழுதியுள்ளார்.

தலைநகர் டில்லியில் திங்கள் அன்று தேசிய ஒருமைப்பாடு கூட்டம் நடைபெற்றது. கூட்டத்தில் பங்கேற்குமாறு, பிரதமர், ஜோதிபாசுவுக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தார். கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ள இயலாமையை விளக்கியும், நிகழ்ச்சிநிரல் தொடர்பாக சில பரிந்துரைகளை விளக்கியும் ஜோதிபாசு, பிரதமருக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தார். அதன் விவரம் வருமாறு:

‘‘தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக் குழுக் கூட்டத்தில் பங்கேற்குமாறு கோரி அதனுடைய நிகழ்ச்சிநிரலையும் அனுப்பியிருந்தீர்கள். என் உடல் மிகவும் நலிவுற்றிருப்பதன் காரணமாக என்னால் நேரடியாகக் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ள முடியாத நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதற்காக நான் மிகவும் வருந்துகிறேன். ஆயினும் நிகழ்ச்சிநிரலில் கண்டுள்ள விவரங்கள் குறித்து ஒருசில பரிந்துரைகளை கூட்டத்தில் விவாதிப்பதற்கா இத்துடன் அனுப்பி இருக்கிறேன்.தேசிய ஒருமைப்பாடு குறித்து துல்லியமான பரிந்துரைகள் பலவற்றை எங்கள் கட்சியின் சார்பில் ஆட்சியில் இருந்து அத்துணை அரசாங்கத்திற்கும் அவ்வப்போது அனுப்பி வந்திருக்கிறோம். ஆயினும் அவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு அரசின் சார்பில் எவ்வித கொள்கைத் திட்டமும் இதுவரை வகுக்கப்படவில்லை. தேசிய ஒருமைப்பாடு ஒரு வலுவான யதார்த்தமானதாக மாற வேண்டுமானால் அரசு தற்போது கடைப்பிடித்து வரும் கொள்கை நிலைப்பாடுகளில் அடிப்படை மாற்றம் கொண்டுவரப்பட வேண்டும். இதற்கு அரசியல் உறுதி அவசியம். அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் ஆணிவேரே, அரசின் கொள்கைத் திட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ள வழிகாட்டும் நெறிமுறைகள் என்று அழைக்கப்படும் பிரதான விதிகள்தான். நாட்டின் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் வாழ்க்கைக்குரிய போதுமான வாழ்வாதாரம், வேலை செய்ய உரிமை, செல்வம் ஒரு பக்கத்தில் குவியா வண்ணம் உள்ள பொருளாதார முறை, கல்வி உரிமை, அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி, தொழிலாளர்களுக்கு வாழ்க்கை ஊதியம், ஆண் - பெண் அனைவருக்கும் சம வேலைக்கு சம ஊதியம் அனைத்தும் இந்த பிரதான விதிகளில் உள்ளடங்கி இருக்கின்றன. ஆனால் இந்த விதிகளில் எதுவுமே அமல்படுத்தப்பட முடியவில்லை. நாட்டில் ஆட்சியாளர்கள் இன்னமும் சமூகப் பொருளாதார முறைகளில் செல்வந்தர்களைச் சார்ந்தே செயல்படுவதே இதற்குக் காரணமாகும். அரசியலமைப்பு உருவாக்கப்பட்டு அதன்பின் ஆட்சி புரியத் தொடங்கி 58 ஆண்டுகள் கழிந்த பின்பும், சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் இடையிலான இடைவெளி அதிகரித்துக் கொண்டே போவது நம்மை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கி இருக்கிறது.நாட்டின் பொருளாதார அமைப்பில் மேற்கூறிய காரணிகளினால், நாடு சுதந்திரத்திற்குப்பின் தொடர்ந்து பல்வேறு நெருக்கடிகளைச் சந்திக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. இதனால் மக்கள் மத்தியில் பதட்ட நிலைமை ஏற்பட்டுள்ளது மட்டுமல்லாமல், இது நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் கேடு விளைவித்திருக்கிறது. இந்தியா தொழில் மேல்கட்டுமானத்துடன் கூடிய ஒரு விவசாய நாடாகும். பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து சுதந்திரத்தை நாம் பெற்ற பின்னர், 1950களின் மத்தியில் நிலச்சீர்திருத்தச் சட்டத்தைக் கொண்டுவந்த போதிலும், அடுத்தடுத்து வந்த காங்கிர° மற்றும் பல்வேறு கட்சிகளின் தலைமைகளிலான மத்திய அரசாங்கங்கள் நிலச்சீர்திருத்தங்களைச் செய்திட மறுத்து விட்டன. கிராமப்புரங்களில் ஏழை - பணக்காரன் ஏற்றத்தாழ்வு வளர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. கிராமப்புர விவசாய மக்கள் கடும் துன்பத்திற்காளாவது தொடர்கிறது. கிராமப்புர மக்களுக்கு குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை உத்தரவாதம் செய்யும் மத்தியச் சட்டம் ஒன்று இதுவரை நிறைவேற்றப்படாமலேயே இருக்கிறது.தாராமயக் கொள்கையும், ஏகாதிபத்திய ஆதரவு உலகமயக் கொள்கையும் நாட்டின் பொருளாதாரத்தை பன்னாட்டு நிதிநிறுவனங்கள் சூறையாடிட வழிவகுத்துத் தந்திருக்கிறது. அதிகார வர்க்கம், கல்வி முறை, ஊடகம், கலாச்சாரம் அனைத்திலும் இப்போது அந்நிய மூலதனம் தங்குதடையின்றி, புகுந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதனால் பிராந்திய அளவிலான ஏற்றத்தாழ்வுகள் அதிகரித்திருக்கின்றன என்றும், நாட்டு ஒருமைப்பாட்டுக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டிருக்கின்றன என்றும் கூறினால் அதில் ஆச்சர்யப்படுவதற்கு ஏதுமில்லை. நிலச்சீர்திருத்தம் மூலம் நிலங்களைக் கையகப்படுத்தி, அவற்றை மக்களுக்கு மறுவிநியோகம் செய்யாதது, நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியைத் திட்டமிட்டு உருவாக்காதது ஆகியவற்றை சாதிக் குழுக்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டு, மக்களை சாதிய ரீதியாக பிளவுபடுத்தும் வேலைகளில் தீவிரமாக இறங்கி இருக்கின்றன. அரசியல், சமூக, பொருளாதார சமத்துவமில்லையென்றால், மிகவும் தாழ்ந்த நிலையில் உள்ள சாதியினர் அதிலும் குறிப்பாக தலித்துகள் மிக எளிதாக இத்தகைய சாதிய சக்திகளுக்கு இரையாகிவிடுவார்கள், இரையாகியும் இருக்கிறார்கள்.

நாட்டின் பொருளாதாரம் மற்றும் சமூகப் பின்தங்கிய நிலைமைகளை வகுப்புவாதம் பயன்படுத்திக்கொண்டு வேருன்றிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டியது அவசியம். இட ஒதுக்கீடு அவசியம்தான் என்றாலும், குறிப்பாக பொருளாதார வல்லமையைத் தராத நிலையில், இத்தகைய இட ஒதுக்கீடு மட்டும் பிரச்சனைகளைத் தடுத்துவிடாது. பொருளாதாரக் கட்டமைப்பில் அடித்தட்டில் உள்ளவர்கள், சமூகக் கட்டமைப்பிலும் அடித்தட்டில் உள்ளார்கள் என்பதை மறுக்க முடியாது.நவீன தாராளமயப் பொருளாதாரக் கொள்கையைத் திணித்தல், விவசாயத்தில் அரசு முதலீட்டை இல்லாமல் ஒழித்தல், விவசாயிகளின் கடன் சுமை அதிகரித்தல் - இவை அனைத்தும் ஒடுக்கப்பட்டமக்களை சொல்லொணாத் துயரத்திற்குள்ளாக்கி யுள்ளன. இக்காரணிகள் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து மாநில ஏற்றத்தாழ்வுகளை அதிகப்படுத்தி, பல்வேறு ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினரின் அடையாளங்களையும் மேலும் மோசமாக்கி இருக்கிறது.மத்திய - மாநில உறவுகளை மாற்றி அமைத்திட நாங்கள் மிக விரிவான அளவில் பிரச்சாரம் மேற்கொண்டிருந்தோம். அதன்விளைவாக, திருமதி இந்திராகாந்தி அவர்களால் சர்க்காரியா ஆணையம் அமைக்கப்பட்டது. அதன் பரிந்துரைகள் முழுமையாக திருப்தி அளிக்கக்கூடியவை அல்ல என்றாலும், ஒருசில நிதி உறவுகள் தொடர்பாக அதன் கருத்துக்கள் இன்னமும் அமல்படுத்தப்பட வில்லை.மத்திய - மாநில உறவுகள் ஓர் அரசியல் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. சில மாநிலங்களுக்கு அனுகூலமாக நடந்து கொள்வதும் சில மாநிலங்களைக் கண்டுகொள்ளாதிருப்பதும் தொடர்கிறது. மத்திய அரசின் இத்தகைய நிலைபாட்டினை நாட்டைச் சீர்குலைக்க முயலும் சக்திகள் நன்கு பயன்படுத்திக் கொண்டு, நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டைச் சீர்குலைக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

சிறுபான்மை இனத்தவரின் நிலைமைகள் குறித்து ஆய்வு செய்த ஆணையங்களின் அறிக்கைகள் பலவும் தூதி அடைந்து கிடக்கின்றன. நாட்டைப் பீடித்துள்ள மதவெறி அச்சுறுத்தலை அரசியல் உறுதி மற்றும் நிர்வாகத் திறமை மற்றும் மதச்சார்பற்ற மாண்பினை உயர்த்திப் பிடிப்பதன் மூலம் போராடி முறியடித்திட வேண்டும். குறுகிய அரசியல் ஆதாயத்திற்காக, மதவெறி சக்திகளுடன் சமரசம் மேற்கொள்ளும் போக்கு பரவலாக இருக்கிறது. பெரும்பான்மை வகுப்புவாதம் தன்னுடைய செயல்பாடுகளின் காரணமாக சிறுபான்மை வகுப்புவாதம் வளரத் துணை செய்கிறது. இதனால் நிலைமைகள் மேலும் மேலும் மோசமாக மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன.

நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டைப் பாதுகாத்திட, இப்போது எழுந்துள்ள பலவீனங்களைப் போக்கிட, பல்வேறு பரிந்துரைகளை நாங்கள் அளித்திருக்கிறோம். நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்திட, தேர்தல் சீர்திருத்தங்கள் அவசியம். பணபலம் - புஜ பலம் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும். 1994இல் அமைக்கப்பட்ட ஒன்பது பேர்கள் கொண்ட அரசியலமைப்பு பெஞ்ச், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்பமை அம்சமாக மதச்சார்பின்மை வரையறுக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறியிருக்கிறது. இது அரசியலமைப்புச் சட்டத்திலும் தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கெதிராக உள்ள மத்தி மாநில உறவுகளின் திசைவழி மாற்றி அமைக்கப்பட வேண்டும்.நிலச்சீர்திருத்தங்கள், உயர்ந்த அளவிலான ஊதியங்கள், விவசாயம், பொருளாதாரம் மற்றும் நிதித்துறைகளில் அரசின் தலையீடுகள் அதிகரித்தல், வேலைவாய்ப்பு பெருகுதல், பொதுத்துகைளைப் பாதுகாத்தல், ஏகாதிபத்திய ஆதரவு தாராளமயக் கொள்கைகளைக் கைவிடுதல், பெண் சமத்துவம், தலித்துகள் - பழங்குடியினர் சமூக விடுதலை, இறுதியாக சமூக ரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் ஒடுக்கப்பட்ட சிறுபான்மையினர் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுதல் - இவை அனைத்தும் உள்ளடங்கியதாக நம்முடைய அரசியல் கண்ணோட்டத்தின் உந்துவிசை, இருந்திட வேண்டும். தேசிய ஒருமைப்பாடு குறித்த முக்கிய மூலக்கூறு, அமெரிக்க ஆதரவு அயல்துறைக் கொள்கையிலிருந்து விலகி இருத்தலாகும். இவை அனைத்தையும் நிறைவேற்ற, மத்திய அரசாங்கம் அரசியல் உறுதியைக் கடைப்பிடித்து, செயலில் இறங்கிட வேண்டும். இல்லாவிடில் நாடு பெரும் ஆபத்திற்குள்ளாகும்.

இவ்வாறு ஜோதிபாசு அக்கடிதத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

Monday, October 13, 2008

தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக் கவுன்சில் கூட்டத்தில் சீத்தாராம் யெச்சூரி பேச்சு



புதுடில்லி, அக். 13-
தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக் கவுன்சில் கூட்டம் திங்கள் அன்று புதுடில்லி, விஞ்ஞான் பவனில் நடைபெற்றது. மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சார்பில் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டு சீத்தாராம் யெச்சூரி பேசியதாவது:
நாட்டின் மிக நெருக்கடியான கால கட்டத்தில் தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக் கவுன்சிலின் இக்கூட்டம் கூட்டப்பட்டிருக்கிறது. ஒரிசா, கர்நாடகா, மத்தியப்பிரதேசம் மற்றும் நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் கிறித்துவ சிறுபான்மை இனத்தவருக்கு எதிராக வன்முறை வெறியாட்டங்கள் கடந்த சில வாரங்களாகத் தொடர்ந்து கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டிருக்கின்றன. நாட்டின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் மத மோதல்கள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருப்பதாக அறிக்கைகள் வந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. அதே சமயத்தில், நாட்டின் தலைநகர் டில்லியிலும் மற்றும் நாட்டின் பல்வேறு மாநிலத் தலைநகர்களிலும்
நடைபெற்ற தொடர்ச்சியான பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களும் நாட்டின் ஒற்றுமைக்கும் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் கடும் சவாலாக எழுந்துள்ளன.
சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக கடந்த சில வாரங்களாகத் தாக்குதல்கள் தொடர்ந்து நடைபெற்றுவரும் சூழ்நிலையில் தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக் கவுன்சில் கூடியுள்ளது. உண்மையில், இக்கூட்டத்தை இதற்கு முன்னமேயே நடத்தி இருக்க வேண்டும். நாட்டில் சீர்குலைந்து வரும் நாட்டு ஒற்றுமையையும் ஒருமைப்பாட்டையும் நிலைநிறுத்த வேண்டிய பொறுப்பு மத்திய அரசுக்கு உண்டு. ஆனால் அது தன் பொறுப்பை உணர்ந்து தன் கடமையைச் செய்ததாகக் கூற முடியாது. குறிப்பாக நாட்டின் பழங்குடியினர் மற்றும் தலித்துகள் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு மத்திய அரசுக்கு உண்டு. ஆனால் ஒரிசாவில் கிறித்துவ சிறுபான்மை இனத்தினருக்கு எதிரானத் தாக்குதல்கள் கடந்த ஆறு வாரங்களாக நடைபெற்று வந்தபோதிலும், அதில் மத்திய அரசாங்கம் தலையிடத் தவறிவிட்டது.
ஆயினும், இக்கூட்டத்திற்காக சுற்றுக்கு விடப்பட்டுள்ள நிகழ்ச்சிநிரலில் தேசிய ஒருமைப்பாட்டைப் பாதிக்கும் அனைத்து மோதல்களும், பதட்ட நிலைமைகளும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கின்றன. குறுகிய நேரமே நடைபெறக்கூடிய இக்கூட்டத்தில், முன்வைக்கப்பட்டுள்ள அனைத்துப் பிரச்சனைகளையும் - அவை என்னதான் முக்கியமான பிரச்சனைகள் என்ற போதிலும் -விவாதிப்பது என்பது நிச்சயமாக சாத்தியமில்லை.
சமூக நீதி, சாதி அடிப்படையிலான சமூக ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டங்கள், பிராந்திய வெறிக்குத் தீனி போடும் பிராந்திய ரீதியிலான பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள், சச்சார் குழு அறிக்கை தெளிவுபடுத்தி இருப்பதுபோல் மதச் சிறுபான்மையினர் நலன்களை முன்னேற்றுவதற்குப் போதிய வாய்ப்பு வசதிகளை ஏற்படுத்துதல் ஆகிய இந்த அனைத்துப் பிரச்சனைகள் குறித்தும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, தெளிவான முறையில் தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக் கவுன்சில் முன்பும், பகிரங்கமாகவும் கடந்த காலங்களில் தெளிவுபடுத்தி இருக்கிறது.
இந்தப் பிரச்சனைகள் அனைத்துமே நாளுக்கு நாள் -அதிலும் குறிப்பாக நாட்டில் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்கள் கடைப்பிடிக்கத் துவங்கியபின் - சீரழிந்துகொண்டே வந்திருக்கிறது. பொருளாதார ரீதியாக மிகவும் பின்தங்கிய பிராந்தியங்களில் அமைக்கப்பட்டிருந்த பொதுத் துறை நிறுவனங்களை ஒவ்வொன்றாகக் கைகழுவி விட்டதன் மூலம், பிராந்திய பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகள் அதிகரித்தன. அதன் விளைவு, நாட்டின் பல பாகங்களில் பிரிவினை சக்திகள் வலுப்பெறத் தொடங்கியிருக்கின்றன. தாராளமயக் கொள்கையின் கீழ் மாநிலங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டு வந்த நிதி ஆதாரங்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டன. இதன் காரணமாக கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்டுள்ள நம் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ளபடி மத்திய - மாநில உறவுகள் போற்றப்படவில்லை. ஏழை - பணக்காரர்க்கிடையேயான பொருளாதார இடைவெளி அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கிறது. இதனால் கல்விக் கட்டணங்கள் கடுமையாக உயர்ந்திருக்கின்றன, வேலைவாய்ப்புகள் கடுமையாகச் சுருங்கி இருக்கின்றன. இதன் காரணமாக சமூகத்தில் பல்வேறு குழுக்களுக்கும் இடையே மோதல்கள் கூர்மையாகி, சமூக நீதி மற்றும் தேசிய ஒருமைப்பாட்டையே கடுமையாகப் பாதித்திருக்கின்றன. பத்தாம்பசலி கோஷமான ‘‘மண்ணின் மைந்தர்’’ கோஷமானது, மகாராஷ்ட்ரா மாநிலத்தில் புதிய முறையில் மிகவும் வெறித்தனமாகப் பிரச்சாரம் செய்யப்படுகிறது. சிறுபான்மையினர் கல்வி மற்றும் சமூக அந்தஸ்தை மேம்படுத்துவதற்காக முன்வைக்கப்பட்ட பரிந்துரைகள் மற்றும் சிபாரிசுகள் பலவற்றை நிறைவேற்ற மத்திய அரசு தவறிவிட்டது. இவ்வாறு இப்பிரச்சனைகள் அனைத்தும் சரியான கண்ணோட்டத்தில் அவசரமாக விவாதிக்கப்படவேண்டும் என்ற போதிலும்கூட, இன்றைய மிகவும் இக்கட்டான சூழ்நிலையில், இரண்டே இரண்டு அம்சங்கள் குறித்து மட்டும் விவாதிக்க நம்மை நாம் சுருக்கிக் கொள்ளலாம் என்று விரும்புகிறேன்.
ஒரிசா, கர்நாடகா மற்றும் பல பகுதிகளில் கிறித்துவ சிறுபான்மையினருக்கு எதிரான வன்முறை வெறியாட்டங்கள் தொடரும் அதே சமயத்தில், அஸ்ஸாமிலிருந்தும் மதவன்முறைச் சம்பவங்கள் குறித்து மிகவும் கொடூரமான அறிக்கைகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. இதுவரை, 50 பேர் உயிர்ப்பலியாகி இருக்கிறார்கள். இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்டோர் தங்கள் வீடுகளைத் துறந்து தப்பியோட நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். மாநிலத்தின் மூத்த குடிமக்களான போடோ பழங்குடியினர், உள்ளூர் மக்கள் மற்றும் முஸ்லீம்களுக்கு இடையே ஏற்பட்டுள்ள மோதல்கள் மாநிலத்தில் கடும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன. இத்தகைய மத மோதல்கள் நாட்டின் ஒற்றுமைக்கு மிகவும் மோசமான முறையில் ஊறு விளைவித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.
எல்லாவற்றையும்விட மிகவும் பயங்கரமானமுறையில் சமீபத்தில் வந்துள்ள அறிக்கை காணப்படுகிறது. ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் அடிலாபாத் மாவட்டத்தில் பைஷா நகரத்தில் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஆறு முஸ்லீம்கள் உயிருடன் எரித்துக் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கின்றனர். இங்கே இதுவரை பத்துபேர் மதவெறி வன்முறைக்குப் பலியாகி இருக்கிறார்கள். மகாராஷ்ட்ரா துலே மாவட்டத்தில் மத வன்முறை வெறியாட்டங்கள் அப்பாவி மக்கள் பலரின் உயிரைக் குடித்திருக்கிறது. மிகப் பெரிய அளவில் அவர்களது வீடுகளுக்கும் சொத்துக்களுக்கும் அழிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு வாரத்திற்குள்ளேயே மகாராஷ்ட்ரா மாநிலத்தில் நடைபெற்ற மூன்றாவது வகுப்புவாத வன்முறைச் சம்பவமாகவும் இது. ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் உதய்பூரில் இருந்து வரும் தகவல்கள் அங்கு வகுப்புவாத மோதல்களால் பதட்ட நிலைமை தொடர்கிறது. இதேபோன்று அறிக்கைகள் நாட்டின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஜம்மு - காஷ்மீர் மாநிலத்தில் உள்ள நிலைமையும் நாட்டின் ஒற்றுமைக்கும் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் கவலையளிக்கக்கூடிய விதத்திலேயே தொடர்ந்து மதவெறி இயக்கங்கள் தங்களைக் கூர்மைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.
கர்நாடக மாநிலத்தில், கிறித்துவ சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக வன்முறையில் ஈடுபட்ட பஜ்ரங் தளத்தினர் மீது பாஜக தலைமையிலான மாநில அரசாங்கம் மிகவும் ‘‘மென்மை’’யாக நடந்துகொள்வதாக, சிறுபான்மையினர் தேசிய ஆணையம் கடுமையான வார்த்தைகளில் கண்டித்திருக்கிறது. மாநிலத்தில் பல்வேறு இடங்களில் அட்டூழியங்கள் நடைபெற்ற பின்னர், கர்நாடகக் காவல்துறையினர் பஜ்ரங் தள மாநில கன்வீனரைக் கைது செய்தனர். ஆயினும் உடனடியாக அவர், பிணையிலும் விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறார். ஆனால் அதே சமயத்தில், மதவெறிச் சம்பவங்களில் பாதிக்கப்பட்ட அப்பாவி கிறித்துவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு தொடர்ந்து சிறைக் கொட்டடியில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் பிணையில் விடுவிக்க மறுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
ஒரிசா தொடர்பாகவும், சிறுபான்மையினர் தேசிய ஆணையம் இதேபோன்ற கருத்தை வெளியிட்டிருக்கிறது. ஒரிசா மாநிலம், கந்தமால் மாவட்டத்தில், வீடுகளை இழந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட தலித் கிறித்துவர்கள் மீண்டும் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்ப வேண்டுமானால், அவர்கள் தங்களை மீண்டும் இந்துக்களாக மதமாற்றம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் பஜ்ரங்தளத்தினர் அவர்களை இப்போது அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் இவ்வாறு திடீரென்று பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் ஏற்பட்டிருப்பதானது, நாட்டின் மிகவும் கவலைக்குரிய விஷயமாகும். இது நாட்டின் பாதுகாப்புக்கும் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் ஆழமான ஆபத்தினை ஏற்படுத்தியுள்ளது. நம்முடைய பாதுகாப்பு மற்றும் உளவு நிறுவனங்கள் வலுப்படுத்தப்படுவதன் மூலமாக இத்தகைய பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களைக் கட்டுப்படுத்திட வேண்டியது அவசியமாகும். இதற்கான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் உடனடியாக மேற்கொள்ள வேண்டும். நாட்டின் காவல்துறை மற்றும் பாதுகாப்பு மற்றும் உளவுத்துறையை நவீனப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளை மேலும் காலதாமம் செய்திட அனுமதிக்கக் கூடாது. மாநில அரசுகளுடன் கலந்துபேசி, இப்பிரச்சனைகளுக்கு முடிவு கட்ட நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ள வேண்டியது மத்திய அரசின் கடமையாகும்.
அதேபோன்று பயங்கரவாத மற்றும் தீவிரவாத அமைப்புகள் நாட்டின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் பயிற்சி பெறும் வசதிகளைப் பெற்றிருப்பதற்கு எதிராகவும் கடுமையானமுறையில் நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ள வேண்டியதும் அவசியமாகும்.
ஆயினும், அதே சமயத்தில், நாட்டில் மதச் சிறுபான்மையினருக்கு அநீதி இழைக்கப்படுவதாகக் கருதிய ஒருவர், சமீபத்தில் நடைபெற்ற பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறார் என்று பரவலாக நம்பப்படுகிறது. இவ்வாறு அரசியல் ஆதாயங்களுக்காக மதவெறி உணர்வை ஊட்டுவது, துரதிர்ஷ்டவசமாக, அனுமதிக்கப்பட முடியாத பயங்கரவாத எதிர்நடவடிக்கையாகும். பயங்கரவாதம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத மற்றும் முறியடிக்கப்படவேண்டிய ஒன்று என்று கூறுகிற அதேசமயத்தில், மாநில நிர்வாகம் இதனை எப்பக்கமும் சாயாது நடுநிலையில் நின்று பாரபட்சமுறையில் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். பயங்கரவாதத்திற்கு மதம் இல்லை. இது தேசவிரோதமானது. சமீபத்தில் முஸ்லீம்கள் அதிகம் உள்ள பகுதிகளில் நடைபெற்றுள்ள பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் இந்து பயங்கரவாதிகள் மீதான சந்தேகத்தை இயற்கையாகவே எழுப்பியுள்ளன. சமீபத்தில் மலேகான் என்னுமிடத்தில் ரம்சான் விரதத்தை முடித்துவிட்டு வெளியே வந்த முஸ்லீம் ஜனத்திரள் மீது, நடைபெற்ற வெடிகுண்டு தாக்குதலில், நான்கு முஸ்லீம்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். இது தொடர்பாக செய்தியாளர்கள், மகாராஷ்ட்ரா கூடுதல் காவல்துறை (சட்டம்-ஒழுங்கு) தலைவரை வினவியபோது, அவர் ‘‘இந்தக் கட்டத்தில், அதற்கான வாய்ப்பில்லை என்று கூறுவதற்கில்லை’’ என்று கூறியிருக்கிறார்.
கடந்த சில ஆண்டுகளாக மேற்கொள்ளப்பட்ட காவல்துறையினரின் புலனாய்வுகள், நாட்டின் பல பகுதிகளில் நடைபெற்ற வெடிகுண்டு தாக்குதல்களில் - 2003இல் மகாராஷ்ட்ரா மாநிலம் பர்பானி, ஜல்னா மற்றும் ஜலகான் மாவட்டங்கள், 2005இல் உத்தரப் பிரதேசத்தில் மாவ் மாவட்டம், 2008இல் நாண்டட் மாவட்டம், 2008 ஜனவரியில் தென்காசி, திருநெல்வேலியில் ஆர்எஸ்எஸ் அலுவலகத்தில் ஏற்பட்ட சம்பவம், 2008 ஆகஸ்ட்டில் கான்பூரில் நடைபெற்ற சம்பவம் - ஆக அனைத்து சம்பவங்களிலும் - பஜ்ரங்தளம் மற்றும் ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்புகள் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதைக் குறிப்பிட்டிருக்கின்றன.
இந்த வழக்குகள் அனைத்தும் பாரபட்சமற்ற முறையிலும், தீவிரமாகவும் விசாரிக்கப்படுவதன் மூலமாகவே நாட்டின் உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்த முடியும். கிடைத்திருக்கக்கூடிய தகவல்களிலிருந்து, சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் சட்டத்தின்கீழ் பஜ்ரங்தளத்திற்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
முன்பே குறிப்பிட்டதைப்போல, பயங்கரவாதத்தை ஒடுக்குவதற்கும், உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்துவதற்கும் அனைத்து முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். ஆயினும், மிக முக்கியமாக, இவற்றை எவ்வித பாரபட்சமுமின்றி மேற்கொண்டிட வேண்டும். பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் எந்த அமைப்பாக இருந்தாலும், அவர்களின் மதப் பின்னணியைப் பாராது, ஒரே அளவுகோலுடன் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும். பயங்கரவாதத்தை ஒடுக்குகிறோம் என்ற பெயரில், முஸ்லீம் சிறுபான்மை இனமக்களுக்குத் தொல்லைகள் கொடுப்பதையோ, துன்புறுத்துவதையோ, தண்டிப்பதையோ அனுமதிக்கக் கூடாது.
இந்தியாவில் பல்வேறு இன மக்களிடம் காணப்படும் வேற்றுமைப் பண்புகளினூடே இழையோடும் பொதுப் பண்புகளை வலுப்படுத்துவதன் மூலமே நாட்டின் ஒற்றுமையையும் ஒருமைப்பாட்டையும் பாதுகாக்க முடியும் என்று மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மீண்டும் வலியுறுத்திக் கூறிக்கொள்கிறது. மதரீதியாகவோ, மொழி ரீதியாகவோ அல்லது கலாச்சார ரீதியாகவோ சீரான தன்மையைத் திணிக்க முயற்சித்தால், அது நாட்டைத் துண்டாட முயலும் சக்திகளுக்கு அற்புதமான தீனியாகும் என்று உறுதிபடக் கூற முடியும்.
நாட்டின் மதச்சார்பற்ற, ஜனநாயக குடியரசுத் தளத்தைப் போற்றும் அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும், சமூகக் குழுக்களும், சிவில் சமூகத்தினரும் இந்தியாவின் வேற்றுமைப் பண்புகளைச் சீராட்டி, பாராட்ட வேண்டுமேயொழிய, அது குறித்து புலம்பக் கூடாது.
மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 356ஆவது விதியைப் பயன்படுத்துவதை எப்போதும் எதிர்த்தே வந்திருக்கிறது. இதனைத் துஷ்பிரயோகம் செய்வதைத் தடுத்திடும் வகையில் சில திருத்தங்களைக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சி கோருகிறது. ஆயினும், இதுதொடர்பாக, ஒரிசா, கர்நாடகா மற்றும் பல மாநிலங்களில் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 355ஆவது பிரிவின்கீழ் நடவடிக்கை எடுக்கலாமா என்பது குறித்து தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக் கவுன்சில் மூலம் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும். அந்நடவடிக்கையின் மீது சம்பந்தப்பட்ட மாநில அரசு கூறும் பதில் என்ன? பதில் கூறவில்லை எனில், ஏன் கூறவில்லை?
நான் மேலே பரிந்துரைத்த அடிப்படையில், அனைத்து முக்கிய பணிகள் தொடர்பாகவும், நாட்டின் ஒற்றுமையைச் சீர்குலைக்க முயலும் மதவெறி மற்றும் பயங்கரவாத சக்திகளுக்கு எதிராக மேற்கொள்ளும் அனைத்து நடவடிக்கைகளுக்கும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தன்னுடைய பிசிறற்ற ஆதரவை அளிக்கிறது என்று கூறி என் உரையை முடித்துக் கொள்கிறேன்.
இவ்வாறு சீத்தாராம் யெச்சூரி பேசினார்.
(தமிழில்: ச. வீரமணி)

Sunday, October 12, 2008

இந்திய முஸ்லீம்களை பயங்கரவாதிகளாக சித்தரிக்கும் முயற்சி








இந்திய முஸ்லீம்களை பயங்கரவாதிகளாக சித்தரிக்கும் முயற்சி



சங்பரிவாரக் கூட்டத்தால் திட்டமிட்டு மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது



புதுடில்லி, அக். 12-



இந்திய முஸ்லீம்கள் அனைவருமே பயங்கரவாதிகள் என்று சித்தரிக்கும் முயற்சியில் சங்பரிவாரக் கும்பல் திட்டமிட்டு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டுள்ளது என்று புதுடில்லியில் நடைபெற்ற சிறுபான்மையினர் மீதான தாக்குதல் தொடர்பாக நடைபெற்ற கலந்துரையாடல் கூட்டத்தில் அறிஞர் பெருமக்கள் கருத்துக்கள் தெரிவித்தனர். நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் முஸ்லீம் மக்களுக்கு எதிராக, அவர்கள் அனைவருமே பயங்கரவாதிகள் என்று கருதப்படும் விதத்தில் சங்பரிவாரக் கும்பல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டிருக்கின்றன.



இதுதொடர்பாக ஒரு கலந்துரையாடலுக்கு சஹமத் அமைப்பு ஏற்பாடு செய்திருந்தது. தலைநகர் புதுடில்லியில் சனிக்கிழமையன்று மாலை கான்ஸ்டிட்யூசன் கிளப், துணை சபாநாயகர் கூடத்தில் நடைபற்ற இக்கலந்துரையாடல் கூட்டத்தில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் கலந்து கொண்டார்கள். இதில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், அரசியல் தலைவர்கள், மனித உரிமைகளுக்கான முன்னணி ஊழியர்கள், உச்சநீதிமன்ற வழக்கறிஞர்கள், ஊடகங்களைச் சேர்ந்தோர் எனப் பல்வேறு தரப்பினரும் பங்கேற்றார்கள்.



இவர்களில் மத்திய அமைச்சர் மணிசங்கர் ஐயர், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் முகமது சலீம், மது, ராம் புனியானி ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்களாவார்கள். கலந்துரையாடலுக்கு வந்திருந்தோரை, ஜகீருடீன் அலிகான் மற்றும் ஷப்னம் ஹாஷ்மி வரவேற்றார்கள். கலந்துரையாடலுக்கான பின்னணி குறித்து ஜஃபார் ஆகா விளக்கினார். பின்னர், ஹைதராபாத் மசூதியில் நடைபெற்ற வெடிகுண்டு சம்பவமானது எப்படி முஸ்லீம் மக்களுக்கு எதிராகத் திட்டமிட்டு மேற்கொள்ளப்பட்டது என்பதை வீடியோ ஒளிபரப்பின் மூலமாக மனித உரிமைகளுக்கான முன்னணி ஊழியரும் வழக்கறிஞருமான ஷபிக் மகாஜீர் விளக்கியபோது, அரங்கில் அமர்ந்திருந்த அனைவருமே உறைந்த நிலைக்கு மாறினார்கள் என்று சொன்னால் மிகையல்ல.



மும்பையைச் சேர்ந்த ராம் புனியானி பேசுகையில் விசுவ இந்து பரிசத், பஜ்ரங்தளம், ஆர்எஸ்எஸ் ஆகியவை எப்படி வன்முறை வெறியாட்டங்களை நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை அடுக்கடுக்காக முன்வைத்தார். மேலும் இவர்களின் வன்முறை வெறியாட்டங்களுக்குக் காவல்துறையினரும் ஒத்துழைப்புடன் இருந்து வருவதையும் ஆதாரங்களுடன் சுட்டிக்காட்டினார்.



சமீபத்தில் டில்லி அருகே நடைபற்ற ஜமியாநகரில் நடைபெற்ற சம்பவங்கள் குறித்தும் அதில் மாரடைப்பு வந்து இறந்து போன காவல் ஆய்வாளரை பயங்கரவாதியின் தாக்குதலால் இறந்துபோனார் என்று சித்தரித்தும், ஒட்டுமொத்த முஸ்லீம் மக்களுக்கு எதிராக உணர்ச்சிகளைக் கிளப்பிவிடும் முயற்சிகளையும் விவாதத்தில் கலந்துகொண்டோர் சுட்டிக்காட்டினார்கள். நாட்டில் பல்வேறு மாநிலங்களில் பஜ்ரங் தளம், விசுவ இந்து பரிசத் அப்பாவி கிறித்துவர்களை, முஸ்லீம்களைக் கொன்று குவித்து வந்தபோதிலும் அவர்களைக் கைது செய்து தண்டிக்க பாஜக ஆட்சியாளர்கள் முன்வராதது மட்டுமல்ல, மத்திய ஐமுகூ ஆட்சியாளர்களும் அவர்களுக்கு உதவக்கூடிய வகையில் அவற்றைக் கண்டு கொள்ளாதிருப்பதற்கும் விவாதத்தில் பங்கேற்றோர் தங்கள் ஆச்சர்யத்தை வெளிப்படுத்தினர்.



விவாதத்தில் கலந்து கொண்ட மத்திய அமைச்சர் மணி சங்கர் ஐயர், விவாதத்தில் கலந்துகொண்டவர்கள் வெளியிட்ட கருத்துக்கள் தன்னை மிகவும் பாதித்ததாகவும், நாம் ஒரு ஜனநாயக மதச்சார்பற்ற அமைப்புமுறையைப் பின்பற்றுகிறோம் என்றும், இதனைச் சீர்குலைக்க எவர் முனைந்தாலும் அவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்றும் கூறினார். நாம் நம் நாட்டின் மதச்சார்பின்மை மாண்பினை உயர்த்திப்பிடித்தாக வேண்டும் என்றும் கூறினார்.

Thursday, October 9, 2008

உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் இயக்கவியல் அணுகுமுறை-மாசேதுங்

ஒற்றுமை சம்பந்தமாக, அதன்அணுகுமுறை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது குறித்து, ஒருசில விஷயங்களை சொல்ல விரும்புகிறேன்.

ஒரு தோழர் - அவர் நாசவேலை செய்பவராகவோ அல்லது இயக்கத்திற்கு எதிராகப் போனவராகவோ இல்லாதபட்சத்தில் - அவரைக் கட்சியின் நடவடிக்கைகளுடன் ஒன்றுபடுத்துவது தொடர்பாக ஒரு நேசமான அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன். அவரைப் பொறுத்தவரை, நம் அணுகுமுறை என்பது ஓர் இயக்க வியல் அணுகுமுறையாக இருக்க வேண்டுமேயொழிய, இயக்கமறுப்பியல் அணுகுமுறையாக இருக்கக் கூடாது.

இயக்கவியல் அணுகுமுறை என்று சொல்வதன் மூலம் நாம் என்ன பொருள் கொள்கிறோம்?

இதன் பொருள், ஒவ்வொன்றை குறித்தும் ஆய்வுக் கண்ணோட்டத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதாகும். அதாவது மனிதர்கள் அனைவருமே தவறு செய்பவர்கள்தான், ஒருவர் தவறு செய்திருக்கிறார் என்பதற்காக அவரை முழுமையாக மறுதலித்திடக் கூடாது. தவறு செய்யாத மனிதனே உலகில் இல்லை என்று லெனின் ஒருசமயம் கூறினார். ஒவ்வொருவருக்கும் ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. வேலியிட வேண்டுமென்றால் அதற்கு மூன்று பக்கங்களிலும் மரமுளைகளைக்கொண்டு இறுக்குவதுபோல், ஒரு திறமைசாலிக்கும் மூன்று பேர்களின் உதவி தேவைப்படுகிறது. தாமரைப் பூ அழகானதுதான், ஆனால் அது இலைகளுடன் இருக்கும்போது மேலும் அழகுபெறுகிறது என்பது சீனப் பழமொழி. எல்லாம் அறிந்தவர் என்றோ அல்லது சகலகலா வல்லவர் என்றோ ஒருவர் தன்னை நினைத்துக்கொண்டால், அவர் மிதப்பில் இருக்கிறார் என்றே கொள்ள வேண்டும்.

தவறு செய்யும் தோழரிடம் எத்தகைய அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடிப்பது? நாம் அவர் மேற்கொண்ட தவறுகளை ஆய்வுக்கண்ணோட்டத்துடன், இயக்கமறுப்பியல் அணுகுமுறையைப் பின்பற்றாது, இயக்கவியல் அணுகுமுறையுடன் ஆய்ந்திட வேண்டும். ஒருகாலத்தில் நம் கட்சியும் இயக்கமறுப்பியல் சகதியில், வறட்டுத் தத்துவாதச் சேற்றில் மூழ்கி வெளிவரமுடியாமல் தத்தளித்தது. பின்னர்தான், நாம் வறட்டுத்தத்துவாதச் சேற்றிலிருந்து மீண்டு, இயக்கவியல் குறித்து சற்றே கற்றுக் கொண்டோம். எதிர்மறைகளின் ஒற்றுமை என்பதே இயக்கவியலின் அடிப்படை சித்தாந்தமாகும். இந்த சித்தாந்தத்தின்படி, தவறு இழைக்கும் ஒரு தோழரிடம், நாம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்?

முதலாவதாக, அவரது தவறான கருத்துக்களை அவர் விட்டொழித்திட போராட்டத்தை நடத்திட வேண்டும். இரண்டாவதாக, அவருக்கு நாம் உதவிடவும் வேண்டும். முதலில் அவருடன் போராடு, அடுத்து அவருக்கு உதவிடு. நல்ல எண்ணத்துடன், அவர் தன் தவறுகளைக் களைந்திட உதவுவதன் மூலமே, தவறான நிலைபாட்டிலிருந்து அவரை வெளிக்கொண்டுவர முடியும். ஆயினும், வேறுவகையான பேர்வழிகள் குறித்த அணுகுமுறை என்பது வேறு. அதாவது, டிராட்ஸ்கி போன்றவர்களைப் பொறுத்தவரை, ஓர் இணக்கமான அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுவது சாத்தியமே இல்லை, ஏனெனில் அத்தகையவர்கள் சீர்திருத்த முடியாத அளவிற்கு சீர்கேடடைந்துவிட்டவர்கள். அதேபோன்றுதான் ஹிட்லர், சியாங்கே ஷேக், ஜார் போன்ற இழிபிறவிகளும் தூக்கி எறியப்பட வேண்டியவர்களாவார்கள். ஏனெனில், நாமும் அவர்களும் ஒருவர்க்கொருவர் பொருத்தமற்றவர்களாவோம். நமக்கும் அவர்களுக்கும் எவ்விதத்திலும் ஒற்றுமை ஏற்பட வழி கிடையாது.

அதேபோன்று, இறுதியாக ஏகாதிபத்திய மற்றும் முதலாளித்துவ அமைப்புமுறைகள், சோசலிச அமைப்பு முறையால் மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டியதும் உண்மை. இது, தத்துவார்த்த நிலைபாட்டிற்கும் பொருந்தும். கருத்துமுதல்வாதம், பொருள் முதல் வாதத்தால், ஆத்திகம், நாத்திகத்தால் மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும். இங்கே நாம் நம்முடைய இறுதி இலட்சியம் (strategy) குறித்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் அதனை அடைவதற்கான உத்திகளுக்கான கட்டங்கள் (tactics) வித்தியாசமானவை. எங்கு சமரசம் தேவையோ அங்கே சமரசம் செய்துகொள்ளப்பட வேண்டும். உத்திகளுக்கான கட்டங்கள் ஒவ்வொன்றின்போதும், போராட்டங்களை முன்னெடுத்துச் செல்லும் அதே சமயத்தில் சமரசங்களைச் செய்து கொள்வதற்கான அவசியம் ஏற்பட்டால் அதனையும் செய்து கொள்ள வேண்டும்.

இப்போது தோழர்கள் தொடர்பான பிரச்சனைக்கு மீண்டும் திரும்புவோம். தோழர்களுக்கிடையே புரிந்துணர்வில் பிழை ஏற்பட்டிருப் பின், ஒருவரை ஒருவர் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தால், அவர்களுக்கிடையே பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் உறுப்பினர்களாகச் சேர்ந்து விட்டாலே, அவர்கள் பரிசுத்தமானவர்கள் என்றும், அவர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாட்டிற்கோ, தப்பபிப்பிராயங்களுக்கோ இடம் இல்லை என்றும் சிலர் நினைப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. மேலும் அவர்கள், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் உள்ள அனைவருமே கீழ் மட்டத்திலிருந்து மேல் மட்டம் வரை, வேறுபாடுகளின்றி எங்கும் ஒரே சீராகக் கெட்டியாயுள்ளவர்கள் என்றும் எனவே இவர்களுக்கிடையே பேச்சுவார்த்தைக்கு அவசியம் இல்லை என்றும் கருதுவதுபோல் தோன்றுகிறது. கட்சிக்குள் ஒருவர் தன்னை இணைத்துக் கொண்டுவிட்டாரானால் அவர் நூறு சதவீதம் மார்க்சிஸ்ட்டுகளாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் கருதுவதுபோன்று தோன்றுகிறது. ஆனால், நடைமுறையில் நூறு சதவீத கம்யூனிஸ்ட்டுகள் இருக்கிறார்கள் என்றபோதிலும், 90, 80, 70, 60 அல்லது 50 சதவீத மார்க்சிஸ்ட்டுகளும் இருக்கிறார்கள், ஏன் சில இடங்களில் 10 அல்லது 20 சதவீத மார்க்சிஸ்ட்டுகள் கூட இருக்கிறார்கள். ஒரு சிறிய அறையில் நம்மில் இரண்டு அல்லது மூன்று பேர் கூட உட்கார்ந்து ஒரு விஷயத்தைக் குறித்துப் பேசி முடிவெடுக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டதில்லையா? பேச்சுவார்த்தைகளில் உடன்பாடு காணமுடியாமல் போனதில்லையா? மார்க்சிசம்-லெனினிசக் கொள்கைக்கு ஊறு ஏற்படாத வகையில், பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெறும்போது, மற்றவர்கள் கூறும் கருத்துக்கள் ஏற்புடையதாக இருக்கும்பட்சத்தில், அவற்றை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நாம் கொண்டிருந்த கருத்துக்கள் கைவிடப்பட வேண்டியதாக இருந்தால், கைவிட்டுவிட வேண்டும்.

தவறு செய்த ஒரு தோழரைக் கையாளும்போது, நம் இரு கைகளையும் பயன்படுத்த வேண்டும். ஒரு கை அவருடன் போராடும் அதே சமயத்தில், மற்றொரு கையால் அவரை அன்பாதரவோடு அரவணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். போராட்டத்தின் குறிக்கோள், மார்க்சிசத் தத்துவத்தை உயர்த்திப்பிடிப்பதுதான் - அதாவது அந்தத் தோழரை தத்துவார்த்தத்தின் அடிப்படையில் கெட்டிப் படுத்துவதுதான். அது ஒரு கை. மற்றொரு கை, அவரை அன்பாதரவோடு அரவணைத்துக் கொள்ளுதல். ஒற்றுமையின் குறிக்கோள் அவரைத் தன்னுடைய தவறான நிலைபாட்டிலிருந்து வெளிக்கொணர்தலேயாகும். அவரோடு சமரசம் செய்துகொள்ளுதல் அதாவது சற்றே நெகிழ்வுத்தன்மையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும். தத்துவத்தை நெகிழ்வுத்தன்மையுடன் இணைத்தல் என்பதே மார்க்சிச - லெனினிசத் தத்துவமாகும். எதிர்மறைகளின் ஒற்றுமை என்பது இதுவேயாகும். எந்த ஒரு உலகமாக இருந்தாலும், அதிலும் குறிப்பாக ஒரு வர்க்க சமுதாயத்தில், முரண்பாடுகள் பல்கிப் பெருகியிருக்கும்.

சிலர், சோசலிச சமூகத்தில் கூட முரண்பாடுகள் ‘‘காணப்படுகிறதே’’ என்று கூறுகிறார்கள். இவர்கள் விஷயத்தைத் தவறான வகையில் முன்வைக்கிறார்கள் என்றே நான் கருதுகிறேன். முரண்பாடுகள் காணப்படுகின்றன என்பது பிரச்சனை அல்ல. முரண்பாடுகள் காணப்படாத இடங்கள் என்று எதுவுமே கிடையாது. அதேபோன்று ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட முடியாத நபர் என்றும் எவரும் கிடையாது. அப்படி ஒருவரை ஆய்வுக்கு உட்படுத்த முடியாது என்று ஒருவர் நினைத்தால், அவர் இயக்கமறுப்பியல்வாதியாவார். அணு என்பது எதிர்மறைகளின் ஒற்றுமை - இரு எதிர்மறைகளின் - நியுக்ளியஸ் மற்றும் எலக்ட்ரான்களின் - ஒற்றுமை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். நியுக்ளியஸிலும்கூட, மீண்டும் இரு எதிர்மறைகளின் ஒற்றுமை காணப்படுகிறது. அதாவது புரோட்டான்களுக்கும் நியுட்ரான்களுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமை. அதேபோன்று நியுட்ரானிலும் நியுட்ரான்கள் - ஆன்ட்டிநியுட்ரான்களின் ஒற்றுமை காணப்படுகிறது. சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், எதிர்மறைகளின் ஒற்றுமை என்பது எங்கும் காணப்படுகிறது. எதிர்மறைகளின் ஒற்றுமை என்கிற சித்தாந்தம் - இயக்கவியல் - விரிவாகப் பிரச்சாரம் செய்யப்பட வேண்டும். அதாவது இயக்கவியலை குறுகிய சிறு தத்துவவாதிகளின் வட்டத்திலிருந்து வெளிக்கொணர்ந்து விரிந்த அளவில் மக்களிடம் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று கூறுகிறேன். இந்தப் பிரச்சனை அரசியல் தலைமைக்குழு, மத்தியக்குழு மற்றும் கட்சியின் அனைத்து மட்டங்களில் நடைபெறும் கூட்டங்களிலும் விவாதிக்கப்பட வேண்டும். குறிப்பாக, கட்சியின் கிளைச் செயலாளர்கள் இயக்கவியலை நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு புரிந்துகொண்டு, தாங்கள் கிளைக் கூட்டங்களுக்குத் தயாரித்திடும் வேலை அறிக்கைகளின்போது, அவற்றில் வழக்கமாக இரு இனங்களையும் - முதலாவதாக தன் கிளை புரிந்திட்ட சாதனைகளையும், இரண்டாவதாக, செய்திட்ட பலவீனங்களையும் எழுதிட வேண்டும். இதுவே உலகம் முழுதும் உள்ள நிகழ்ச்சிப்போக்காகும். இதுவே இயக்கவியலாகும்.

***
(1957 நவம்பர் 18 அன்று, மாஸ்கோவில் நடைபெற்ற கம்யூனிஸ்ட்டுகள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் கட்சியின் பிரதிநிதிகள் கூட்டத்தில், தோழர் மாசேதுங் ஆற்றிய உரையிலிருந்து சில பகுதிகள். )

தமிழில்: ச.வீரமணி

இயக்கவியலும் இயக்கமறுப்பியலும்

(Dialectics and metaphysics)

தர்க்கவியல் என்றும் இயக்கவியல் என்றும் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படும் என்னும் டைலக்டிக்ஸ் (DIALECTICS) என்னும் ஆங்கிலச் சொல், கிரேக்க மொழியில் உள்ள டையலெகோ (DIALEGO) என்பதிலிருந்து வந்ததாகும். எதிரிகளின் வாதத்தில் காணப்படும் முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்தி, அந்த முரண்பாடுகளை அகற்றுவதன் வாயிலாக உண்மையைக் கண்டறியும் கலைக்கு பண்டைக் காலத்தில் ‘டைலக்டிக்ஸ்’ என்று கூறுவதுண்டு. சிந்தனையில் உள்ள முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்துவதும் ஒன்றுக்கு ஒன்று எதிரான கருத்துக்களை மோதவிடுவதும்தான் உண்மையைக் கண்டறிவதற்கான மிகச் சிறந்த முறை என்று பழங்காலத் தத்துவவாதிகள் நம்பினர். சிந்தனைகளின் உண்மையைக் கண்டறிவதற்குக் கையாளப்பட்ட இந்த முறை, பிற்காலத்தில் இயற்கைத் தோற்றங்களின் உண்மையைக் கண்டறிவதற்கும் கையாளப்பட்டது.

இயற்கைத் தோற்றங்கள் எப்போதும் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன என்றும், அவை ஒவ்வொரு கணமும் தொடர்ச்சியான மாற்றத்துக்கு உள்ளாகின்றன என்றும் இந்த இயக்கவியல் அணுகுமுறை கருதுகிறது. மேலும், இயற்கையினுள்ளே இயங்கும் முரண்பாடுகள் வளர்ச்சியடைவதன் விளைவாகவும், இயற்கையினுள்ளே இயங்கும் எதிர்எதிரான சக்திகள் மோதிக்கொண்டு இயங்குவதன் விளைவாகவும் இயற்கை வளர்ச்சி அடைகிறது என்றும் இயக்கவியல் அணுகுமுறை கருதுகிறது.

இயக்க மறுப்பியல் அல்லது மாயாநிலைத் தத்துவம் என்று தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படும் METAPHYSICS இதற்கு நேர்மாறான தத்துவம் ஆகும். பொருள் இயலுக்கு (materialism) அப்பாற்பட்டது என்று பொருள்தரும் கிரேக்க சொல்லிலிருந்து உண்டான சொற்றொடர் மெடாபிசிக்ஸ் என்பதாகும். அதாவது பிரபஞ்சத்திற்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவதுதான் மெடாபிசிக்ஸ்.இந்தப் பெயர் கிடைத்தது வரலாற்றில் நிகழ்ந்த ஒரு தற்செயலான நிகழ்ச்சியால்தான். தர்க்க சாஸ்திரத்தைப் பற்றிய விரிவுரை என்ற நூலை எழுதிய அரிஸ்டாடில் நிறைய எழுதியிருக்கிறர். அரிஸ்டாடில் இறந்தபிறகு, அவரது சீடர்கள் அவரது நூல்களை வகை வகையாகப் பிரித்துத் தொகுத்துப் பட்டியலிட்டார்கள். பொருள் இயல் (பிசிக்ஸ்) என்ற தலைப்பின் கீழ் அரிஸ்டாடில் எழுதிய ஒரு நூல் இருந்தது. அதோடு மனம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றிய வேறொரு நூலொன்றும் இருந்தது. அதற்குத் தலைப்பு ஒன்றும் கிடையாது. சீடர்கள் பார்த்தார்கள். பொருளியலுக்கு என்று நூல் இருக்கிறது. ஆகவே இந்த நூலுக்குப் பொருளியலுக்கு அப்பாற்பட்டது என்று தலைப்புக் கொடுப்போமே என்று கருதி ‘‘மெடாபிசிக்ஸ்’’ என்று பெயர் கொடுத்து வகைபிரித்து விட்டார்கள்.

***

தொழிற்சங்கங்கள் தந்த சிங்கார வேலர்

இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் தந்தை என்று அழைக்கப்பட்டவர் ம. சிங்காரவேலர் ஆவார். பகுத்தறிவு இயக்கத்தில் ஈ.வெ.ரா.வுடன் தோளோடு தோள் கொடுத்து நின்றவர். பொதுவுடைமை இயக்கம் இந்தியாவில் வேரூன்றக் காரணமாக இருந்த மிக முக்கியமான தலைவர்களில் ஒருவர். தொழிற்சங்க இயக்கத்தை முதன்முதலாக இந்திய அளவில் உருவாக்கிய முன்னோடி. சென்னை மாநகராட்சிப் பள்ளிகளில் ஏழை மாணவர்களுக்கு மதிய உணவு வழங்குவதில் காமராசருக்கு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தவர். உழைப்பாளர் தினமான மே தினத்தை இந்தியாவிலேயே - ஏன் ஆசியாவிலேயே - முதன்முறையாகக் கொண்டாடி, வழிகாட்டியாகத் திகழ்ந்தவர். உடன் உழைக்கும் இயக்கத்தவர்களை தோழர் என்று முதன்முதலாக அழைத்தவர். இப்படிப் பல விஷயங்களில் தேசிய அளவில் முன்னோடியாக விளங்கியவர் தோழர் ம. சிங்காரவேலர்.தமிழகத்தையே உலுக்கிய நாகப்பட்டினம் ரயில்வே தொழிலாளர்கள் போராட்டத்தை பத்து மாதங்களுக்கும் மேலாக முன்னின்று நடத்தியவர். இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மாநாடு கான்பூரில் நடைபெற்றபோது அதனைத் துவக்கி வைத்தார். கயா காங்கிரஸ் மாநாட்டில் சிங்காரவேலர் பங்குகொண்டது வரலாற்றுப் புகழ்மிக்க நிகழ்ச்சியாக மதிக்கப்படுகிறது. அவர் உரைநிகழ்த்தும்போது கூட்டத்தினரை ‘‘காம்ரேட்ஸ்’’ என்று அவர் அழைத்தது அனைவரையும் இன்ப அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. பின்னர் அவர் காங்கிரஸ்காரர்களால் ‘காம்ரேட்’ என்றே அழைக்கப்பட்டார். மரியாதையும் முக்கியத்துவமும் நிறைந்த தலைவர்கள் என்னும் மேன்மை பறிபோய்விடுமோ என்றும், பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் நடவடிக்கை எடுத்துவிடுமோ என்று இளம் தலைமுறையினரே பயந்து நடுங்கிக்கொண்டிருந்த வேளையில் அறுபது வயதைத் தாண்டிய முதியவர் தன்னை மிகவும் துணிச்சலுடன் ‘‘நான் ஒரு கம்யூனிஸ்ட்’ என்று அழைத்துக் கொண்ட துணிச்சலை அங்கு வியந்து பாராட்டாதவர்கள் யாரும் இருக்க முடியாது என்று 1923இல் வேன்கார்டு இதழில் எம்.என்.ராய் பதிவு செய்திருக்கிறார்.தமிழன் இன்னொரு தமிழனுடன் தமிழில்தான் பேசவேண்டும். தமிழ்நாட்டு அரசியல் தமிழில்தான் நடைபெறவேண்டும். தமிழ் ஆட்சிமொழியாக வேண்டும் என்று போராடியவர்களில் முதன்மையானவர். மிகுந்த போராட்டங்களுக்குப்பிறகு சென்னை மாநகராட்சிக் கூட்டங்கள் தமிழில் நடக்க வழிவகுத்தவர்.1917இல் காங்கிரஸ் இயக்கத்தில் சேர்ந்த சிங்காரவேலர், இயக்கப் பாடல்களைப் பாடியும் பிறரைப் பாட வைத்தும் மக்களை அணிதிரளச் செய்தார். 1918இல் ரௌலட் சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது, அதைக் கண்டித்து ஆர்ப்பாட்டங்களும் பொதுக் கூட்டங்களும் சென்னையில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன. இந்த ஏற்பாடுகளில் முக்கியப் பங்கு வகித்தவர் சிங்காரவேலர். ‘போராட்டங்களை நடத்துவது சிங்காரவேலருக்கு நிலாச்சோறு சாப்பிடுவதுபோல’ என்று அண்ணா ஓரிடத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.1919ஆம் ஆண்டில் ஜாலியன்வாலாபாக் வெறியாட்டத்தைக் கண்டித்து, அவர் தமிழகத்தில் நடத்திய கடையடைப்புப் போராட்டம் முழு வெற்றியடைந்தது. சின்னச் சின்ன இட்லிக்கடைக்காரர்களும், இறைச்சிக் கடைக்காரர்களும்கூடத் தங்கள் கடைகளை அன்று திறக்கவில்லை. எதிர்ப்பைக் காட்டும் விதத்தில் தன்னுடைய வழக்கறிஞர் தொழிலின் அடையாளமான கருப்புக்கோட்டினை தெருவில் எரித்தார். அதன்பின் அவர் வழக்கறிஞர் தொழிலையே கைவிட்டுவிட்டார்.உத்தரப்பிரதேசம் கோரக்பூர் மாவட்டத்தில் சௌரிசௌரா என்னும் ஊரில் விவசாயத் தொழிலாளர்கள் நடத்திய பேரணியின்மீது காவல்துறையினர் துப்பாக்கிச்சூடு நடத்தினர். பேரணியில் வந்தோர் காவல்துறையினரைத் திருப்பித்தாக்கி, காவல்நிலையத்திற்குத் தீ வைத்தனர். இச்சம்பவம் தொடர்பாக வழக்கு சென்னையில் நடைபெற்றது. வழக்கின் முடிவில் பலருக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. இச்சம்பவத்தைக் காரணமாக வைத்து காந்தி ஒத்துழையாமை இயக்கத்தையே நிறுத்திவிட்டார். அதனைக் கண்டித்து சிங்காரவேலர் மிக நீண்ட கட்டுரையொன்றை இந்து நாளிதழுக்கு எழுதினார். ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை காந்தி தொடங்கியபோது சிங்காரவேலர் காந்திக்கு எழுதிய கடிதத்தில் ‘‘நான் இன்று எனது வழக்கறிஞர் தொழிலைக் கைவிட்டேன். நாட்டின் மக்களுக்காக உங்களின் போராட்டத்தில் பங்கேற்கிறேன்’’ என்று எழுதியிருந்தார். ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை காந்தி முடித்தபோது அதனைக் கண்டித்தும் காந்திக்கு சிங்காரவேலர் கடிதம் எழுதினார்.தமிழகத்தில் முதன்முறையாக தொழிற்சங்கத்தை நிறுவிய பெருமை சிங்காரவேலரையே சாரும். திருவிக, சக்கரைச் செட்டியார் ஆகியோர் தோளோடு தோள் நின்று இவருக்குத் துணை புரிந்தனர். சென்னை தொழிலாளர் சங்கம், நாகப்பட்டினம் ரயில்வே தொழிலாளர் யூனியன், கோவை நகரத் தொழிலாளர் சங்கம், மின்சாரத் தொழிலாளர் சங்கம், மண்ணெண்ணெய் தொழிலாளர் சங்கம், அச்சுத் தொழிலாளர் சங்கம், அலுமினியத் தொழிலாளர் சங்கம் போன்று பல்வேறு தொழிற்சங்கங்களை தொடங்கினார்.ஒவ்வோராண்டும் ஏப்ரல் 6 - 13 தேதிகளில் தேசிய வாரம் என்ற ஒரு வாரத்தைக் கொண்டாடி வந்தார். இறுதி நாளான ஏப்ரல் 13 அன்று சென்னைக் கடற்கரையில் மாபெரும் கூட்டம் நடைபெறும். 1925ஆம் ஆண்டு சென்னையில் நடைபெற்ற மாநகராட்சித் தேர்தலில் 13வது வட்டம் யானைக்கவுனி பகுதியிலிருந்து அதிக வாக்குகள் வித்தியாசம் பெற்று நகரசபை உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஆங்கிலத்தில் அதிகப் புலமை பெற்றிருந்தும் நகரசபைக் கூட்டங்களில் தமிழிலேயே பேசினார். அலுவலகங்களில் இந்தி திணிக்கப்படுவதை எதிர்த்தார். அதேசமயத்தில்h தனிப்பட்ட முறையில் ஜெர்மன், பிரெஞ்சு, இந்தி முதலிய மொழிகளைக் கற்றுக்கொண்டார்.சென்னையில் நடைபெற்ற ஒரு தொழிலாளர் போராட்டத்தில் ஏழு பேர் துப்பாக்கிச் சூட்டில் இறந்துபோனார்கள். அவர்களின் சவ ஊர்வலத்தில் சிங்காரவேலரும் கலந்துகொண்டார். சவஊர்வலத்தில் சென்ற சிங்காரவேலரை குறிபார்த்து காவல்துறையினர் துப்பாக்கியை உயர்த்தினார்கள். அவர்களுக்குத் தன்மார்பை நிமிர்த்துக்காட்டித் தன்னைச் சுடுமாறு சிங்காரவேலர் சொன்னார். இச்சவஊர்வலம் குறித்து குடியரசு இதழில் அவர் எழுதிய கட்டுரை மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது.1943ஆம் ஆண்டு ஜூன் 20 அன்று சென்னையில் தீண்டாமை ஒழிப்பு நாள் கொண்டாடப்பட்டது. அதில் தள்ளாதவயதிலும் சிங்காரவேலர் தந்தை பெரியாருடன் அக்கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். 1945ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் நடைபெற்ற அச்சுத் தொழிலாளர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு தலைமை தாங்கி உரையாற்றினார். அதுவே அவர் கலந்து கொண்ட இறுதி பொது நிகழ்ச்சியாகும்.அந்தக்கூட்டத்தில் அவர் பேசும்போது, ‘‘இப்போது எனக்கு வயது 84. எனினும் தொழிலாளர் வர்க்கத்துக்கு என் கடமையைச் செய்ய முன்வந்துள்ளேன். உங்களில் ஒருவனாக இருப்பதைக் காட்டிலும் மற்றெதை நான் விரும்பமுடியும். உங்கள் மத்தியில் இறந்தாலும் அதைவிட எனக்குக் கிடைக்கக்கூடிய பாக்கியம் வேறு என்னவாக இருக்க முடியும்’’ என்று உருக்கமாகப் பேசினார்.அவரும் அவருடைய முன்னோர்களும் ஈட்டிய சொத்துக்களின் மதிப்பு அந்நாளிலேயே சுமார் 200 கோடியாகும். அந்த திரண்ட சொத்துக்களுக்கு அதிபதியாக இருந்த அந்த மாமேதை இறுதிவரை ஏழைத் தொழிலாளர்களுடனேயே வாழ்ந்தார். தன் சொத்துக்களைத் தன் காலத்திலேயே அறக்கட்டளை அமைத்து பல அறப்பணிகளை நடத்தி வந்தார். மிகத் திரண்ட சொத்துக்களை உள்ளடக்கியதும் சிங்காரவேலரின் முன்னோர்களால் நிறுவப்பட்டதுமான எம்கேஏ சாரிடீஸ் தற்போது தமிழக அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. இந்த அறக்கட்டளை வழியாக சிங்காரவேலரின் மருமகள் பத்மா சத்தியகுமாருக்கு தமிழக அரசு மாதா மாதம் தவறாமல் உதவித் தொகை அனுப்பி வருகிறது. ஆனால் உதவித் தொகையின் அளவு வெறும் ரூ.50 என அறிகிறோம். அத்தொகை உயர்த்தப்பட்டதா என்பது தெரியவில்லை...

அக்டோபர் 4 - கறுப்பு தினம்:

அக்டோபர் 4 - கறுப்பு தினம்:
டில்லியில் மாபெரும் கண்டனப் பேரணி
புதுடில்லி-
இந்திய - அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தம் கையெழுத்திடப்படும் அக்டோபர் 4 அன்று இடதுசாரி மற்றும் மதச்சார்பற்ற கட்சிகளால் கறுப்பு தினமாக அனுசரிக்கப்பட்டது. புதுடில்லியில் இடதுசாரி மற்றும் மதச்சார்பற்ற கட்சிகள் கலந்து கொண்ட மாபெரும் கண்டனப் பேரணி நடைபெற்றது.
இந்திய - அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தத்திற்கு ஒப்புதல் அளித்து அமெரிக்க நாடாளுமன்றம் சட்டம் நிறைவேற்றியுள்ளது. இந்தச் சட்டத்தில் ஹைடு சட்டத்தில் அடங்கியுள்ள ஷரத்துக்கள் உட்பட இந்தியாவை அடிமைப்படுத்தக் கூடிய அனைத்து அம்சங்களும் அடங்கியுள்ளன. தொடர்ச்சியான எரிபொருள் விநியோகத்திற்கு எவ்வித உத்தரவாதமும் கிடையாது. எரிபொருள் இருப்பு வைத்துக்கொள்வதற்கும் எவ்வித வழிவகைகளும் கிடையாது. எந்த ஒரு சுயமரியாதை உள்ள அரசாங்கமும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அளவிற்கு கட்டுப்பாடுகள் பல இந்தச் சட்டத்தில் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன.
இவ்வாறு இந்தியாவை அடிமைப்படுத்தும் இந்திய - அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட அமெரிக்க அரசின் சார்பில் அதன் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் கண்டலீசா ரைஸ் சனிக்கிழமையன்று டில்லி வருகிறார்.
கண்டலீசா வருகை மற்றும் அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தில் அவர் கையெழுத்திடுவதைக் கண்டித்தும், இடதுசாரிக் கட்சிகள் சார்பில் நாடு முழுதும் கறுப்பு பேட்ஜ் அணிந்தும், கறுப்புக் கொடி ஏற்றியும் கறுப்பு தினம் அனுசரிக்குமாறும் கண்டன இயக்கங்கள் நடத்திடுமாறும் அறைகூவல் விடுக்கப்பட்டது.
இதன் ஒரு பகுதியாக புதுடில்லியில் மண்டி ஹவுஸ் என்னுமிடத்திலிருந்து மாபெரும் கண்டனப் பேரணி புறப்பட்டு பெரோசா ரோடு வழியாக, ஹைதராபாத் ஹவுஸ் நோக்கிச் சென்றது. பேரணியில் சீத்தராம் யெச்சூரி, மது, தபன்சென் (மார்க்சிஸ்ட் கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள்), து. ராஜா (இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்), மற்றும் அகில இந்திய பார்வர்ட் பிளாக், ஆர்எஸ்பி, தெலுங்கு தேசக் கட்சியைச் சேர்ந்த ஆயிரக்கணக்கானோர் பேரணியில் அணிவகுத்து வந்தனர்.
பேரணி, வித்யார்த்தி பவன் அருகே வந்தபோது, காவல்துறையினரால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது. அங்கு நடைபெற்ற கண்டனப் பேரணி ஆர்ப்பாட்டத்தில் சீத்தாராம் யெச்சூரி, து.ராஜா கண்டன உரையாற்றினார்கள்.

Wednesday, October 8, 2008

காந்தமால் வன்முறை: மத்திய அரசு தலையிட வேண்டும்--பீப்பிள்ஸ் டெமாக்ரசி தலையங்கம்

ஒரிசாவிலும் நாட்டின் மற்றும் பல பகுதிகளிலும் கிறித்துவ மக்களுக்கு எதிரான வன்முறை வெறியாட்டங்கள் எவ்விதத் தங்குதடையுமின்றி தொடர் கின்றன. காவல்துறையினர் அதிகமான அளவில் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் கண் முன்னாலேயே, ஆயுதமேந்திய மத வெறிக் கும்பல், கந்தமால் மாவட்டத்தில் உள்ள தலித் கிறித்துவக் கிராமங்களுக் குள் நுழைந்து, பலரைக் கொன்று குவிப் பதும், வெட்டிக் காயமுறச் செய்வதும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவர் கள் வீடுகள் தொடர்ந்து தீக்கிரையாக்கப் படுகின்றன. தேவாலயங்கள் தரைமட்ட மாக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய மனிதாபிமானமற்ற காட்டு மிராண்டித்தனமான நடவடிக்கைகள், ஆர்எஸ்எஸ்-பாஜக கொடுக்குகளால், அதிலும் குறிப்பாக பஜ்ரங் தளத்தினரால், கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டுள்ளது, 2008 ஆகஸ்ட் 24க்குப்பின் நடைபெற்ற சம்ப வங்களிலிருந்து வெளிச்சத்திற்கு வந் திருக்கிறது. 28 வயது கத்தோலிக்க கன் னியாஸ்திரி, பொதுமக்கள் மத்தியில், கூட்டாக வன்புணர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கப் பட்டிருக்கிறார். இந்தக் காட்டுமிராண்டிச் செயலைத் தடுக்க வந்த கத்தோலிக்கப் பாதிரியார் கொடூரமாகத் தாக்கப்பட்டிருக் கிறார். இவ்வளவும் காவல்துறையினரின் கண்முன்னாலேயே நடந்ததாக, பாதிரி யார் குற்றஞ்சாட்டுகிறார். அன்னை தெரசா அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட கருணை இல்லத்தின் தலைவர் சகோதரி நிர்மலா, கொடூர சம்பவங்களைப் பட்டியலிட்டு, பிரதமருக்கும், ஒரிசா முதல்வருக்கும் கடிதம் எழுதியிருக் கிறார். இக்கொடிய சம்பவம் நடந்த தினம் ஆகஸ்ட் 24. ஆனால் (அக்டோபர் 2 தேதி யாகிய) இன்றைய வரையில் வன்புணர்ச் சியில் ஈடுபட்ட கயவர்களுக்கு எதிராக எவ்வித நடவடிக்கையும் எடுக்கப்பட வில்லை.பல்லாயிரக்கணக்கானோர் (ஒரு சமயத்தில் இவர்களின் எண்ணிக்கை 27 ஆயிரமாகும்) தங்கள் வீடுகளையும் உடைமைகளையும் இழந்து, மாவட்டத் தின் பல பகுதிகளில் நிவாரண முகாம் களில் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். இத் தகைய நிவாரண முகாம்களில் மூன்று இடங்களில் நடத்தப்பட்ட வெடிகுண்டு தாக்குதல்கள் காரணமாக, சிறுபான்மை மக்கள் மத்தியில் அச்ச உணர்வு அதிகரித் துள்ளது. மாநில அரசின் போலீசார் மீது இவர்கள் முழுமையாக நம்பிக்கை இழந்து விட்டார்கள். இதே சமயத்தில், சிறுபான்மையின ருக்கான தேசிய ஆணையம், கர்நாடக மாநிலத்தில் சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக வன்முறையில் ஈடுபடும் பஜ்ரங் தளம் மீது பாஜக தலைமையிலான கர் நாடக மாநில அரசு மிகவும் “மென்மை யாக” நடந்துகொள்வதாக மிகவும் கடுமை யாகக் குற்றஞ்சாட்டியிருக்கிறது. பஜ்ரங் தளத்தின் மீது ‘‘உரிய நடவடிக்கை’’ எடுத்திட வேண்டும் என்று, சிறுபான் மையினருக்கான தேசிய ஆணையம் கோரியுள்ளது. இந்த ஆணையம் மேலும், மாநிலம் முழுவதும் பரவலான அட்டூழியத் திற்குப் பிறகு, பஜ்ரங் தளத்தின் மாநில அமைப்பாளரை கர்நாடகக் காவல்துறை யினர் கைது செய்தனர் என்று குறிப்பிட் டிருக்கிறது. ஆயினும், அவர் உடனடியாக ஜாமீனில் விடுவிக்கப் பட்டுவிட்டார். ஆனால், அதே சமயத்தில், பாதிப்புக்குள் ளான கிறித்துவர்கள் பலர் இன்னமும் சிறைக்கம்பிகளுக்குப் பின்னால் அடைக்கப்பட்டு, துன்புறுத்தப்பட்டு வரு கின்றனர். அவர்களுக்கு ஜாமீன் மறுக்கப் பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறாக, ஒரிசாவிலும், கர்நாடகத்திலும் மாநில அரசுகள், கிறித் துவ சிறுபான்மையினருக்கு எதிராகக் கொடூரமான முறையில் குற்றச் செயல் களில் ஈடுபடுபவர்களைப் பாதுகாக்கும் வண்ணம் செயல்பட்டு வருகின்றன.ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் பஜ்ரங் தளம், தற்சமயம், கந்தமால் மாவட்டத்தில் வீடுகளை இழந்த தலித் கிறித்துவர்கள் மீண்டும் தங்கள் இடங்களுக்கு வந்து, வீடுகளைக் கட்டிக்கொண்டு உயிர்பி ழைத்திருக்க வேண்டுமானால், அவர்கள் மீண்டும் இந்துவாக மாற வேண்டும் என்று மிரட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன. தலித் கிறித்துவர்கள் மீதான காட்டு மிராண்டித்தனமான தாக்குதல்களுக்கு அடிப்படைக் காரணம், அவர்கள் வலுக் கட்டாயமாக மதமாற்றம் செய்யப்பட்டது தான் என்று மதவெறியர்களால் குற்றஞ் சாட்டப்படுகிறது. நாடு முழுவதும் உள்ள பழங்குடியினர் தங்களுக்கேயுரிய பல் வேறு மதப் பழக்க வழக்கங்களைக் கடைப்பிடித்து வருகின்றனர் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை இங்கு நினைவுகூர வேண்டியிருக்கிறது. அவர்களை இந்து மதத்திற்குச் சொந்தமானவர்கள் என்று முத்திரை குத்துவது நகைப்புக்குரிய விஷயமாகும். கந்தமால் மாவட்டத்தி லேயே, இரு விதமான பழங்குடியினர் இருக்கின்றனர். கந்தாஸ் என்பவர்கள் ஒருவிதத்தினர், தலித் பனாஸ் என்பவர் கள் மற்றொரு பிரிவினர். கடந்த சில ஆண்டுகளில், முந்தைய வகையினரில் ஒரு பிரிவினர் இந்து மதத்தைத் தழுவி னார்கள். தலித் பனாஸ் பிரிவினர் கிறித் துவ மதத்தைத் தழுவினர். பின்னர்தான் தங்கள் ‘இந்து வாக்கு வங்கியை’ ஒரு முகப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக ஆர்எஸ்எஸ்-சும் அதன் பரிவாரங்களும் இவ்வாறு தலித் கிறிஸ்தவர்களைக் குறி வைத்துத் தாக்கத் தொடங்கின.சங் பரிவாரக் கூட்டத்தினர் கட்ட விழ்த்துவிட்டுள்ள அட்டூழியங்களை நியாயப்படுத்த முடியாத நிலையில், அத்வானி, தாம் கிறிஸ்தவர்களிடம் எப்போதும் மென்மையாகத்தான் நடந்து கொள்வதாகவும், தான் படித்ததே கராச்சி யில் ஒரு கிறித்துவப் பள்ளியில்தான் என் றும் கூறத் தொடங்கியிருக்கிறார். அவ் வாறு கூறும், அத்வானி, அதே மூச்சில் மத மாற்றம் குறித்து ஒரு ‘தேசிய விவா தம்’ நடத்தலாம் என்றும் கடந்த காலங் களில் கூறிவந்ததைப்போல் மீண்டும் சொல்லத் தொடங்கியிருக்கிறார். இது ஒரு நயவஞ்சகமான வாதமாகும். ஆவியுலகு டன் தங்களைப் பிணைத்திருந்த பழங் குடியினர், இந்து மதத்தைத் தழுவிய போது அது ‘மதமாற்றத்தின்’கீழ் வராது. ஆனால், அவர்களே, கிறித்துவமதத்தை யோ அல்லது வேறெந்த மதத்தையோ தழுவினால், அவர்கள் ‘‘மத மாற்றம்’’ செய்யப்படுவதாகக் கருதப்படுவார்கள். மேலும், அத்வானி, ‘‘அனைவரும் இந்தி யர்கள்’’ (ஐனேயைn-நேளள) என்னும் கருத்தை வலுப்படுத்துவதற்காக ‘அனைத்து மதங்களுக்கும் இடையே ஒரு பேச்சு வார்த்தை’ (iவேநச-சநடபைiடிரள னயைடடிபரந) நடத்த வேண்டும் என்று கூட கோரியிருக்கிறார். ஆயினும், ஆர்எஸ்எஸ்சும் பாஜகவும் இந்து மதம் ஒன்றுதான் ஒரு மதமாக இருக்கத் தகுதிபடைத்தது என்றும், மற்ற அனைத்தும் மதங்கள் அல்ல, மாறாக மத உட்பிரிவுகள் (ளநஉவள) என்றும் கூறிக் கொண்டிருக்கின்றன. ‘இந்து வாக்கு வங்கியை’ ஒருமுகப்படுத்தும் முயற்சி யின் ஒரு பகுதியாகத்தான் மதச்சிறுபான் மையினர் மீது இவ்வாறு மனிதாபிமான மற்ற முறையில் தாக்குதல்களை தொடுத்து வருகின்றனர்.மீண்டும் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கான வாய்ப்புகளை அதிகப்படுத்தும் முயற்சியின் ஒரு பகுதி யாகத்தான் நாட்டின் ஒரு பகுதி இந்தியர் களைத் தாக்கி, நாட்டின் ஒற்றுமையையும் ஒருமைப்பாட்டையும் தகர்க்கும் செயல் களில் இறங்கியிருக்கின்றனர்.இவ்வாறு மதவெறிச் செயல்பாடு களைத் தங்கள் அரசியல் ஆதாயத்திற் காகக் கூர்மைப்படுத்துவதன் வாயிலாக, பயங்கரவாத அமைப்புகள் கொழுப்பதற் குத்தான் வழிவகுக்கும்.கடந்த சில ஆண்டுகளில் நாட்டில் நடைபெற்ற பல்வேறு வெடிகுண்டு சம்ப வங்களில் பஜ்ரங் தளம் மற்றும் ஆர்எஸ் எஸ்-சின் கொடுக்குகள் சம்பந்தப்பட்டி ருக்கின்றன என்பதை காவல்துறையின ரின் புலனாய்வுகள் வெளிப்படுத்தி இருக்கின்றன. 2003இல் மகாராஷ்ட்ரா மாநிலம் பர்பானி, ஜல்னா, ஜல்கான் மாவட்டங்களில் நடைபெற்ற குண்டு வெடிப்பு சம்பவங்கள், 2005இல் உத்தரப் பிரதேசத்தில் மாவ் மாவட்டத்தில் நடை பெற்ற சம்பவம், 2006இல் நாண்டன் என் னுமிடத்தில் நடந்த குண்டுவெடிப்பு, 2008இல் திருநெல்வேலி மாவட்டம் தென்காசியில் ஆர்எஸ்எஸ் அலுவலகத் தில் நடந்த குண்டுவெடிப்பு, 2008 ஆகஸ்ட்டில் கான்பூரில் ஏற்பட்ட சம்ப வம் என்று அடுக்கிக்கொண்டே செல்ல லாம். இவற்றின் மீதான விசாரணைகளும் பாரபட்சமற்ற முறையில் நடைபெறு வதன் வாயிலாகவே நாட்டின் உள்நாட் டுப் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்த முடியும். அரசியல் ஆதாயத்திற்காக மதவெ றித் தீயை விசிறிவிடும் முயற்சியை, நிர்மூலமாக்கிடும் அதே சமயத்தில், பயங்கரவாதத்தை முறியடிப்பதற்கும், உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்து வதற்கும் பாரபட்சமற்ற முறையில் நடவ டிக்கைகள் மேற்கொள்ள வேண்டும். கர்நாடகாவில், சிறுபான்மையினருக் கான தேசிய ஆணையம் குறிப்பிட்டிருப் பதைப்போல, சிறுபான்மையினருக்கு எதிராக வன்முறையில் ஈடுபட்ட கயவர் களை ஜாமீனில் விடுவதும், பாதிக்கப் பட்ட கிறிஸ்தவர்களை ஜாமீனில் விடா மல் சிறையில் அடைத்து வைத்திருப்ப தும் நடைபெறக்கூடாது. பாஜக தலை மையிலான மாநில அரசுகள் இவ்வாறு மதவெறியர்களைப் பேணிப்பாதுகாத்து, சிறுபான்மையினருக்கு எதிரான தாக்கு தல்களைத் தொடுத்து, மதவெறியைக் கூர்மைப்படுத்தினால், மத்திய ஆட்சி யில் உள்ள ஐமுகூ அரசாங்கமானது நம் நாட்டின் அரசிய லமைப்புச் சட்டத்தில் வரையறுத்துள்ளபடி, ‘‘சாதி, சமயக்கோட் பாடுகளைப் பார்க்காமல், .....’’ அவர்கள் மீது நடவடிக்கைகளை எடுத்திட வேண்டும்.
தமிழில்: ச. வீரமணி

Saturday, October 4, 2008

தொடரும் ஒரிசா வன்முறைகள் - ஆரூர் சங்கரி

சங்பரிவாரம், ஒரிசாவில் வி.எச்.பி.தலைவர் லட்சுமாணந்தா படுகொலைக்கு கிருஸ்துவ மக்களையே பொறுப்பாக்கி மீண்டும் வெறித் தாக்குதல்களை தனது ஆதரவு நவீன் பட்நாயக் ஆட்சியில் திட்டமிட்டே இப்போது நடத்திக்கொண்டிருக்கிறது. போக்குவரத்து -வணிக குடியிருப்பு வளாகங்களில் குண்டுகளை விதைத்து வெடிக்கச் செய்தல் போன்ற மனிதாபிமானமற்ற பயங்கரவாதச் செயல்களை இந்தியா உட்பட உலகின் அனைத்து நாடுகளும் சந்தித்து வருகின்றன. ஆனால் ஒரிசா பயங்கரவாத வன்செயல்களின் தன்மையை ஆய்வு செய்யும் போது எளிதில் நம்பவியலாத திரைப்படக்காட்சிகளில் வருவதுபோன்ற இரக்கமற்ற வெறிச் செயல்களை காண முடியும். உயிருக்கு பயந்து ஓடி ஒளிந்து கொள்ளும் சிறுபான்மை பெண்களுக்கெதிரான இரக்கமற்ற கூட்டுக்கற்பழிப்பும், நிராதரவாக மாட்டிக் கொண்டவர்களை உயிரோடு தீயிட்டுக் கொளுத்தி படுகொலை செய்வதும் இச்சமகால உலகில் எந்த நாட்டிலும் இல்லாத அதிர்ச்சியளிக்கும் வெறிச் செயல்களாக உள்ளன. இக்காட்டுமிராண்டித்தனமான செயல்களை பட்டப் பகலில் பெரும் திரளான மக்கள் கூட்டத்தின் முன்னிலையில் இந்துத்துவா வெறிக்கூச்சலுடன் சங்பரிவாரங்கள் நடத்துகின்றன.
25.8.2008 அன்று புட்பாலி அனாதை குழந்தைகள் இல்லத்தில் இருந்த ரஜ்னி மஜ்கி என்ற 21 வயதுள்ள இளம் பெண்ணை சங்பரிவாரம் உயிரோடு தீயிட்டு கொளுத்திப் படுகொலை செய்ததும் அன்றே கந்தமால் மாவட்டத்தில் ஒரு கன்னிகாஸ்திரியை பகிரங்கமாக காவல்துறையினர் முன்பாகவே கூட்டுக் கற்பழிப்பு செய்ததும் சமீபத்திய பயங்கரவாரதச் செயல்களாகும்.

1998 ஆம் ஆண்டிலிருந்து இன்றுவரை சிறுபான்மை மக்கள் மீது குறிப்பாக கிருஸ்துவ மக்கள் மீது இந்துத்துவா குண்டர்கள் நடத்திய அட்டூழியங்கள் கணக்கிலங்கடாதவை.
கந்தமால் மாவட்டத்தில் நூற்றுக் கணக்கான வீடுகள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டுள்ளன. படுகொலைகள் மற்றும் சேதங்களின் எண்ணிக்கை கூடிக் கொண்டே இருக்கிறது. குஜராத்தை அடுத்து ஒரிசா இரண்டாவது இந்து நிலமாகும். இங்கே என்ன நிகழ்ந்தாலும் அது இந்துத்துவாவிற்கு இசைவளிக்கும் அரசியல் நிகழ்வாகவே அமையும்” என ஒரிசா பஜ்ரங் தளத்தின் தலைவர் சுபாஷ் செளகான் 2003 இல் பேட்டியளித்திருந்தார்.
மீண்டும் ஒரு குஜராத்தை ஒரிசா மண்ணில் நிகழ்த்திக் காட்ட சங் பரிவாரம் சரியான நேரத்தை தேடிக் கொண்டிருக்கிறது.
தனது எதிர்கால கலகங்களுக்கு ஒரிசாவை ஏன் சங் பரிவாரம் தேர்ந்தெடுத்தது? முஸ்லீம்களுக்கு கற்பிக்க குஜராத் என்றால் கிருஸ்துவர்களுக்கு ஒரிசா என்பதும் ஒரு காரணமாகும். தனது மதவெறி கலகங்களுக்கு தோதாக அதே பகுதி மக்களைத் திரட்டுவதற்கான வறுமையும் அறியாமையும் ஒரிசா கிராமங்களில் இருப்பதுதான் மற்றொரு முக்கிய காரணமாகும். 2001 கணக்கெடுப்புபடி ஒரிசா மக்கட்தொகை சுமார் 3.7 கோடியாகும். இதில் மலைவாழ் பழங்குடி மக்கள் மற்றும் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் எண்ணிக்கை முறையே 22.1. மற்றும் 16.5 சதமாக ஒரிசாவில் இருக்கிறது. இந்திய சராசரி 9.66 என்பதிலிருந்து ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது நாட்டின் அதிக அளவு மலைவாழ் பழங்குடி மக்கள் ஒரிசாவில்தான் வசிக்கிறார்கள் என்பது தெரியவரும். ஒரிசா பழங்குடி மக்களில் பெரும்பாலர் கடுமையான வறுமையோடு போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக மலைவாழ் பழங்குடி மக்கள் அதிகாக வாழும் 12 மாவட்டங்களில் 5 மாவட்டங்களில் நாட்டின் அதிகஅளவு வறுமை நிலவுகிறது. 10வது ஐந்தாண்டுத் திட்ட காலத்தின் நிலவரப்படி வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழே உள்ள ஒரிசா மக்களின் எண்ணிக்கை 47.15 சதமாக இருக்கிறது. இது இந்திய சராசரியை விட இரட்டிப்பு மடங்காகும்.
ஒரிசா நிலப் பரப்பில் 59 சதம் வேளாண்மைக்கான நிலமாகும். இதில் 21 சதவீத வேளாண் நிலங்களே பாசன வசதி கொண்டிருக்கிறது. தேவையான நிலச் சீர்திருத்தங்கள் மேற்க்கொள்ளப்படவில்லை. எனவே மலைவாழ் மற்றும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களில் கிட்டத்தட்ட 81 சதமானோர் அறவே நிலமில்லாத‡கூலித் தொழிலாளர்களாக உள்ளனர். எனவே மோசமான தினப்படி அத்துக்கூலி முறை ஒரிசா கிராமங்களில் நிலவுகிறது. 10000 மக்களை பலிகொண்ட 1999 புயலில் கடுமையான சேதத்தையும் ஒரிசா சந்தித்தது. 2000 ஆம் ஆண்டிலிருந்து இன்றுவரை கடுமையான வறட்சியும், வெள்ளச்சேதம் மற்றும் இழப்பினையும் ஒரிசா மக்கள் மாறி மாறி சந்தித்தனர். இதனால் ஒரிசா மலைவாழ் ‡பழங்குடி ‡தாழ்த்தப்பட்ட மக்களது சுகாதார நிலமை பரிதாபத்திற்குரியதாகவும் இருக்கிறது, உலகமய நடவடிக்கைகளின் எதிர்விளைவுகள் மற்றும் தொழிலுறவு சார்ந்த அறிவுசார் சொத்துரிமை சட்ட மாற்றங்களால் மருந்துகளின் விலை உயர்ந்துள்ளது. இதனால் ஏழைகள் பணக்காரர்களிடையிலான மருத்துவ பயன்பாட்டின் இடைவெளி ஒரிசாவில்அதிகரித்துள்ளது. என ஒரிசா அரசின் செய்தியே கூறுகிறது.
எழுத்தறிவு ஒரிசாவில் 63.09 சதமாகும். அதில் மலைவாழ் மக்களின் எழுத்தறிவு 37 சதமே. தமது வாழ்க்கைப் பிரச்சனைகளுக்கான அரசியல் வழி அறியமாட்டா அப்பாவி மக்களின் குடிசை வாசல்களுக்கே வந்த கிருஸ்துவ தொண்டூழியத்தின் ஆறுதல் வாசகங்கள் மற்றும் நிவாரணங்களில் மனம் மாறி மதமும் மாறினர் என்ற யதார்தத்தை ஒரிசாவின் கிராமங்களில் நாம் காண முடியும். “இப்பிரதேச நலன்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டதால் வந்த தாழ்நிலையை தீவிரவாத வன்முறை சக்திகள் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. ஒரிசா நிகழ்வுகளை சட்டம்‡ஒழுங்கு பிரச்சனையாக மட்டும் பார்க்காமல் மலைவாழ்‡பழங்குடி மக்களின் யதார்தமான சமூக பொருளாதார நிலையில் அரசு அக்கரை செலுத்த வேண்டும். இதுவே அரசின் முதல் மற்றும் முதன்மை கடமையாகும். ஆயுதபடை அணிகளால் ஆட்சி செய்வது மட்டும் அங்கே அமைதியை கொண்டுவர முடியாது. பொருளாதார சுயசார்பு மற்றும் தரமான வாழ்விற்கு உபரி நிலங்கள் கண்டறியப்பட்டு நிலமற்ற மலைவாழ்‡தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு அவைகள் வழங்கப்படவேண்டும்” எனமலைவாழ் மக்கள் நலன் மற்றும் வளர்ச்சிக்Vன தேசிய ஆலோசனை கவுன்சிலின் அறிக்கை கூறுகிறது. முதலாவதாக:இந்துத்துவா சக்திகள் இம்மக்களின் வறுமை, அறியாமையை பயன்படுத்தி மூளைச சலவை செய்து தமது மண்ணின் சிறுபான்மை மக்களுக்கெதிரான கலவரங்களுக்கு அவர்களையே பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன அல்லது அவர்களை வெறும் பார்வையாளர்களாக மாற்றுகின்றன. அம்மக்கள் வாழும் கிராமங்களை வன்முறை அச்சத்தால் நிரப்புவதன் மூலம் மீண்டும் இந்து மதத்திற்கு கொண்டுவரவும் முயற்சிகள் மேற்க்கொள்ளப்படுகின்றன.
இரண்டாவதாக, தங்களது பயங்கரவாத அரசியல் மேலாதிக்கத்தை இந்தியாவில் நிறுவுவதற்காக ஒரிசா மண்ணை இரண்டாவது சோதனை களமாக்கிப் பார்க்க சங்பரிவாரங்கள் திட்டமிட்டுள்ளதாக தெரிகிறது. கந்தமால் மாவட்டத்தில் மட்டும் மலைவாழ்‡பழங்குடி மக்களின் எண்ணிக்கை 52 சதமாகவும் அதில் கிருஸ்துவர்கள் எண்ணிக்கை 16 சதமாகவும்இருக்கிறது. எனவேதான் கந்தமால் மாவட்டதையே மையமாக வைத்து சங்பரிவாரத்தினர் தங்கள் கலக வேலையை திட்டமிட்டுள்ளனர்.சங் பரிவாரத்தின் முக்கிய பிரிவுகளான ஆர்.எஸ்.எஸ்., பஜ்ரங் தளம், வி.எச்.பி. ஆகிய மூன்றும் 35 அமைப்புகளை உருவாக்கி உள்ளன. இம்மூன்றிலும் சுமார் 1,80,000 உறுப்பினர்கள் உள்ளனர். ஒவ்வொரு பகுதியிலும் பெரும் கலவரங்களை உருவாக்க தொடர் பயிற்சிகள் அளிக்கப்பட்டு வருகின்றன. மத்திய‡மாநிலஅரசுகளின் வெற்று அறிக்கைகள்‡அனுதாபங்கள் ஒரிசா படுகொலைகள் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்களை தடுத்து நிறுத்திட முடியாது. முதலாவதாக சர்வதேசஅரங்கில் நாட்டிற்கு மேலும் தலைகுனிவு ஏற்படாமல் தடுக்க பிஜேபியுடனான உறவை நவீன்பட்நாய்க் துண்டித்துக் கொள்வதுடன், பஜ்ரங் தளம், விஎச்பி அமைப்புகளை உடனடியாக தடை செய்ய வேண்டும். இரண்டாவதாக மலைவாழ் -பழங்குடி மக்கள் அதிகம் வாழும் மாவட்டங்களுக்கு கூடுதல் நிதியினை ஒதுக்கி அம்மக்கள் புதியதொழில்கள்- கல்வி வளர்ச்சித் திட்டங்களை உருவாக்கி வறுமை ஒழிப்பு நடவடிக்கைகளை உடனே மேற்க் கொள்ள வேண்டும். மூன்றாவதாக மலைவாழ்‡பழங்குடி‡ தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் வாழ்நிலை மேம்பாட்டிற்காக முழுமையான நிலச் சீர்திருத்தத்தை கொண்டுவந்து நிலமற்ற மலைவாழ்‡தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு நிலமளிக்க வேண்டும். மூன்றாவதாக மதசார்பற்ற ஜனநாயக சக்திகளைக் கொண்ட அமைதிக்குழுக்களை ஒவ்வொரு பகுதியிலும் உருவாக்கி அம்மக்களின் வழிபாட்டு சுதந்திரத்தையும் அமைதியையும் உறுதி செய்யவேண்டும்.

Monday, September 8, 2008

புரட்சி இயக்கத்தின் தத்துவார்த்த வளர்ச்சி:சபேகார் முதல் பகத்சிங் வரை

விடுதலைப் போராட்டத்திற்குள் புரட்சியாளர்களின் வருகை 1897இல் பூனாவில் சபேகார் சகோதரர்கள் சுட்ட துப்பாக்கிக் குண்டுகளின் சப்தத்தின் மூலம் அறிவிக்கப்பட்டது.

பூனா நகரம் முழுதும் பிளேக் நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, அல்லோலக்கல்லோலப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. ராண்ட் என்பவன் பிளேக் ஆணையராக நியமிக்கப்பட்டிருந்தான். அவன் மிகவும் கொடூரமான முறையில் நகர மக்களிடம் நடந்து கொண்டான். பூனாவில் பிளேக் நோயால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் கட்டாயம் வீட்டைக் காலி செய்துவிட்டு ஊரை விட்டே ஓடிச்சென்று விட வேண்டும் என்று ஆணை பிறப்பித்தான். இந்த ஆணையைப் பொறுத்தவரையில் மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் தவறு ஒன்றும் இல்லாததுபோலத்தான் தோன்றும். ஆனால் இதனை அமல்படுத்த ராண்ட் மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள் அவனை மக்களின் கடும் வெறுப்புக்குள்ளானவனாக மாற்றியது. மக்கள் தங்கள் வீடுகளிலிருந்து துணிமணிகளோ அல்லது வேறு உடைமைகளோ எதையுமே எடுத்துக்கொள்ளாமல் விரட்டி அடிக்கப்பட்டார்கள்.

1897 மே 4 அன்று, லோகமான்ய திலகர், தன்னுடைய கேசரி இதழில் ஒரு கட்டுரை எழுதினார். அதில், மக்கள் மீது வேண்டும் என்றே அடக்குமுறை ஏவப்பட்டிருப்பதற்கு அதிகாரிகளை மட்டுமல்ல, அரசாங்கத்தையே கடுமையாகச் சாடி இருந்தார். அவர் ராண்ட்டை, கொடுங்கோலன் என்றும், அரசாங்கம் “மக்கள் மீது ஒடுக்குமுறையை ஏவியிருக்கிறது” என்றும் குற்றம் சாட்டியிருந்தார்.பின்னர் சிவாஜித் திருநாள் வந்தது. அந்த சமயத்தில் நடைபெற்ற ஒரு பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில், 1897 ஜூன் 12 அன்று, திலகர் ஆற்றிய தலைமையுரையில் கூறியதாவது:

“சிவாஜி, அஃப்சல்கானைக் கொன்றதன் மூலம் பாவம் ஏதும் செய்தாரா? இதற்கான விடையை மகாபாரதத்திலேயே காண முடியும். கிருஷ்ணபரமாத்மா, தன் சொந்த ஆசிரியரையும் உற்றார் உறவினர்களையும் கூட கொல்ல வேண்டும் என்று, கீதையில் உபதேசம் செய்திருப்பதைப் பார்க்க முடியும். செயல்களின் கனிகளை அறுவடை செய்திடும் ஆசைகள் இல்லாமல் செய்யப்படும் செயல்களை வைத்து ஒருவன் மீது எந்தத் தவறும் சுமத்தப்படக்கூடாது, சிவாஜி தன் சொந்த வயிற்றின் பசியைப் போக்கிக் கொள்வதற்காக எதையும் செய்யவில்லை. மிகவும் உயர்ந்த லட்சியத்துடன், மற்றவர்களுக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடுதான் அவர் அஃப்சல்கானைக் கொன்றார். திருடர்கள் நம் வீட்டிற்குள் நுழைந்துவிட்டார்கள், நாம் அவர்களை விரட்டியடிக்கக்கூடிய அளவிற்கு நம்மிடம் வலு இல்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம், என்ன செய்வோம்? கொஞ்சம்கூட தயங்காமல் கதவை மூடி வெளியில் தாழிட்டுவிட்டு, அவர்களை வீட்டின் உள்ளே வைத்து உயிரோடு கொளுத்திவிடுவோம். கடவுள், வெள்ளையர்களை இந்துஸ்தான் சாம்ராச்சியத்தை ஆள வேண்டும் என்று பட்டயம் எதுவும் எழுதிக் கொடுத்திட வில்லை. சிவாஜி மகாராஜா, அவர்களைத்தான் பிறந்த மண்ணிலிருந்து விரட்டியடிக்க முயற்சித்தார். அதன் மூலம் மற்றவர்கள் நினைப்பதுபோல் அவர் பாவம் எதுவும் செய்திடவில்லை. நீங்கள் உங்கள் பார்வையை ஒரு கிணற்றுத் தவளையைப் போல் சுருக்கிக் கொள்ளாதீர்கள். இந்தியத் தண்டனைச் சட்டத்தில் என்ன சொல்லியிருக்கிறது என்று கவலைப்படாமல் அதனை விட்டு வெளியே வாருங்கள். பகவத் கீதை என்ன சொல்லியிருக்கிறது என்று பாருங்கள், அதில் மாமனிதர்கள் செய்துள்ள செய்கைகளைப் பரிசீலியுங்கள்.”

திலகர் பேசியபின் அடுத்த பத்து நாட்களில் - அதாவது ஜூன் 22 அன்று - சபேகார் சகோதரர்கள், ராண்ட் மற்றும் அவர்ஸ்ட் என்ற வெள்ளையர்களைக் கொன்றார்கள்.

இவ்வாறு, சபேகார் சகோதரர்களின் செய்கைகளுக்கு உடனடியாக உத்வேகம் அளித்தது, ராண்ட் கொடுங்கோலாட்சியும். திலகரின் வீராவேசமான உரையும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால், இதில் ஒரு பாதியே உண்மை. உண்மையில் சொல்லப்போனால், பிளேக் நோய் வருவதற்கு முன்பே, ராண்ட் அங்கு பிளேக் ஆணையராக வருவதற்கு வெகுநாட்களுக்கு முன்பே, சபேகார் சகோதரர்கள் தங்கள் சிந்தனைகளை வெள்ளையர்களுக்கு எதிராக வடிவமைக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள்.

பூனாவில் 1894இலேயே ஒரு சங்கத்தை அமைத்திருந்தார்கள், ‘இந்து மதத்திற்குத் தடையாக உள்ளவைகளை நீக்குவதற்கான சங்கம்’ (Society for the removal of obstacles to the Hindu Religion) என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த சங்கத்தின் உறுப்பினர்களுக்கு உடல் பயிற்சியும் ராணுவப் பயிற்சியும் அளிக்கப்பட்டன. அது, ‘இந்து மதத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான சங்கம்’ (Society for the protection of Hindu Religion) என்றும் அழைக்கப்பட்டது. இந்த சங்கத்தின் சார்பில் சிவாஜி மற்றும் கணபதித் திருநாள்கள் ஆண்டுதோறும் கொண்டாடப்பட்டன. இந்தத் திருவிழாக்களின்போது சபேகார் சகோதரர்கள் பாடிய ஸ்லோகங்களும், பாடல் வரிகளும் இந்து மதத்திற்கு எதிராக உள்ளவர்களுக்கு எதிராக மக்கள் வாளேந்த வேண்டும் என்று தெளிவாகக் குறிப்பிட்டன.சிவாஜி குறித்த ஸ்லோகம் பின்வருமாறு போதிக்கிறது:

“கிளிப்பிள்ளைபோல வெறுமனே சிவாஜி கதையைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தால் மட்டும் நாட்டிற்குச் சுதந்திரம் வந்துவிடாது. சிவாஜியைப் போன்றும் பாஜியைப் போன்றும், நல்லவர்கள் அனைவரும் துணிச்சலுடன் களத்தில் இறங்க வேண்டும். வெள்ளையர்களுக்கு எதிராக வாளையும் கேடயத்தையும் ஏந்த வேண்டும். நாட்டைக் காப்பதற்கான யுத்தத்தில் நம் உயிரைத் துச்சமென மதித்துக் குதித்திட வேண்டும். நம் மதத்தை அழித்திட்ட நம் எதிரிகளின் ரத்தம் நிலத்தில் சிந்த வேண்டும். எதிரிகளைக் கொன்ற பின்னர்தான் நாம் இறக்க வேண்டும். வெறுமனே பெண்களைப் போல் கதை கேட்டுக்கொண்டு மட்டும் இருக்கக் கூடாது.”

கணபதி ஸ்லோகம், சிவாஜி ஸ்லோகத்தைவிட இன்னும் ஒருபடி மேலேயே சென்று விடுகிறது. இந்துக்கள் பசுவையும், இந்து மதத்தையும் காப்பாற்றுவதற்கு முன்வர வேண்டும் என்று அது அழைக்கிறது.“ஐயகோ! இவ்வாறு அடிமையாக உழல்வதை நினைத்து உங்களுக்குக் கொஞ்சமேனும் வெட்கமே கிடையாதா? இப்படி இருப்பதைக்காட்டிலும் செத்துத் தொலையுங்கள். ஐயகோ! கொலைகார பாவிகள் நம் பசுக்களையும் பசுங்கன்றுகளையும் கொன்று குவிக்கிறார்களே! அக்கொடியவர்களிடமிருந்து அவைகளைக் காப்பாற்றுங்கள். சாவதற்கு முன்பு வெள்ளையர்களைக் கொன்று விட்டு சாவுங்கள். சோம்பேறியாக இருந்து பூமிக்கு பாரமாக இருக்காதீர்கள். இது இந்துஸ்தான், இங்கே எப்படி வெள்ளையன் ஆட்சி செய்யலாம்?”

இவ்வாறு சபேகார் சகோதரர்களும் அவர்களது இயக்கத்தைச் சார்ந்தவர்களும், வலுவான மத உணர்வுகளால் உத்வேகம் கொண்டிருந்தார்கள். தங்கள் கண்ணோட்டத்தில் மிகத் தீவிரமான சனாதனவாதிகளாக இருந்தார்கள். இதன் காரணமாகவே இவர்கள் எப்படி வெள்ளையர்களுக்கு எதிராக இருந்தார்களோ அதே அளவுக்கு முஸ்லீம்களுக்கு எதிராகவும் இருந்தார்கள்.சபேகார் சகோதரர்களின் தாய்நாட்டுப்பற்று இவ்வாறு இந்துமதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் இந்து மதத்தையும் பசுக்களையும் காப்பாற்றுவதற்காக வெள்ளையர்களை விரட்டியடிப்பதற்கு முயன்றார்கள். அனைத்து மக்களும் ராண்டுனுடைய ஒடுக்குமுறை மற்றும் கொடுங்கோல் நடவடிக்கைகளினால் அவன்மீது கடும் வெறுப்பு கொண்டிருந்ததாலும் ராண்டுக்கு எதிராக அவர்கள் நடவடிக்கை எடுத்தனர். சபேகார் சகோதரர்கள் நடவடிக்கைகளுக்கு வேறேதேனும் காரணிகள் காரணமாக இருந்திருக்கின்றனவா என்பதைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் 1857இல் நடைபெற்ற இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் அல்லது பிரெஞ்சுப் புரட்சி அல்லது இத்தாலி புரட்சி ஆகியவற்றின் விளைவாக உத்வேகம் அடைந்தார்கள் என்பதற்கு ஆவணங்களின் மூலம் எவ்விதச் சான்றும் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை. இத்தகை வரையறைகள் இருந்தபோதிலும், நீதிமன்றத்தின் விசாரணையின்போதும் அதன் பின்னரும் அவர்கள் காட்டிய வீர தீரத்தையோ அல்லது அவர்களது அர்ப்பணிப்பு உணர்வையோ, எவரும் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. அம்மூன்று சகோதரர்களும் தூக்குமேடைக்கு நிமிர்ந்த தலையுடன் செம்மாந்து சென்றார்கள். இவ்வாறு நாட்டின் அடிமைத்தனம் குறித்தும் சுதந்திரம் பெறுவது தொடர்பாக மத ரீதியிலான அணுகுமுறையை மேற்கொள்வது என்பது சபேகார் சகோதரர்களோடு மட்டும் நின்று விடவில்லை. சாவர்கர் சகோதரர்களும் இதேபோன்று மத ரீதியிலேயே இருந்தார்கள்.

“வங்காளத்தைச் சேர்ந்த போராளிகளும்கூட மதத்தின் பேராலேயே மக்களை அணுகினார்கள். மக்களை எழுச்சியுறச் செய்வதற்கான ஆயுதமாக மட்டும் மதத்தை அவர்கள் பயன்படுத்தவில்லை. அவர்களே மிகத்தீவிரமான மதப்பற்றாளர்களாகவும் இருந்தார்கள்.”

மேற்கு வங்கத்தில் கல்கத்தாவில் பங்கிம் சந்தர் சட்டர்ஜியால் 1902இல் அனுசிலான் சமிதி (பண்பாட்டுப் பேரவை) அமைக்கப்பட்டது.

இது செயல்பட்ட முறை குறித்து தாரினி சங்கர் சக்ரவர்த்தி எழுதியிருப்பதாவது:“அனுசிலான் சமிதியில் புரட்சிகரப்பணிகளைச் செய்வதற்காகச் சேர்ந்திட்ட உறுப்பினர்கள் இரு வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டார்கள். மதத்தில் நம்பிக்கையுள்ளவர்கள் ஒரு பிரிவாகவும், மதம் பற்றி கவலைப்படாத புரட்சிகரப்பணிக்காக மட்டுமே சேர்ந்தவர்கள் மற்றொரு பிரிவாகவும் வகைப்படுத்தப்பட்டார்கள். மதநம்பிக்கையுடன் இருந்த புரட்சியாளர்கள் மட்டுமே இந்தத் தோட்டத்தில் (மாணிக் தல்லா சகன்) வசித்தார்கள். இந்தப் பையன்கள் மட்டுமே முதல்தர புரட்சியாளர்களாகவும் கருதப்பட்டார்கள்.”5அந்தக்காலத்தில் வங்கத்திலிருந்த புரட்சியாளர்களில் பெரும்பான்மையினர் மிகக் கணிசமான அளவில் பங்கிம் சந்தர் சட்டர்ஜி மற்றும் சுவாமி விவேகானந்தரின் செல்வாக்கிற்குள் இருந்தார்கள். அனுசிலான் சமிதி உறுப்பினர்கள் மிகவும் பயபக்தியுடன் இந்து மத நூல்களிலிருந்து - குறிப்பாக கீதையிலிருந்து - மேற்கோள்களை வாசித்தார்கள்.”

“பங்கிம் சந்தர் சட்டர்ஜி மற்றும் சுவாமி விவேகானந்தரின் அறிவார்ந்த பாரம்பர்யத்தின் பின்னணியில் வங்கத்தைச் சேர்ந்த புரட்சியாளர்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முதல் பத்தாண்டுகளில் மதச் சடங்கு சம்பிரதாயங்களிலிருந்தும், புராணங்களிலிருந்தும், இந்து மதத்தின் புராதன பாடல்கள் மற்றும் ஸ்லோகங்களிலிருந்தும் உத்வேகம் பெற்றார்கள்.”

இவ்வாறு புரட்சி இயக்கத்தின் முதல் கட்டத்தின் போது (1897 - 1913) புரட்சியாளர்கள் பொதுவாக இந்து மதத்திலிருந்து உத்வேகம் பெற்றார்கள். இது ஒன்றும் திடீரென்று ஏற்பட்டதாகச் சொல்வதற்கில்லை. இதற்கு வரலாற்றுக் காரணங்கள் உண்டு. பத்தொன்பதாவது நூற்றாண்டின் எழுபதுகளில் இருந்து இந்திய இளைஞர்கள் மத்தியில் புதியதொரு சிந்தனைத் துளிர்விடத் தொடங்கியது. படித்த இளைஞர்கள் அரசியல் குறித்தும் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்கள். புதிய வகையிலான தேசியவாதம் உருப்பெற்று வந்தது. இந்தப் புதிய வகையிலான தேசியவாதம் முன்பிருந்து வந்த அரசியல் சிந்தனைகளை விட கொஞ்சம் ஆழமானதாக இருந்தது. மக்களை ஒன்றுபடுத்துவதில் மதத்திற்கு ஒரு பங்கு உண்டு, அதே சமயத்தில் அதில் சில எதிர்மறை அம்சங்களும் இருந்தன. பால கங்கார திலகர், பிபின் சந்திரபால், பிரம்மா பந்தவ் உபாத்யாயா மற்றும் அரவிந்த கோஷ் போன்ற புரட்சிகர தேசியத் தலைவர்கள் அரசியலில் மதத்தைக் கலந்து கறைபடுத்திட முயன்றார்கள். அவர்களையறியாமலேயே அவர்கள் மதவாத அரசியல் என்னும் நச்சு விதையை விதைத்தார்கள். காந்தி மற்றும் அவருடைய ஆதரவாளர்களும் இப்பாரம்பர்யத்தை மேலும் முன்னெடுத்துச் சென்றார்கள். ஆனால் அதே சமயத்தில் புரட்சியாளர்கள் இவற்றை நிராகரித்தார்கள். 1914களில் புரட்சியாளர்கள் மதச்சார்பின்மையை உயர்த்திப் பிடிக்கத் தொடங்கியதைத் தொடர்ந்து புரட்சி இயக்கத்தில் இரண்டாவது கட்டம் தொடங்கியது. அரசியலில் மதத்தைக் கலந்ததானது இன்றளவும் நாட்டின் ஒற்றுமைக்கும் மக்கள் அனைவருடனும் சுமுகமாகப் பழகுவதற்கும் பிரச்சனைகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் முதல் பத்தாண்டுகளில் மராட்டிய மாநிலத்தைச் சேர்ந்த சபேகார் சகோதரர்களும், வங்கத்தைச் சேர்ந்த புரட்சியாளர்களும் இவ்வாறு பழமையான இந்துக் கலாச்சாரத்திலிருந்து உத்வேகம் பெற்றிருந்தபோதிலும், இவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலும் வித்தியாசங்கள் உண்டு.1908 ஏப்ரல் 30 அன்று கிங்ஸ்போர்ட் கார் ஷெட்டில் ஒரு வெடிகுண்டு வீசப்பட்டது. இதில் இரு பெண்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். இந்த நிகழ்ச்சி குறித்து லோகமான்ய திலகர் தன்னுடைய ஜூன் 22 கேசரி இதழில், “1897இல் நடைபெற்ற கொலைக்கும், வங்க வெடிகுண்டு அட்டூழியத்திற்கும் இடையே குறிப்பிடத்தக்க வித்தியாசம் உண்டு. வங்கத்தில் வெடிகுண்டு நடவடிக்கையில் இறங்கிய உறுப்பினர்களை விட, சபேகார் சகோதரர்கள் மிகத் துல்லியமாகத் தங்கள் காரியத்தை நிறைவேற்றினார்கள். வங்காளிகளின் குறிக்கோள் மற்றும் அதனை அடையும் வழிமுறைகள் இரண்டுமே மிகவும் பாராட்டப்படத் தக்கதாகும். ... 1897ஆம் ஆண்டில் புனாவைச் சேர்ந்தவர்கள் பிளேக் நோயினால் பாதிக்கப்பட்ட சமயத்தில் அரசின் அடக்குமுறையையும் கடுமையாக எதிர்கொண்டார்கள். அதன் காரணமாக ஆட்சியாளர்கள் மீது எழுந்த ஆத்திரத்தில் அவ்வாறு செய்தார்கள். அதில் அரசியல் அம்சம் அவ்வளவாக இல்லை. அன்றைய ஆட்சி நிர்வாகம் மிக மோசமாக இருந்தது. அதிகாரிகள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, மிரட்டப்படவில்லை என்றால், தங்கள் அதிகார முறையை மாற்ற ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்று தெரிந்தது. ஆனால், இதுபோன்றதொரு முக்கியமான கண்ணோட்டம் சபேகார் சகோதரர்களிடம் கிடையாது. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, பிளேக் நோயின் தொடர்ச்சியாக மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று மட்டுமே இருந்தது. ஆனால், வங்க புரட்சியாளர்கள் அதைவிட சற்றே விரிந்த அளவில் தங்கள் பார்வையை விசாலாமாக்கி இருந்தார்கள். தனி வங்காளம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்கிற அளவிற்கு அவர்கள் சிந்தனை இருந்தது.’’9அதுமட்டுமல்ல, வங்க புரட்சியாளர்கள், மதத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்திருந்தாலும் கூட, இயக்கத்தின் இறுதி லட்சியத்தைப் பொறுத்தவரை, 1902-இலேயே அவர்கள் ஒரு முக்கியமான பிரகடனத்தை வெளியிட்டிருந்தார்கள். இந்த ஆண்டில்தான் வங்க புரட்சியாளர்கள் தங்களை அனுசிலான் சமிதி (பண்பாட்டுப் பேரவை) என்னும் ஒரு கட்சியாக தங்களை அமைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த சமயத்தில் தங்கள் சமிதியின் சார்பாக வெளியிட்ட பிரகடனம் பின்வருமாறு:‘‘.... அனுசிலான் கனவு காணும் சமூகத்தில், ஏழைகள் என்றோ கல்வியறிவற்றவர்கள் என்றோ எவரும் இருக்க மாட்டார்கள். அதேபோல் கோழைகளுக்கும் கொடுமைக்காரர்களுக்கும் இங்கு இடமில்லை. மோசமாக உடல்நலமின்றி இருப்பவர்களும் இங்கே இருக்க மாட்டார்கள். அத்தகையதோர் உன்னதமான சமூகத்தைக் கட்டுவதற்காக, அனைத்து விதமான சமத்துவமின்மையையும் நாம் அழித்து ஒழித்திட இருக்கிறோம். மனித சமுதாயம் ஏற்றத்தாழ்வாக வுள்ள ஒரு சமூகத்தில் முன்னேற்றம் என்பது சாத்தியமில்லை. செல்வாதார சமத்துவமின்மை, சமூக சமத்துவமின்னை, மதரீதியான சமத்துவமின்மை, பிராந்திய சமத்துவமின்மை என அனைத்து சமத்துவமின்மைகளையும் அழித்தொழித்து நாட்டில் வாழும் அனைவருக்கும் சமத்துவத்தைக் கொண்டுவர வேண்டும்.

இதனைக் கொண்டுவருவதென்பது ஒரு தேசிய அரசாங்கத்தின் மூலமாக மட்டுமே சாத்தியம். அனுசிலான் கனவு காணும் சமூகத்தை அடிமைத்தனமாக உள்ள ஒரு நாட்டில் நிறுவுவது முடியாது. அதற்காகத்தான், அடிமைத்தனத்திற்கு எதிராகப் போராட வேண்டும் என்று அனுசிலான் அறைகூவல் விடுக்கிறது.

அனுசிலான், இந்தியாவிற்கு முழுச் சுதந்திரம் தேவை என்று விரும்புகிறது.’’

அனுசிலான் சமிதியின் இந்தப் பிரகடனம், உண்மையில் ஒரு பாய்ச்சல் வேக முன்னேற்றமேயாகும். இங்கேதான் வங்க புரட்சியாளர்கள், மராட்டியத்தைச் சேர்ந்த 1897 புனா புரட்சியாளர்களைவிட முந்திச் சென்றுள்ளார்கள். சபேகார்கள், ஆங்கிலேயர்களை வெறுத்தார்கள் என்பது உண்மை. ஆனால், என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்துத் தெளிவில்லாமல் இருந்தார்கள். ஆனால், வங்க புரட்சியாளர்கள் அப்படியில்லை. அதேபோன்று அவர்கள் முஸ்லீம்களுக்கு எதிரானவர்களும் அல்ல. அவர்கள் மத நம்பிக்கையுள்ளவர்கள்தான், இந்து நூல்களிலிருந்து உத்வேகம் பெற்றவர்கள்தான். ஆயினும்கூட அவர்கள் முஸ்லீம்களுக்கு எதிரானவர்கள் என்று கூற முடியாது. இந்தக் காலகட்டத்தில் பஞ்சாபில் தோன்றிய புரட்சியாளர்கள், ஆரம்பத்திலிருந்தே வகுப்புவாத பலவீனமற்றவர்களாகவே இருந்தார்கள். சர்தார் அஜித் சிங், லால் சந்த் ஃபாலக், சுஃபி அம்பா பிரசாத், லாலா ஹர்தயாள் மற்றும் அவர்களுடைய தோழர்களும் மதச்சார்பின்மைக் கொள்கையை உயர்த்திப் பிடித்தார்கள்.

அவர்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் மதம் என்பது ஒருவரது தனிப்பட்ட விஷயம்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் முதல் பத்தாண்டுகளில் வாழ்த்த புரட்சியாளர்களுக்கு உத்வேகம் அளித்த மற்றொரு விஷயம், 1857 இந்திய முதல் சுதந்திரப்போரின் வரலாறாகும். இது தொடர்பாக சாவர்க்காரின் புத்தகம் லண்டனில் 1907 அல்லது 1908 ஆண்டு வாக்கில் எழுதப்பட்டது. அதில் பல்வேறு குறைபாடுகள் இருந்தாலும்கூட, (அந்தக் காலத்தில் இருந்த நிலைமைகளை ஆய்வு செய்யும்போது, அவ்வாறு குறைபாடுகள் இருப்பது இயற்கையே) அப்புத்தகம் மனிதகுலத்திற்கு மாபெரும் சேவை செய்திருக்கிறது. 1857 சுதந்திரப் போராட்டம் குறித்து பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய ஆதரவு எழுத்தாளர்கள் எழுதியிருந்த அவதூறுகளையும். பொய்களையும் நிராகரித்தது. அது விஷயத்தை நேரடியாகப் பதிவு செய்தது. அதனால்தான் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் அந்நூலை உடனடியாகத் தடை செய்தது. ஆயினும் அந்நூல் மிகவும் ரகசியமாக கையெழுத்துப் பிரதியாகவே பல்லாயிரக்கணக்கில் எழுதப்பட்டு, சக புரட்சியாளர்கள் மத்தியிலும், ரகசியமாக சுற்றுக்கு விடப்பட்டது.”

உண்மையில், 1857 மக்கள் எழுச்சி, விடுதலைப் போராட்டத்தின்போது, அனைத்து விடுதலைப் போராளிகளுக்கும் உத்வேகம் அளிக்கும் உந்து சக்தியாக விளங்கி வந்தது.இருபதாம் நூற்றாண்டின் முதல் பத்தாண்டுகால புரட்சியாளர்களுக்கு உத்வேகம் அளித்த மற்றுமொரு உந்துசக்தி என்பது, அப்போது உலகில் நடைபெற்ற பிரெஞ்சு, இத்தாலி மற்றும் ரஷ்யப் புரட்சியாளர்களின் கதைகளாகும்.*** *** ***முதல் கட்ட இயக்கத்தின் பலவீனங்களும், வரையறைகளும்முதல் கட்ட இயக்கத்தில் பூனா மற்றும் வங்கத்தின் புரட்சியாளர்களின் முதல் பலவீனம் என்பது அவர்களது இந்து மதச் சார்பாகும். இது, முஸ்லீம் மக்களை இயக்கத்திற்கு வெளியே ஒதுக்கி வைத்துவிட்டது. வங்கப் புரட்சியாளர்கள் முஸ்லீம் எதிர்ப்பாளர்கள் அல்ல. ஆனால், அவர்கள் முஸ்லீம்கள் மத்தியிலிருந்து முன்னணி ஊழியர்களைத் தேர்வு செய்திட முயற்சிகள் ஏதும் மேற் கொள்ளவில்லை. இவ்வாறு கூறுவதற்கு இங்கும் அங்கும் ஒரு சில விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம். ஆனால் விதிவிலக்குகளே விதியாக முடியாது, அல்லவா!இரண்டாவது பலவீனம் என்பது புரட்சியாளர்களுக்கு மக்களுடன் ஜீவனுள்ள தொடர்பு இல்லாமல் இருந்ததாகும். சுதேசி இயக்கம் நடைபெற்ற ஒரு நான்கைந்து ஆண்டுகள், வங்கப் புரட்சியாளர்கள் மக்களிடம் சென்று, அவர்களைச் செயலில் இறங்கத் தூண்டினார்கள் என்றாலும், பொதுவாக புரட்சியாளர்கள் தனிநபர் செயல்பாட்டையே - அதாவது தனிநபர் பயங்கரவாதம் என்று அரசாங்கத்தின் மொழியில் கூறப்படுவதையே - மிகவும் சார்ந்திருந்தார்கள்.மக்கள் அவர்களது தன்னல மறுப்பு உணர்வினையும், அவர்களது வீரத்தையும் தைர்யத்தையும் மிகவும் போற்றினார்கள். ஆனால் அதே சமயத்தில் தங்கள் அன்றாடப் பிரச்சனைகளுடன் அவர்களது செயல்பாட்டை இணைப்பதற்கு அவர்களால் முடியவில்லை. இதன் காரணமாக ஏகாதிபத்தியவாதிகள், புரட்சியாளர்களை நசுக்குவது என்பது மிக எளிதாக இருந்தது.மூன்றாவது குறைபாடு, புரட்சியில் பங்கேற்றவர்களின் வர்க்க குணாம்சம் குறித்ததாகும். புரட்சி இயக்கத்தில் பங்கேற்ற முன்னணி ஊழியர்களில் பெரும்பாலோர், கீழ்மட்ட நடுத்தர வர்க்கத்திலிருந்து வந்தவர்கள். அன்றைய காலகட்டத்தில் அது முற்றிலும் இயற்கையே. இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் இளைய சமுதாயம் அந்நிய ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து முழு விடுதலை பெற வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தது. இது தன்னை ‘‘முழுமையாக வளர்ந்த மனிதர்களாகக்’’ கருதிக் கொண்டது. இளைஞர்கள் வெகு காலம் காத்துக்கொண்டிருக்கத் தயாராயில்லை. ஆனால், வயதான தலைவர்கள் மனு கொடுப்பது, தன்னாட்சிக்காக தீர்மானம் நிறைவேற்றுவது என்ற நிலையோடு நிறுத்திக்கொண்டார்கள், அவ்வளவுதான். அதற்கு மேல் போக அவர்கள் தயாராயில்லாமல் இருந்தனர். ஆயினும், படித்த இளைஞர்கள் புதியதோர் பொன்னுலகைப் படைப்பதற்காக, ஜீவமரணப் போராட்டத்தில் துணிந்திறங்க முன்வந்தனர். நாட்டு விடுதலை, தீவிரமான ஆயுதப் போராட்டத்தின் மூலமே சாத்தியம் என்று இளைஞர்கள் நம்பினார்கள். இதற்காக அவர்கள் தங்கள் உயிரையும் இழக்கச் சித்தமாக இருந்தார்கள். மத்தியதர வர்க்கம் என்பது இயற்கையாகவே ஊசலாடும் வர்க்கமாகும். அதற்கென்று தனியே எவ்வித குணமும் கிடையாது. முதலாளித்துவ வர்க்கத்துடன் சேரும்போது, பிற்போக்காளர்களாக மாறும். தொழிலாளி வர்க்கத்துடன் இணையும்போது, புரட்சிகர சக்தியாக மாறும். ஆனால் தனியே நின்றால், தலைமை தாங்குவதற்கான வல்லமை கிடையாது. எனவே தனிப்பட்ட ரீதியாக அது மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகள் அநேகமாக தனிநபர் நடவடிக்கைகளாகவே அமைந்திடும். நாம் ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொள்ளும் இந்தக் காலகட்டத்தில் நாட்டில் முதலாளித்துவ வர்க்கமோ அல்லது தொழிலாளர் வர்க்கமோ விடுதலைக்கான மக்கள் இயக்கத்தைக் கொண்டு செல்வதற்கான வல்லமையைப் பெற்றிருக்கவில்லை. இயற்கையாகவே, தங்கள் கனவை நனவாக்குவதற்காக அனைத்தையும் தியாகம் செய்யத் தயாராக இருந்த மத்தியவர்க்க இளைஞர்கள், தங்கள் முன் இருந்த சவாலை. தங்கள் சொந்த வழியில் எதிர்கொண்டார்கள். தொடக்கத்தில் தனிநபர் செயல்பாடுகள் மூலமாக அவர்கள் செயல்பட்டார்கள். அவர்களுக்கிருந்த வரையறையின் காரணமாக வரலாற்று ரீதியாக அவர்களால் அந்த அளவிற்குத்தான் செல்ல முடிந்தது. ஆயினும், அடிமைத்தனத்தின் நிலைமைகளுக்கு அடிபணிந்து அவமதிப்புக்குள்ளாவதைவிட, எதிரியைத் தாக்கிவிட்டு, மரணமடைவது என்பது எப்போதும் சிறப்பானதேயாகும். எவரேனும் ஒருவர் முதல் தாக்குதலைத் தொடுத்தேயாக வேண்டும். அவ்வாறு முதல் தாக்குதலைத் தொடுப்பவர், வெற்றிக்கனியைப் பறிக்க முடியாமல் போகலாம், அநேகமாக மிகக் கொடுமையான முறையில் நசுக்கப்படலாம். ஆனாலும், தியாகங்கள் எப்போதும் வீண்போகாது.

ஒரு சிறு நீர் ஊற்றுத்தான் பேரிரைச்சலோடுப் பாய்ந்தோடும் ஆறாக மாறுகிறது. ஒரு சிறு தீப்பொறிதான் காட்டுத்தீயையே உண்டாக்குகிறது. ஒரு புரட்சியாளன், வெகுஜனங்களுடன் இணையும்போது, பழைய சமூகம் புதியதொரு சமூகமாக மாற்றப்படுகிறது. கனவு நனவாகிறது. இந்தவகையில்தான் புரட்சிகள் உருவாகின்றன. இந்தியாவிலும் புரட்சி இயக்கம் இந்த மாதிரிதான் உருவெடுத்து வந்தது.“இந்தியப் புரட்சியாளர்கள், நவீன காலகட்டத்தின் மிகப்பெரிய ஏகாதிபத்திய காலனியாதிக்க சக்தியை எதிர்த்து - கற்பனை செய்ய முடியாத அளவிற்குத் தாங்கள் எதிர் கொண்ட கஷ்டங்களை எல்லாம் துச்சமென மதித்து - சபேகார் சகோதரர்கள், குடிராம், கணய்லால், மண்டலால் திங்ரா போன்ற எண்ணற்ற புரட்சி வீரர்கள் ஆயுதம் ஏந்தியது மட்டுமல்லமல், அவர்கள் செய்திட்ட சர்வபரித் தியாகம்தான் ஆழ்துயிலில் இருந்த நாட்டு மக்களைத் தட்டி எழுப்பி, நாட்டு விடுதலை மற்றும் ஜனநாயக அரசியல் உரிமைகளுக்கான சிந்தனைகளை அளித்தது. புரட்சி இயக்கம்தான் நாட்டின் வரலாற்றில் முதன்முதலாக நாட்டிற்கு முழுச் சுதந்திரம் வேண்டும் என்பதையும் நாட்டின் சுதந்திரம் மற்றும் இறையாண்மைக்கான போராட்டத்தின் குறிக்கோள் என்பது பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்துடனான அனைத்து அரசியல் பிணைப்புகளையும் முறித்துக்கொள்வது என்பதையும் லட்சியமாக முன்னிறுத்தியது. இந்தக் குறிக்கோளுடன் அவர்கள், அந்நிய ஏகாதிபத்திய ஆட்சிக்கு எதிராக, ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு மக்களை அணிதிரட்டினார்கள்.

‘‘அவர்கள் ஆரம்பம் முதலே நாட்டின் சுதந்திரத்திற்காக, மக்களைத் திரட்டும் பணியில் முழுமூச்சுடன் இறங்கினார்கள். தங்கள் கொள்கையிலிருந்து கிஞ்சிற்றும் அவர்கள் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. ‘‘அவர்கள் புரிந்திட்ட தியாகம், மக்களின் மத்தியில் அவர்கள் மீதான மதிப்பை உயர்த்தியது. அந்நிய ஏகாதிபத்திய ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிரான வெறுப்பை அதிகப்படுத்தி, அவர்களுக்கெதிராகப் போராட வேண்டும் என்கிற உணர்வையும் மேலோங்கச் செய்தது.’’*** *** ***கதார் கட்சி அமைக்கப்பட்டதுஇந்தக் காலகட்டத்தில்தான் பல புரட்சியாளர்கள், இந்தியாவை விட்டு வெளியேறி, ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்காவில் குடியேறினார்கள். அவர்களின் பிரதான குறிக்கோள், இந்தியாவில் புரட்சிப் பணியை மேற்கொள்வதற்காகப்¢ பிரச்சார மேற்கொள்ளுதல், நிதி வசூலித்தல், வீரம், அறிவு, சர்வபரித் தியாகம், அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் கூடிய இளைஞர் பட்டாளத்தைச் சேர்த்தல் என்பவைகளாகும். அவர்கள் தங்கள் குறிக்கோளில் சற்றே வெற்றியும் பெற்றார்கள். ஆயினும், அவர்களுடைய இறுதி லட்சியத்தைப் பொறுத்தவரை - அதாவது அவர்கள் பெறவிருக்கும் சுதந்திர இந்தியாவின் தன்மை குறித்து சரியான தெளிவில்லாமலேயே இருந்தார்கள். புரட்சிக்குப்பின் அமையவிருக்கும் அரசாங்கத்தின் வடிவம் எப்படி இருக்க வேண்டும்? மற்ற நாடுகளில் உள்ள புரட்சிகர சக்திகளுடன் தங்கள் உறவு எப்படிப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்? புதிய அமைப்பில் மதத்தின் நிலை என்ன? இவை போன்ற பல கேள்விகளுக்கு அந்தக் காலத்தில் செயல்பட்ட புரட்சியாளர்கள் தெளிவில்லாமலேயே இருந்தார்கள். இது போன்றதொரு நிலை, 1913 வரை நீடித்தது. இவற்றின் மீது ஒரு சரியான நிலைப்பாட்டை கதார் கட்சித் தலைவர்கள் எடுத்தார்கள்.இந்தியாவிலிருந்து வெளிநாடுகளுக்குச் சென்ற புரட்சியாளர்கள், பிரிட்டிஷாரின் கைகளில் சிக்காமல் இருப்பதற்காக ஒரு நாட்டிலிருந்து மற்றொரு நாட்டிற்கென்று தப்பி ஓடிக்கொண்டே இருந்தார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலோர் கடைசியில் அமெரிக்காவில் தஞ்சம் புகத் தீர்மானித்தார்கள், அந்நாட்டைத் தங்கள் செயல்திட்டங்களின் தலமாக மாற்றினார்கள். தரக் நாத் தாஸ், சைலேந்திர கோஷ், சந்திரா சக்ரவர்த்தி, நந்திலால் கர், பசண்ட் குமார் ராய், சரங்க்தார் தாஸ், சுசிந்திரநாத் போஸ் ஆகியோர் இவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். ஜி.டி.குமார், லாலா ஹர்தயால் போன்றோர் பின்னர் இவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார்கள். இவர்கள் அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவில் குடியேறியிருந்த இந்தியர்களைச் சந்தித்து, நிதி திரட்டினார்கள், செய்தித்தாள் தொடங்கினார்கள், பல்வேறு இடங்களில் ரகசிய சங்கங்களை அமைத்தார்கள்.தரக் நாத் தாஸ், ‘இந்துஸ்தானை விடுவிப்போம்’ என்ற ஒரு செய்தித்தாளைத் தொடங்கினார். அமெரிக்காவில் குடியேறியிருந்த இந்திய மாணவர்கள் மற்றும் இந்தியர்கள் மத்தியில் விரிவுரைகள் ஆற்றினார். சமிதி என்னும் ஒரு ரகசிய சங்கத்திற்கும் இவர் தலைமை தாங்கினார். சைலேந்திர நாத் போஸ், சரங்தார் தாஸ், ஜி.டி.குமார், லஸ்கர் மற்றும் கிரீன் என்கிற ஓர் அமெரிக்கர் இதில் மற்ற உறுப்பினர்களாவார்கள். ராம் நாத் பூரி என்பவர், 1908இல் ஓக்லாண்டில் இந்துஸ்தான் சங்கம் என்ற ஒரு சங்கத்தை அமைத்தார். இதன் சார்பில் விடுதலையின் சுற்றறிக்கை என்னும் செய்தித்தாளை வெளியிட்டார். இந்தியாவிலிருந்து பிரிட்டிஷார் ஏன் வெளியேற்றப்பட வேண்டும் என்பது குறித்து பல கட்டுரைகளை இதில் அவர் பிரசுரித்தார். ஜி.டி.குமார், வான்கூவரிலிருந்து சுதேசி சேவக் என்னும் செய்தித்தாளை பிரசுரித்தார். அங்கிருந்த ரகசிய சங்கம் ஒன்றிலும் அவர் உறுப்பினராக இருந்தார். இந்த சங்கத்தில் ரகிம் மற்றும் சுந்தர் சிங் என்பவர்களும், இந்த சங்கத்தில் உறுப்பினர்களாக இருந்தார்கள். சுந்தர் சிங், ஆர்யன் என்ற பெயரில் ஒரு செய்தித்தாளின் ஆசிரியராக இருந்தார். இப் பத்திரிகையின் மூலம் பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்பு பிரச்சாரத்தை அவர் கொண்டுசென்றார். ரகிம் மற்றும் ஆத்மராம், வான்கூவரில் ஐக்கிய இந்தியர் குழு ஒன்றினை அமைத்தார்கள்.லாலா ஹர்தயால், அமெரிக்காவிற்கு 1911இல் வந்து சேர்ந்தார். ஸ்டான்போர்டு பல்கலைக் கழகத்தில் விரிவுரையாளராக வேலையில் சேர்ந்தார். சான்பிரான்சிஸ்கோவில் ‘இந்துஸ்தான் மாணவர் சங்கம்’ என்ற அமைப்பினை ஏற்படுத்தினார். 1913இல் அஸ்டோரியாவில் இந்துஸ்தான் சங்கம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. கரீம் பக்ஸ், நவாப் கான், பல்வந்த் சிங், முன்ஷி ராம், கேசர் சிங் மற்றும் கர்த்தார் சிங் ஆகியோர் அதன் உறுப்பினர்களாவார்கள். சிகாகோவில் செயிண்ட் ஜான் என்னுமிடத்தில் தாகூர் தாஸ் மற்றும் அவரது நண்பர்கள். 1913இல் ‘அமெரிக்காவில் வாழும் இந்தியர்களின் சங்கத்தை’ அமைத்தார்கள். அமெரிக்காவின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் இவ்வாறு இயங்கி வந்த அனைத்து சங்கங்களையும் ஒருங்கிணைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை லாலா ஹர்தயால் உணர்ந்தார். எனவே, அதற்காக கனடா மற்றும் அமெரிக்காவில் வாழும் இந்தியப் புரட்சியாளர்களின் கூட்டம் ஒன்றிற்கு ஏற்பாடு செய்தார். இந்தக் கூட்டத்தில் ‘பசிபிக் கடற்கரையின் இந்துஸ்தானி சங்கம்’ அமைப்பதெனத் தீர்மானிக்கப்பட்டது. பாபா சோஹன் சிங் பாக்னா மற்றும் லாலா ஹர்தயால் ஆகியோர் முறையே தலைவராகவும் செயலாளராகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள். லாலா ஹர்தயால் தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்த விரிவுரையாளர் வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு, சங்கத்தின் முழுநேர ஊழியரானார்.1913 மார்ச்சில், இந்த சங்கத்தின் சார்பாக சான்பிரான்சிஸ்கோவிலிருந்து ஒரு செய்தித்தாள் வெளியிடுவது எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதன் பெர் கதார் என்பதாகும். (இதனை தமிழில் ‘கலகம்’, ‘கலகம் செய்’ என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.-மொழிபெயர்ப்பாளர்) அதன்பிறகு, இந்த சங்கத்தின் பெயரும் ‘கதார் கட்சி’ என்று பெயர்மாற்றம் செய்யப்பட்டது, ஒரு நீண்ட அடி முன்னேற்றம்1913இல் கதார் கட்சி அமைக்கப்பட்டதானது, புரட்சி இயக்கத்தில் ஒரு நீண்ட அடி முன்னேற்றம் என்று சொல்லலாம். இது, அரசியலை மதத்திலிருந்து தனியே விடுவித்தது. மதச்சார்பின்மையை சுவீகரித்துக் கொண்டது. மதம் என்பது தனிப்பட்டவரின் சங்கதி என்று பிரகடனம் செய்தது. கதார் இதழ், இந்துக்களையும், முஸ்லீம்களையும் பொருளாதார விஷயங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க வலியுறுத்தியது. ஏனெனில் நம் அனைவரையும் மதபேதமின்றி பாதிப்பது பொருளாதாரம்தான். பிளேக் நோயினால் இரு மதத்தினருமே இறந்தார்கள். பஞ்சம் தாக்கும்போது, இரு மதத்தினருக்குமே உணவு கிடைக்காமல் மடிந்தார்கள். கூலி மறுக்கப்பட்டதன் காரணமாக பிச்சையெடுக்கும் நிலைக்கு இரு மதத்தினருமே தள்ளப்பட்டார்கள். அதேபோன்று வரம்புமீறிய அளவில் நிலவரி மற்றும் தண்ணீர் வரி செலுத்திட இரு மதத்தினருமே கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்கள். எனவே பிரச்சனை என்பது இந்துக்களுக்கு மட்டுமோ அல்லது முஸ்லீம்களுக்கு மட்டுமோ என்றில்லை. அதுபோல இந்துக்களுக்கு எதிராக முஸ்லீம்கள் என்றோ அல்லது முஸ்லீம்களுக்கு எதிராக இந்துக்கள் என்றோ என்றும் பார்க்கக்கூடாது. பிரச்சனை என்பது, இந்தியர்கள் அனைவரையுமே அடிமைப்படுத்தி ஆண்டு கொண்டிருக்கும் பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராக, இந்தியாவில் உள்ள அனைவரும் மதவேறுபாடின்றி ஒன்றுபட்டு நிற்பது என்பதேயாகும். இந்து - முஸ்லீம் ஒற்றுமை வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். இதனை உடைத்திட யாருக்கும் உரிமை கிடையாது.

கதார் கட்சி ‘‘மதச்சார்பின்மையில் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறது. இந்து - முஸ்லீம் - சீக்கியர் ஒற்றுமைக்காக உறுதிபட நிற்கிறது. அதேபோன்று தீண்டப்படுவோர் - தீண்டத்தகாதோர் என்ற பிரிவினையையும் அது ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இந்திய ஒற்றுமை மற்றும் விடுதலைப் போராட்டத்திற்கான ஒற்றுமை என்கிற அடிப்படைக் கொள்கைகளின் கீழ் நின்று, செயல்படுகிறது.’’

இந்த அடிப்படையில் பார்த்தால் இந்தியாவில் அன்றைய தினம் செயல்பட்டு வந்த தலைவர்களின் சிந்தனைகளோடு ஒப்பிடுகையில், கதார் கட்சித் தலைவர்கள் வெகு முன்னேற்றமான சிந்தனைகளோடு செயல்பட்டு வந்தார்கள் என்று கூறமுடியும். சோஹன் சிங் ஜோஸ் கருத்தின்படி, கதார் புரட்சியாளர்கள், அரசியல் மற்றும் சமூக சீர்திருத்தக் கருத்துக்களில் அரை நூற்றாண்டுக்காலம் முன்னேறிச் சென்றிருந்தார்கள்.

1914 ஜூலை 14 கதார் இதழில் ஒரு கட்டுரை வெளிவந்தது. லாலா ஹர்தயால் அக்கட்டுரையை எழுதியிருந்தார். அதில், அவர், ‘‘பிரார்த்தனை செய்வதற்கான நேரம் முடிந்துவிட்டது. இப்போது வாள் எடுக்கும் நேரம் வந்திருக்கிறது. நமக்கு இப்போது புரோகிதர்களோ அல்லது முல்லாக்களோ தேவையில்லை. ...என்று எழுதியிருந்தார். 1913இல் போர்ட்லாண்டில் அவர் ஓர் விரிவுரையாற்றினார்.

அப்போது அவர், ‘‘கதார் புரட்சியாளர்கள் வரவிருக்கும் புரட்சியை எதிர்நோக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அவர்கள் இந்தியாவிற்குச் செல்ல வேண்டும், அங்கு ஆட்சி செய்து கொண்டிருக்கும் பிரிட்டிஷாரை ஓட ஓட விரட்டியடிக்க வேண்டும். அமெரிக்காவில் உள்ளதுபோல் ஒரு ஜனநாயக அரசாங்கத்தை அமைத்திட வேண்டும். அவ்வாறு அமைத்திடும் ஜனநாயக இந்தியாவில் அனைத்து இந்தியர்களும் ஜாதி, மத, வர்ண வேறுபாடின்றி சமமாகவும் சுதந்திரமாகவும் நடத்தப்படுவார்கள்.எப்போதும் தன்னை அராஜகவாதி என்று அழைத்துக்கொள்ளும் லாலா ஹர்தயால், ஒருசமயம் இவ்வாறு பிரகடனம் செய்தார்.

‘‘எஜமானனுக்கும் வேலைக்காரனுக்கும் இடையே சமத்துவம் இருக்க முடியாது. அவர்கள் ஒரே மதத்தை - முகமதியர்களாகவோ அல்லது சீக்கியர்களாகவோ அல்லது வைஷ்ணவர்களாகவோ இருந்தாலும் சரி... பணக்காரன் எப்போதும் ஏழைகளை ஆளவே முற்படுவான். ... எனவே, பொருளாதார சமத்துவமின்றி, சகோதரத்துவம் என்பது வெறும் கனவே.’’

கதார் கட்சி, இந்தியர்கள் மத்தியில் வகுப்பு நல்லிணக்கத்தை மேம்படுத்துவதை முக்கிய கடமையாகக் கொண்டிருந்தது. ஜூகந்தர் ஆஸ்ரமம் என்று அழைக்கப்படும் கதார் கட்சி அலுவலகத்தில், அனைத்து சாதி இந்துக்களும், தீண்டத்தகாதோர் என்று கூறப்பட்டவர்களும், முஸ்லீம்களும், சீக்கியர்களும் ஒன்றாக அமர்ந்தே உணவருந்தினார்கள். மதம், அரசியலில் கலக்கப்படும்போது, மிகக் கொடிய நஞ்சாக மாறிவிடுகிறது. அது நாட்டின் முக்கியமான அங்கங்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரித்துவிடுகிறது, சகோதரர்களுக்கிடையே சண்டையை மூட்டிவிடுகிறது, மக்களின் உன்னதப் பண்புகளை இழக்கச் செய்துவிடுகிறது, விசாலமான பார்வையைச் சுருக்கி உண்மையான எதிரியை இனங்கண்டுகொள்ள முடியாமல் செய்து விடுகிறது, மக்களின் போர்க்குணத்தையே மழுங்கடிக்கச் செய்து விடுகிறது, ஏகாதிபத்தியத்தின் சூழ்ச்சிக்கெல்லாம் மிக எளிதாக இரையாகச் செய்துவிடுகிறது. எனவே, அவர்கள் அரசியலில் நஞ்சைக் கலக்காதீர்கள் என்று மிக உறுதியாகப் பிரகடனம் செய்தார்கள். அவர்கள் சொல்லியதைப்போல் செயலிலும் காட்டினார்கள்.

இந்திய அரசியலில் அவர்கள் எய்திட்ட முதல் மகத்தான சாதனை இதுவாகும். கதார் புரட்சியாளர்கள் புரிந்திட்ட இரண்டாவது பெரிய சாதனை என்பது அவர்களிடமிருந்த சர்வதேச கண்ணோட்டமாகும். ‘‘கதார் இயக்கம், சர்வதேச இயக்கமாகும். அதன் கிளைகள் மலேயா, ஷங்காய், இந்தோனேசியா, கிழக்கிந்தியா, பிலிப்பைன்ஸ், ஜப்பான், மணிலா, நியுஜிலாந்து, ஹாங்காங், சிங்கப்பூர், பிஜி, பர்மா மற்றும் பல நாடுகளில் இருந்தன. உலகின் தொழிற்சாலைகளில் பணியாற்றும் அனைத்துத் தொழிலாளர்களும் கதார் கட்சியின் கொள்கைகளின்பால் மாபெரும் அளவில் பற்றுக் கொண்டிருந்தனர். ... கதார் கட்சியினர் அனைத்து நாடுகளின் விடுதலைக்காகவும் குரல் கொடுத்தார்கள்.’’

கதார் கட்சியின் சார்பில் பல தோழர்களால் எழுதப்பட்ட கவிதைத் தொகுப்பு ஒன்று வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. அதில் ஒரு கவிதை,

‘‘ஓ, சகோதரர்களே! சீனாவிற்கு எதிரான யுத்தத்தில் சண்டையிடாதீர்கள், ... இந்திய - சீன - துருக்கி மக்கள் அனைவரும் உண்மையில் சகோதரர்கள். நம்முடைய சகோதரத்துவத்தைக் குலைத்திட எதிரி அனுமதிக்கப்படக்கூடாது’’

என்பதாகும்.

1911இல் வான்கூவரில் ஒரு சங்கம் அமைக்கப்பட்டது. அதன் குறிக்கோள் இந்துஸ்தான் நாட்டின் சார்பாக உலகின் அனைத்து நாடுகளுடனும் சுதந்தரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவத்தை நிறுவுவதேயாகும். லாலா ஹர்தயால் தன்னுடைய பேச்சுக்களின்போது, தங்கள் கட்சி இந்தியாவில் மட்டுமல்ல உலகம் முழுவதற்குமே புரட்சி ஏற்படுவதற்காக அமைக்கப்பட்டது என்று பிரகடனம் செய்து வந்தார்.21கதார் புரட்சியாளர்கள், தங்களுடைய பிரச்சாரத்தில், உலகின் தொழிற்சங்கங்கள் அனைத்திற்கும் அன்பு வேண்டுகோள் விடுத்தனர். ஏகாதிபத்திய முறையை உலகிலிருந்தே தூக்கி எறிந்திட உலக மக்கள் அனைவரும் ஒன்றுபட வேண்டும் என்றும் அவர்கள் அறைகூவல் விடுத்தனர்.

*** *** ***தத்துவார்த்த நிலையும் திட்டமும்கதார் கட்சி, பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்புக் கட்சியாக இருந்தது, அதன் குறிக்கோள் இந்தியாவை பிரிட்டிஷாரின் நுகத்தடியிலிருந்து விடுவித்து, இந்தியாவில் ஆயுதப் போராட்டத்தின் மூலமாக அமெரிக்க பாணி குடியரசை அமைப்பதாகவும் இருந்தது. பிரிட்டிஷாரை நாட்டிலிருந்து வெளியேற்ற வெறுமனே தீர்மானங்கள், தூதுக்குழுக்கள், முறையீடுகள் செய்து பயனில்லை என்று அவர்கள் உறுதியாக நம்பினார்கள். அதேபோன்று பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களிடம் மிதவாதத் தலைவர்கள் வளைந்து கொடுத்து ஆடிக்கொண்டிருப்பதையும் அவர்கள் அடியோடு வெறுத்தார்கள். தாங்கள் ஏற்படுத்த விரும்பிய குடியரசானது, அரசருக்குரிய அந்தஸ்துக்குப் பதிலாக, தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட ஜனாதிபதியைக் கொண்டிருக்கும் என்றும், அவர்கள் கூறிவந்தார்கள். இந்தியாவின் விடுதலையை எய்திட, தனிநபர் செயல்பாடுகளில் அதிகமான அளவு சார்ந்திருக்கவில்லை. ராணுவத்தில் பிரச்சாரம் செய்து, ராணுவத்தினரை கலகம் செய்ய வேண்டும் என்று அறைகூவல் விடுத்தார்கள். கதார் புரட்சியாளர்கள், வர்க்க குணாம்சங்களிலும் தங்களுக்கு முந்தைய புரட்சியாளர்களிலிருந்து வேறுபட்டார்கள். அவர்களுக்கு முந்தைய புரட்சியாளர்களில் பெரும்பகுதியினர், கீழ்மட்ட நடுத்தர வர்க்க அறிவுஜீவிகளாக இருந்த அதேசமயத்தில், கதார் புரட்சியாளர்களில் பெரும்பகுதியினர் விவசாயிகளாக இருந்து தொழிலாளிகளாக மாறியவர்கள். எனவே இவர்கள் விவசாயிகளும் கலகம் செய்திட முன்வர வேண்டும் என்று அறைகூவல் விடுத்தார்கள்.*** *** ***இரு பலவீனங்கள்கதார் கட்சி அமெரிக்காவில் அமைக்கப்பட்டது. காரணம் அந்நாட்களில் அங்குதான் கொஞ்சம் சுதந்திரக்காற்றும், கருத்துக்களை வெளியிடும் சுதந்திரமும் இருந்தது.

இந்தியாவில் அப்போது அவ்வாறு நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாது. கதார் கட்சித் தலைவர்கள் தங்கள் திட்டங்கள், நோக்கங்கள் குறித்து வெளிப்படையாகவே பேசியும், எழுதியும் வந்தார்கள். பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியவாதிகள் இவர்களது செயல்பாடுகளை முழுமையாக அறிந்திருந்ததால், இவர்களது செயல்பாடுகளினால் இந்தியாவில் எழும் எந்தப்பிரச்சனையையும் முளையிலேயே கிள்ளியெறிய தயாராக இருந்தார்கள்.

கதார் கட்சி தலைவர்கள் மற்றும் ஊழியர்களிடமிருந்த இத்தகு ரகசியமற்ற போக்கினால் கட்சி கடும் விலை கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. கட்சியின் இரண்டாவது முக்கிய பலவீனம் என்பது, ஒரு ஏகாதிபத்தியவாதியிடமிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கு மற்றொரு ஏகாதிபத்தியம் உதவிடும் என்று உளப்பூர்வமாக இவர்கள் நம்பியதாகும். அனைத்து ஏகாதிபத்தியங்களும் - அது ஜெர்மனாக இருந்தாலும் சரி அல்லது பிரிட்டிஷாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது வேறெதுவாக இருந்தாலும் சரி, அடிப்படையில் அனைத்து ஏகாதிபத்தியத்தின் குணங்களும் ஒன்றுதான் என்பதில் கதார் கட்சியினர் தெளிவில்லாமல் இருந்தார்கள்.

முதல் உலகப் போர் 1914இல் வெடித்தபோது, கதார் கட்சியினரும் அதேபோல் மற்ற புரட்சியாளர்களும், ‘‘பிரிட்டனின் சங்கடம் நமக்கு நல்லதோர் வாய்ப்பு’’ என்றும், ‘‘எதிரியின் எதிரி நமக்கு நண்பன்’’ என்றும் முழக்கங்களை முன்வைத்தனர். இந்த நம்பிக்கையுடன் அவர்கள், ஜெர்மனியின் பேரரசரை (கெய்சர்) தொடர்புகொண்டனர். கெய்சரின் பிரதிநிதிகளுடன் அவர்கள் நடத்தியபேச்சுவார்த்தையின்போது, இந்தியாவில் எதிர்காலத்தில் அமையவிருக்கும் அரசமைப்பு குறித்து சில நிபந்தனைகளை விதிக்க முயற்சித்தனர். ஆனால், ஜெர்மனி கெய்சர், இதற்குப் பிடிகொடுக்காமல் சாக்குப்போக்கு சொல்லி சமாளித்து வந்தார். யுத்தத்தில் கதார் புரட்சியாளர்களை, பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராகப் பயன்படுத்திக்கொள்வதற்குத்தான் அவர் ஆர்வம் காட்டினார். எந்த அளவுக்கு முடியுமோ அந்த அளவுக்கு பிரிட்டிஷாரிடமிருந்தும், பிரெஞ்சுக்காரர்களிடமிருந்தும் காலனிகளைப் பறித்தெடுப்பதுதான் அவரது நோக்கமாக இருந்தது. இவ்வாறாக, கதார் கட்சியினரிடையே, ஏகாதிபத்தியம் குறித்து சரியான புரிதல் என்பது இல்லாமல் இருந்தது. உண்மையான, முழுமையான சுதந்திரத்தைப் பெற வேண்டுமானால், அடிமை நாடுகள், ஏகாதிபத்திய முறைக்கு எதிராகவும் போராட வேண்டும் என்பது ரஷ்யாவில் நடைபெற்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்வான 1917 அக்டோபர் புரட்சி (புதிய காலக்குறிப்பேட்டின் நவம்பர் புரட்சி)யின் போதுதான் அவர்களுக்குத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

*** *** ***

மாபெரும் அக்டோபர் புரட்சியும் அதன் தாக்கமும்

அக்டோபர் சோசலிஸ்ட் புரட்சியானது மனிதகுல வரலாற்றில் மாபெரும் திருப்புமுனையாகும். அது ரஷ்யாவிலிருந்த ஏகாதிபத்திய ஆட்சியை முற்றிலுமாக அழித்து ஒழித்ததோடு மட்டுமல்லாது, உலகம் முழுதும் இருந்த அனைத்து ஏகாதிபத்திய சக்திகளையும் திகிலூட்டி அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. மனிதனை மனிதன், ஒரு நாட்டை மற்றொரு நாடு சுரண்டும் முறைக்கு அக்டோபர் புரட்சி முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. சோவியத் மக்கள் தங்கள் விதியை தாங்களே நிர்ணயித்துக்கொள்ளும் எஜமானர்களாக மாறினார்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஒட்டுமொத்தமாக தங்கள் நாட்டின் வயல்கள், தொழிற்சாலைகள், பட்டறைகள் முதலானவற்றின் சொந்தக்காரர்களாகவும் மாறினார்கள். அக்டோபர் புரட்சியானது, ரஷ்ய மக்களை முதலாளிகள் மற்றும் நிலப்பிரபுக்களின் அடிமைத்தளையிலிருந்து மட்டும் விடுவிக்கவில்லை, அதற்கும் மேலாக ஒரு புதிய சமூகத்தை, ஒரு புதிய மனிதனையும் உருவாக்கிக் கொடுத்தது. அது உலகில் அடிமைப்படுத்தப்பட்டுக் கிடந்த பல்வேறு நாட்டின் விடுதலைப் போராளிகளுக்கும் உத்வேகத்தைக் கொடுத்தது, தங்களுடைய லட்சியப் போராட்டமும் வெல்லும் என்கிற நம்பிக்கையை விளைவித்தது. உலகம் முழுதும் பல்வேறு நாடுகளில் நடைபெற்று வந்த விடுதலைப் போராட்டங்களுக்கு புதிய பரிமாணத்தை அளித்தது. இந்தியாவில் விடுதலைக்கான போராட்டமும், உலகத்தில் நடைபெற்று வந்த ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டங்களின் ஒரு பகுதி என்ற அடிப்படையில், பாதிக்கப்படாமலிருக்க முடியவில்லை. அதுவும் தன் பார்வையை விசாலமாக்கியது. நாட்டு மக்களுக்கு சமூக மற்றும் பொருளாதார சமத்துவம் இல்லையேல், அடையவிருக்கும் சுதந்திரத்திற்கு அர்த்தமேதும் இல்லை என்று புரட்சியாளர்கள் உணர்ந்தார்கள். அக்டோபர் புரட்சியும், ஐரோப்பா மற்றும் ஆசியாவின் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் புரட்சிகர எழுச்சியும் முதல் உலகப் போருக்குப் பின் இந்திய மக்கள், புரட்சிப்பாதையில் முன்னேறிக்கொண்டிருந்ததும் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியவாதிகளுக்குக் கிலியை ஏற்படுத்தியது. தாங்கள் மிகவும் விழிப்புடனிருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தார்கள். தங்களுக்குப் பாதகமாக சூழ்நிலைகள் வளர்ந்து வருவதை எதிர்கொள்வதற்காக, ஏகாதிபத்தியவாதிகள் இரு முனைக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்தார்கள். ஒரு பக்கத்தில், நாட்டின் மிதவாதத் தலைவர்களை தாஜா செய்து அவர்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துக்கொள்ள முயற்சித்தார்கள். அதற்காகத்தான் மாண்டேகு - செம்ஸ்போர்டு சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டு வந்தார்கள். மாண்டேகு - செம்ஸ்போர்டு சீர்திருத்தம் என்பது பெயரளவில் பட்டாதாரர்களுக்கும் பட்டதாரிகளுக்கும் மட்டும் வாக்குரிமையைக் கொடுத்து, அவர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப் படுபவர்களுக்கு அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வது போல் பாவலா காட்டுவதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. மறுபக்கத்தில், ஆட்சிக்கு எதிராகக் கலகம் செய்பவர்களை ஒடுக்கும் குழு ஒன்றை நீதியரசர் ரௌலட் தலைமையில் அமைத்து, புரட்சிகர இயக்கங்கள் குறித்து புலனாய்வு செய்து, அவற்றை ஒடுக்குவதற்கான நடவடிக்கைகளைப் பரிந்துரை செய்திடக் கோரியது. இக்குழுவின் பரிந்துரைகள், உண்மையில் மிகவும் அடாதவைகளாகும். இக்குழு மிகவும் சாதாரண அரசியல் நடவடிக்கைகளைக்கூட ‘அரசுக்கு எதிரானது’ என்று முத்திரை குத்தியது. இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் காந்திஜி ரௌலட் குழுவின் பரிந்துரைகளுக்கு எதிராக ஒரு நாள் அடையாள வேலைநிறுத்தத்திற்கு அறைகூவல் விடுத்தார். இந்த அறைகூவலுக்கு மக்கள் காட்டிய பிரதிபலிப்பு அனைவரின் எதிர்பார்ப்புகளையும் விஞ்சியிருந்தது.

ரௌலட் குழு பரிந்துரைத்திருந்த அடக்குமுறை நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக நாட்டுமக்கள் பிரம்மாண்டமாக எழுந்து நின்று தங்கள் கோபத்தை வெளிப்படுத்தினார்கள். மக்களின் இத்தகு மகத்தான எழுச்சியைக் கண்டு அரசாங்கம் மட்டுமல்ல, தலைவர்களும் கூட ஆச்சரியப்பட்டார்கள். அரசாங்கமும் தலைவர்களும் இதனை எதிர்பார்க்கவேயில்லை. பிரிட்டிஷார், மக்களுக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தனர். இதனை அவர்கள் 1919 ஏப்ரல் 13 அன்று ஜாலியன்வாலாபாக்கில் நிறைவேற்றினர். மக்கள் இதனை ஒரு சவாலாக ஏற்றுக்கொண்டனர். பஞ்சாப் மாநிலத்தில் இருந்த அநேகமாக அனைத்து நகரங்களின் சாலைகளிலும் அணிதிரண்டனர். அரசாங்கம் இதனை ஸ்தாபனரீதியான எதிரெழுச்சி என்று முத்திரை குத்தியது. இன்னும் சரியாகச் சொல்வதென்றால், காந்திஜிகூட இதனையெல்லாம் எதிர்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. ‘‘ஒருநாள் அடையாள வேலைநிறுத்தத்திற்கு அறைகூவல் விடுத்தது தான் செய்த இமாலயத் தவறு’’ என்று அவர் பிரகடனம் செய்தார். மக்கள் தங்கள் இயக்கங்களை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், ரௌலட் சீர்திருத்தங்களுக்குப் பணிந்துபோக வேண்டும் என்றும் அறிவுரை கூறினார்.1920 செப்டம்பரில், லாலா லஜபதிராய், ‘‘மக்கள் மிகவும் கட்டுப்பாடின்றி இருக்கிறார்கள், ஏதேனும் செய்ய வேண்டும் என்று துடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்’’ என்று மிகவும் தெளிவாக எச்சரித்தார். மக்களின் கோபத்தைச் சரியான திசைவழியில் திருப்பிவிடாவிட்டால், அது பல்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்படலாம் என்றும், அது நாட்டின் நலன்களுக்கு நல்லதல்ல என்றும் காங்கிரஸ் தலைவர்களிடம் அவர் மேலும் கூறினார்.

‘‘நாம் ஒரு புரட்சிகரக் காலகட்டத்தினூடே பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்கிற உண்மையை கண்டும் காணாமலிருப்பதனால் எவ்விதப் பிரயோசனமும் இல்லை’’ என்று பிரகடனம் செய்த அவர், ‘‘நாம் இயல்பாகவும், பரம்பரை பரம்பரையாகவும் புரட்சிகள் மீது விருப்பமில்லாதவர்கள்,’’23 என்று மேலும் கூறினார். காங்கிரஸ் கட்சி இவரது எச்சரிக்கையை நாக்பூர் மாநாட்டின் அமர்வில் விவாதித்தது. காந்திஜியை, ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைத் தொடங்கிடக் கேட்டுக்கொண்டது. ஆயினும், ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, மகாத்மா காந்தி வங்காளத்திற்குச் சென்று, சில புரட்சித் தலைவர்களைச் சந்தித்தார். தனக்கு ஓராண்டு காலம் அவகாசம் தரும்படியும், அதற்குள் சுயராஜ்யம் வாங்கித்தருவதாகவும் உறுதியளித்தார். அவ்வாறு ஓராண்டிற்குள் சுயராஜ்யத்தைத் தன்னால் வாங்கித்தர முடியவில்லை என்றால், புரட்சியாளர்கள் அவர்கள் பாதையில் செல்வதற்குத் தடையேதுமில்லை, அவர்கள் விருப்பப்படி செல்லலாம் என்றும் காந்திஜி கூறினார். இதனைப் புரட்சியாளர்களும் ஒப்புக் கொண்டார்கள். காந்திஜி ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைத் தொடங்கினார். இவ்வியக்கமானது நாட்டு மக்கள் மத்தியில் மிகவிரைவாகப் பரவியது. சுயராஜ்யம் என்ற சொற்றொடர் நாட்டின் மூலைமுடுக்கெல்லாம் எதிரொலித்தது. காந்திஜியால் கூறப்பட்டிருந்த கட்டுப்பாட்டு விதிகள் அனைத்தையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் இருந்த விவசாயிகளும் எதிர்காலம் குறித்து எவ்விதப் பயமுமின்றி இவ்வியக்கத்தில் துணிந்து குதித்தனர். அரசாங்கம் அதிர்ந்தது, தன்னிலை மறந்தது. இவ்வாறு இயக்கமானது நகரப் பகுதிகளிலிருந்து கிராமங்களில் உள்ள கோடிக்கணக்கான விவசாயிகளிடத்திலும் செல்ல அனுமதித்தோமானால், பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் இங்கு நீடித்திருப்பது முடியாது என்பதை உணர்ந்தனர். தங்களிடமுள்ள அனைத்துத் துப்பாக்கிகளும், போர் விமானங்களும் இவ்வாறு கொதித்துக் கிளம்பி வரும் முப்பது கோடி மக்களை ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்தனர். மக்கள் எழுச்சியைக் கண்டு, பிரிட்டிஷாரைப் போலவே காந்திஜியும் மிகவும் அதிர்ந்து போனார். அவர் சந்தோஷமாக இல்லை. இயக்கத்தைத் திரும்பப்பெறுவதற்கு ஒரு சந்தர்ப்பத்திற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தார். 1922 பிப்ரவரியில் சௌரி சௌரா நிகழ்வு அவருக்குக் கைகொடுத்தது. இந்நிகழ்ச்சியை வரவேற்பதற்குப் பதிலாக, ஆயிரமாயிரம் சௌரி சௌரா நிகழ்ச்சிகளைப் போல் கோருவதற்குப் பதிலாக, அவர், தாமாகவே வேறு யாருடனும் கலந்தாலோசிக்காமல், ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைத் திரும்பப் பெற்றார், அரசியலிலிருந்து ஓய்வுபெற்றுக் கொண்டார். இந்தப் பின்னணியில்தான், மகாத்மாவின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க ஆயுதத்தை கீழே போட்டிருந்த புரட்சியாளர்கள், மீண்டும் அணிதிரளவும், ஆயுதம் ஏந்தவும் தீர்மானித்தார்கள்.

*** *** ***

இந்துஸ்தான் குடியரசு சங்கம் சசீந்திரநாத் சன்யால் என்பவர், இந்தியாவில் செயல்பட்டு வந்த அனைத்துப் புரட்சிக்குழுக்களையும் ஒரே குடையின்கீழ் கொண்டுவருவதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டார். 1923 இறுதிவாக்கில் அவர், இந்துஸ்தான் குடியரசு சங்கம் என்னும் கட்சியை ஸ்தாபித்தார். இக்கட்சியின் சார்பாக ஓர் அமைப்புச் சட்டத்தையும் தயார் செய்தார். இதனை இவர் மஞ்சள் தாளில் அச்சடித்தார். எனவே இது மஞ்சள் தாள் என்றே பெயரிடப்பட்டிருந்தது. அவர் தயாரித்த மற்றொரு முக்கியமான ஆவணம், இந்துஸ்தான் குடியரசு சங்கத்தின் அறிக்கையாகும், இதற்குப் புரட்சியாளர் என்று பெயரிடப்பட்டிருந்தது.

இந்துஸ்தான் குடியரசு சங்கத்தின் அறிக்கை 1925 ஜனவரி 1 அன்று இரவு வட இந்தியா முழுவதும் விரிவானமுறையில் விநியோகம் செய்யப்பட்டது. மகத்தான 1917 அக்டோபர் புரட்சியின் தாக்கம், இந்த அறிக்கையிலும் காணப்பட்டது. இந்தியப் புரட்சியாளர்களின் குறிக்கோள் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்று அது, கீழ்க்கண்டவாறு விவரிக்கிறது:

‘‘புரட்சிக் கட்சியின் உடனடிக் குறிக்கோள் என்பது, அரசியல் அரங்கில் அது, ஸ்தாபனப்படுத்தப்பட்ட ஆயுதப் புரட்சியின் மூலமாக, இந்திய ஐக்கிய மாநிலங்களின் கூட்டாட்சிக் குடியரசு அமைப்பை நிறுவுவதாகும். ...

இந்தக் குடியரசின் அடிப்படைக் கொள்கை, அனைத்து மக்களுக்கும் வாக்குரிமை அளிப்பதும், மனிதனை மனிதன் சுரண்ட வழிவகுக்கும் அனைத்து முறைகளையும் அழித்தொழிப்பதுமாகும். இந்தக் குடியரசில் வாக்காளர்கள், தேவைப்பட்டால் தாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த வேட்பாளரை மீண்டும் அழைக்கும் உரிமை பெற்றிருப்பார்கள். அவ்வாறில்லையெனில் ஜனநாயகம் என்பது கேலிக்கூத்தாகவே இருக்கும். ...’’

அறிக்கையில் மேலும் உறுதிபட கூறப்பட்டிருப்பதாவது: ‘‘புரட்சிக் கட்சி என்பது, தேசிய அளவிலான ஒன்று அல்ல. மாறாக அது சர்வதேச அளவிலானது. அதாவது, அதன் இறுதி லட்சியம், உலகம் முழுவதும் நல்லிணக்கத்தைக் கொண்டு வருவதாகும். ...

இதன் குறிக்கோள்கள், நாடுகளுக்கிடையே போட்டியை ஏற்படுத்துவதாக இருக்காது, மாறாக பரஸ்பரம் ஒத்துழைப்பதன்மூலம் அனைத்து நாடுகளின் முன்னேற்றத்திற்கும் உதவும் வகையில் இருக்கும். இது தொடர்பாக, அது நம் நாட்டில் மிகவும் புகழ்பெற்றிருந்து மாபெரும் ரிஷிகளின் அடிச்சுவட்டிலும் நவீன யுகத்தில் போல்ஷ்விக் ரஷ்யாவின் அடிச்சுவட்டிலும் அது நடைபோடும்....’’

அறிக்கை, வகுப்புவாதம் தொடர்பான பிரச்சனை, மக்களின் பொருளாதார மற்றும் சமூக நலப் பிரச்சனைகள், காங்கிரஸ் கட்சி மற்றும் பல்வேறு கட்சிகள் தொடர்பாக அதன் அணுகுமுறை ஆகியவை குறித்தும் புரட்சியாளர்களின் நிலைப்பாட்டைத் தெளிவாக்கியது. இவை அனைத்துக் குறித்தும் அறிக்கையானது, கடந்த காலங்களில் புரட்சியாளர்கள் கொண்டிருந்த நிலைப்பாட்டிலிருந்து முறிவை ஏற்படுத்திக்கொண்டு, சோஷலிசம் மற்றும் சோவியத் ரஷ்யா குறித்து மட்டற்ற தன்னம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்தியது. சோவியத் ரஷ்யாவை உலகில் சோசலிசம் மலர்ந்திட்ட முதல் பூமி என்று புகழாரம் சூட்டியது. மேலும், தேசிய விடுதலை இயக்கங்களில் சர்வதேசியப் பார்வை குறித்து, மிகத் தெளிவாக இல்லையென்ற போதிலும்கூட, ஒரு புரிதல் ஏற்பட்டிருந்தது. சுதந்திரத்திற்குப்பின் உதயமாகும் எதிர்கால இந்தியாவில், சமூக - பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது குறித்து ஒரு திட்டத்தை உருவாக்குவதற்கான முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதனை அடைவதற்கு தொழிலாளர்கள் - விவசாயிகளை அணிதிரட்ட வேண்டியது அவசியம் என்றும் உணரப்பட்டது. இவ்வாறு மேற்கண்ட அனைத்து அம்சங்கள் குறித்தும், முந்தைய புரட்சியாளர்கள் சென்ற பாதையை நிராகரித்து, புதிய பாதையில் இந்துஸ்தான் குடியரசு சங்கம் அடியெடுத்து வைத்தது.ஆயினும், அறிக்கையைத் தயாரித்தவர் ஒரு மார்க்சிஸ்ட் என்றோ அல்லது அவர் விஞ்ஞானபூர்வமான சோசலிசத்தின் பொருளைப் பற்றிக்கொண்டுவிட்டவர் என்றோ பொருள் அல்ல. இந்த அறிக்கையைத் தயாரித்தவர் கடவுள் மற்றும் இறைமை குறித்து வலுவான நாட்டம் கொண்டிருந்தார்.

அறிக்கையில், ‘‘ஆன்மீகத்தைப் பொறுத்தவரை, உண்மையை நிலைநிறுத்துவதே கட்சியின் குறிக்கோள். உலகம் மாயை இல்லை, ஆயினும் உலகில் வெல்ல முடியாத ஒரு சக்தி, அனைத்திற்கும் மேலான சக்தி ஒனறு இருக்கிறது.’’ என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அறிக்கையைத் தயாரித்தவர், மார்க்சிசத்தில் கூறப்படுகிற பொருளாதார அம்சங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறார். அந்தவிதத்தில் இவர் நிச்சயமாக முந்தைய ககோரி புரட்சியாளர்களைவிட முன்னேற்றமடைந்தவர் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், மார்க்சியத்தின் தத்துவார்த்த அம்சங்களைப் பொறுத்தவரை, அறிக்கையைத் தயாரித்தவர், பொருள்முதல்வாதத்தை நிராகரிக்கிறார், கடவுளையும் மதத்தையும் உயர்த்திப் பிடிக்கிறார். ‘‘வரலாற்றைப் பொருள்முதல்வாதக் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய்வது கம்யூனிசத் தத்துவத்தில் மிக முக்கிய அம்சமாகும். வரலாற்றைப் பொருள்முதல்வாதக் கண்ணோட்டத்தில் ஆராயும்போது, வர்க்கப் போராட்டத்தின் விதிகளும் முழுமையாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன, ... இவை தொடர்பான விதிகளை இன்றும் கூட என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ...’’

மற்றொரு முக்கிய அம்சத்திலும், கம்யூனிசத்தின் கொள்கையிலிருந்து அவர் வேறுபடுகிறார். அதாவது, புரட்சியில் தொழிலாளிவர்க்கத்தின் தலைமையை அவர் ஏற்கவில்லை. அவரைப்பொறுத்தவரை, மத்தியதர இளைஞர்கள் மட்டுமே புரட்சிக்குத் தலைமை தாங்கமுடியும் என்றும், தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் புரட்சிப் பட்டாளத்தின் துருப்புக்களாக இருந்து புரட்சியை நடத்துவார்கள் என்றும் கூறுகிறார்.

சசீந்திரநாத் சன்யால் மற்றும் அன்றைய புரட்சியாளர்களின் தத்துவார்த்த நிலை குறித்து, சத்யேந்திர நாராயண் மஜும்தார் தன்னுடைய ‘ஒரு புரட்சித் தத்துவத்தைத் தேடி மற்றும் ஒரு புரட்சிக் கட்சியின் திட்டம்’ என்னும் நூலில் மிக நயம்பட தொகுத்தளித்திருக்கிறார். புரட்சியாளர் மற்றும் இந்துஸ்தான் குடியரசு சங்கத்தின் அமைப்புச் சட்டம் ஆகிய இரண்டையும் ஆய்வு செய்தபின், அவர் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதுகிறார்:

‘‘மேற்கண்ட இரு ஆவணங்களும், கம்யூனிச சிந்தனைகளால் கவர்ந்திழுக்கப்பட்ட புரட்சியாளர்களின் சிந்தனைகளில் குறிப்பிடத்தக்க அளவிற்கு மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருப்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆயினும், அவர்கள் புரட்சிகர கனவுலகிலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டுவிட்டார்கள் என்று சொல்வதற்கில்லை.’’

பின்னர் அவர் மேற்படி ஆவணங்களில் காணப்பட்ட வலுவான அம்சங்களையும், பலவீனமான அம்சங்களையும் பட்டியலிடுகிறார். வலுவான அம்சங்களாக அவர் குறிப்பிடுவது:‘‘(1) சோசலிசம் மகத்தான வெற்றி பெற்ற முதல் நாடான போல்ஷ்விக் ரஷ்யா குறித்தும், கம்யூனிசம் குறித்தும் உறுதியான நாட்டம்.(2) தேசிய விடுதலைப் புரட்சியின் சர்வதேசியக் கண்ணோட்டம் குறித்து - மிகத் தெளிவாக இல்லாவிட்டாலும்கூட - புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியது. (3) சுதந்திர இந்தியாவின் சமூக மற்றும் பொருளாதார அமைப்பின் முக்கிய கூறுகளை விவரிப்பதற்கான முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. (4) தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் அணிதிரட்டப்பட வேண்டியதன் அவசியம் உணரப்பட்டது. இப்பணிகளை மேற்கொள்வதற்கு உறுதிமேற்கொள்ளப்பட்டது.(5) கட்சியின் ஜனநாயக மத்தியத்துவக் கொள்கை அறிமுகப் படுத்தப்பட்டது.’’

பலவீனமான அம்சங்களாக மஜும்தார் குறிப்பிட்டதாவது:(1) கம்யூனிசம் நோக்கி நாட்டம் இருந்தபோதிலும், கம்யூனிச சித்தாந்தத்தை ஆழ்ந்து கற்றிட உறுதியான நடவடிக்கைகள் ஏதும் எடுக்கப்படவில்லை.(2) தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தில் தொழிலாளர்கள் - விவசாயிகளின் பங்களிப்பின் உண்மையான முக்கியத்துவத்தை தெளிவாக உணர்ந்ததாகக் கூறுவதற்கில்லை. (3) கட்சியின் அறிக்கையைத் தயாரித்தவர் மனதில் இறைமைக் கொள்கை மிக ஆழமாக ஆட்கொண்டிருந்தது. (4) தொழிலாளர்களையும் விவசாயிகளையும் அணிதிரட்டுவதுடன், பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான பிரச்சாரத்தை ஒருங்கிணைக்கும்போது, நடைமுறைச்சாத்தியமற்ற அம்சங்களை எதிர்நோக்கத் தவறியது.(5) ‘‘மக்கள் மத்தியில் முழுமையாக நிராதரவாகிவிட்டோம் என்கிற உணர்வு இருப்பதாகவும், அது சமூகத்தின் ஒவ்வொரு படிநிலையிலும் ஊடுருவியிருக்கிறது.’’ என்று தேசிய நிலைமைகள் குறித்து அது தவறாகக் கணித்தது. ‘‘உண்மையில் அந்த சமயத்தில் உழைக்கும் மக்கள் முன்னேறத் தொடங்கிவிட்டனர். அவர்களின் முன்னணிப்படையான, தொழிலாளி வர்க்கம், ஏற்கனவே போராட்டத்தில் இறங்கி, காவல் துறையினரின் கடுமையான அடக்குமுறைக்கெதிராக வீரஞ்செறிந்த வேலை நிறுத்தப் போராட்டங்களை நடத்திக் கொண்டிருந்தது.’’

அதேபோன்ற வளர்ச்சிப் போக்குகள், வங்கத்திலும் உண்டாயிற்று. அனுசிலான் மற்றும் யுகாந்தர் (புதிய சகாப்தம்) இயக்கங்களின் மூத்த தலைவர்களும் சோவியத் ஒன்றியம் மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் அகிலம் குறித்து ஆர்வம் காட்டத் தொடங்கினர். ஆனால், இத்தகைய ஆர்வம் என்பது கம்யூனிசத்தைக் கருத்தூன்றிப் படித்தன் அடிப்படையிலோ அல்லது அக்டோபர் புரட்சி மற்றும் அதன் முக்கியத்துவத்தை முறையாகப் புரிந்துகொண்டதன் அடிப்படையிலோ ஏற்பட்டதில்லை. அவர்கள் சோவியத் ஒன்றியம் மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் அகிலம் மூலமாக தேவையான ஆயுதங்களையும், வெடிகுண்டுகளைத் தயாரிப்பது எப்படி என்பது போன்ற பலவிதமான உதவிகளையும் பெற முடியும் என்று எதிர்பார்த்தார்கள். ஆனால், சோவியத் அரசாங்கமோ அல்லது கம்யூனிஸ்ட் அகிலமோ மக்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஆயுதமேந்தும் நடவடிக்கைகள் மீது ஆர்வம் காட்டவில்லை என்பதைக் கண்டதும், அவர்களது ஆர்வம் வற்றிப்போனது.’’

இந்தக் காலக்கட்டத்தில், அதாவது 1920களில் பிற்பகுதியில், கம்யூனிச சிந்தனைகள் இந்தியாவில் செல்வாக்கு பெறத் தொடங்கின. அக்டோபர் புரட்சி வெற்றி மற்றும் ரஷ்யாவில் ஏகாதிபத்திய சக்திகள் தோல்வி மட்டுமல்ல, நாட்டில் நிலவிய உள்காரணிகளும் இத்தகு மாற்றத்திற்கு முக்கிய காரணங்களாகும். அவற்றில் சில பின்வருமாறு: (1) பெசாவர் மற்றும் கான்பூரில் போல்ஷ்விக் சதி வழக்குகள் (2) நாட்டின் பல பாகங்களில் நடைபெற்ற வீரஞ்செறிந்த விவசாய இயக்கங்கள் (3) நாடு முழுதும் மிகப்பெரிய அளவில் நடைபெற்ற தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தங்கள் (4) விவசாயத் தொழிலாளர் கட்சி அமைத்தல். (5) நாடு முழுதும் பரவிக்கிடந்த பல்வேறு கம்யூனிஸ்ட் குழுக்களை ஒருங்கிணைத்து ஒன்றுபட்ட கம்யூனிஸ்ட் கட்சியாக உருவாக்குவதற்கான முயற்சிகள். இத்தகைய தேசிய மற்றும் சர்வதேசிய வளர்ச்சிப்போக்குகளின் தாக்கத்தின் பின்னணியில், அனுசிலான் சமிதியிலிருந்த இளம் தொழிலாளர்களில் ஒரு பிரிவினர் அதிலிருந்து விலகி, கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் இணைந்தனர். அவர்களுக்கு அனுசிலான் முன்னணி ஊழியர்கள் மத்தியில் பெரும் மதிப்பும் மரியாதையும் இருந்தது. அவர்கள் இளம் புரட்சியாளர்கள் மத்தியில் கம்யூனிச சிந்தனைகளைக் கொண்டுசெல்வதில் பெரும் பங்கு வகித்தனர்.

*** *** ***

இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் குடியரசு சங்கம் உதயம்

அன்றைய ஐக்கிய மாகாணங்களில் - அதாவது இன்றைய உத்தரப்பிரதே மாநிலத்தில் - 1925இல் காகோரி சதி வழக்கில் இணைக்கப்பட்டு, அநேகமாக அனைத்துத் தலைவர்களும் சுற்றி வளைக்கப்பட்டு, கைது செய்யப்பட்டு, சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். இதன் விளைவாக இந்துஸ்தான் குடியரசு சங்கத்திற்கு கடும் பின்னடைவு ஏற்பட்டது. சந்திரசேகர் ஆசாத் மற்றும் குந்தன்லால் குப்தா மட்டுமே கைது செய்யப்படுவதிலிருந்து தப்பி, தலைமறைவானார்கள். வெளியில் இருந்த மற்ற அனைவருமே இரண்டாம் அடுக்குத் தலைவர்களே. கட்சியை மீண்டும் கட்டும் பொறுப்பு இவர்களை வந்தடைந்தது. அந்தச் சமயத்தில், அதாவது 1926இல், ஒரு குழு லாகூரில் மிகவும் சுறுசுறுப்பாகச் செயல்பட்டு வந்தது. மற்றொரு குழு, கான்பூரில் மீண்டும் செயலில் இறங்க முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தது. இயக்கம் குறித்து சரியான தத்துவார்த்த நிலைப்பாட்டை ஆய்ந்து கொண்டிருந்தாலும், அந்தச் சமயத்தில் இரு குழுக்களும் தத்துவார்த்த நிலை குறித்து மிகவும் குழம்பியே இருந்தன. ஆயினும் இரு குழுக்களுமே தங்களை வழிநடத்தக்கூடிய தலைமையை அதிர்ஷ்டவசமாகக் கண்டுகொண்டன. லாகூர் குழுவில் இருந்தவர்களிடம் - அதிலும் குறிப்பாக பகத்சிங் மற்றும் சுகதேவிடம் - ரஷ்ய அராஜகவாதி பகுனின் கொள்கைகள் செல்வாக்கு செலுத்தி வந்தது. அராஜகவாதியாக இருந்த பகத்சிங்கை, சோசலிஸ்ட்டாக மாற்றிய பெருமை இரு தோழர்களையே சாரும். அவர்கள் மறைந்த தோழர் சோஹன் சிங் ஜோஷ் மற்றும் சபில் தாஸ் ஜோஷ் ஆகியோரே ஆவர். இவர்கள் இருவரும் புகழ்பெற்ற கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்களாவார்கள். தோழர் சபில் தாஸ் ஜோஷ் பஞ்சாபிலிருந்து வெளிவந்த கிர்த்தி (தொழிலாளி) என்னும் மாத இதழின் ஆசிரியராவார். அவர் பகத்சிங்குடன் பல்வேறு பொருள்கள் குறித்தும் விவாதித்தார். பகத்சிங்கை, தொடர்ந்து கிர்த்தியில் எழுத ஊக்குவித்து வந்தார். லாலா சபில் தாஸ் அவர்கள், லாலா லஜபதிராய் அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட, தேசியக் கல்லூரி என்றும் அறியப்பெற்ற, திலக் அரசியல் பள்ளியின் முதல்வராகவும் இருந்தார். லாலா சபில் தாஸ் மாபெரும் மேதை. சோசலிசத்தின் மீது அளவிடற்கரிய பற்று வைத்திருந்தார். அவர், இளம் புரட்சியாளர்கள் என்ன புத்தகங்களைப் படிக்க வேண்டும், அவற்றை எப்படிப் படிக்க வேண்டும் என்று ஆலோசனைகளைக் கூறிவந்தார். பகவதி சரண் வோரா ஆரம்பத்திலேயே சோசலிசக் கொள்கைகளினால் ஈர்க்கப்பட்டு விட்டார். இளம் புரட்சியாளர்கள் அவர்கள் கூறிய புத்தகங்களைப் படிப்பதற்காகத் தேடி அலைந்தனர். ஒருசில புத்தகங்கள் லாலா லஜபதிராயின் துவாரகாஸ் நூலகத்தில் கிடைத்து அவர்களது அறிவுப்பசியைத் தீர்த்தது. இந்நூலகத்தில், அரசாங்கத்தால் தடைசெய்யப்படாது அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த மார்க்சிசம் மற்றும் சோவியத் ரஷ்யா குறித்தும் மற்றும் பல அரசியல் புத்தகங்களும் தொகுக்கப்பட்டிருந்தன. லாகூர் புரட்சியாளர்கள் இந்நூலகத்தில் நூலகராக இருந்த ராஜா ராம் சாஸ்திரி மூலமாக (அவர் லாகூர் புரட்சியாளர்களின் நடவடிக்கைகளுக்கு ஆதரவாக இருந்து வந்தார்) நிறைய புத்தகங்களைப் படித்தார்கள். அவர்களுக்குப் புத்தகங்கள் வேறொருவர் மூலமாகவும் கிடைத்தது. அனார்கலி கடைத்தெருவில் இருந்த ராமகிருஷ்ணன் & சன்ஸ் என்ற புத்தகக் கடையிலிருந்தும் அவர்கள் புத்தகங்களைப் பெற்றார்கள். இந்நிறுவனம், தடைசெய்யப்பட்ட புத்தகங்களை இங்கிலாந்திலிருந்து கள்ளத்தனமாக இறக்குமதி செய்வதில் வல்லமை பெற்றிருந்தது. பஞ்சாப் புரட்சியாளர்கள் - அதிலும் குறிப்பாக பகத்சிங்கும் பகவதி சரணும் - இந்த வாய்ப்புக்களை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். ராஜாராம் சாஸ்திரி அவர்கள், பகத்சிங் குறித்து ஒருதடவை இக்கட்டுரையாசிரியரிடம் கூறும்போது, ‘‘பகத்சிங் மிகுந்த அறிவுப்பசி கொண்டவன்’’ என்றும் ‘‘அவனுக்குப் புத்தகங்களைக் கொடுத்து அவனது அறிவுப்பசிக்கு என்னால் தீனி போடமுடியவில்லை’’ என்றும் மிகவும் நகைச்சுவையுடனும் பெருமிதத்துடனும் கூறினார். பகத்சிங்கின் அறிவுத்தாகம் என்றைக்கும் தணிந்ததே இல்லை. அவர் புத்தகங்களைப் படிப்பார், குறிப்புகள் எடுத்துக்கொள்வார், தன் நண்பர்களுடன் படித்தது குறித்து விவாதிப்பார், தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை அவற்றுடன் வைத்துப் பொருத்திப்பார்த்து புதிதாகத் தான்பெற்ற அறிவுக்கண் கொண்டு சுயவிமர்சன ரீதியில் சோதித்துப் பார்ப்பார். தான் அதுநாள்வரை கையாண்டுவந்த நடவடிக்கைகளில் தவறேதும் இருந்தால் திருத்திக்கொள்வார். இவ்வாறான அனைத்துக் காரணிகளும் லாகூர் புரட்சியாளர்களை வெகுவிரைவாக வளர்த்தெடுத்தது. இதன் விளைவாக, 1928 ஆரம்பத்தில் அவர்கள் அராஜகவாதம் கொள்கையை விட்டொழித்துவிட்டு, சோசலிசக் கொள்கையைத் தங்கள் கோட்பாடாகத் தழுவிக் கொண்டனர். ஆயினும், அவர்கள் மார்க்சிசத்தை முழுமையாகக் கற்றுத் தேர்ந்து விட்டார்கள் என்று இதற்குப் பொருள் அல்ல. கடந்த காலத்தின் மிச்சசொச்சங்கள் அப்போதும் அவர்களிடம் இருந்தன.கான்பூர் குழுவும், இதே பாதையில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. ஆயினும் லாகூர் குழு அளவிற்கு வேகமாக முன்னேறியது என்று சொல்வதற்கில்லை. கான்பூரில் ராதா மோகன் கோகுல்ஜி, சத்யா பாக்தா மற்றும் மௌலானா ஹஸ்ரத் மோகனி முதலானோர் ஏற்கனவே தங்களை கம்யூனிஸ்ட்டுகள் என்று பிரகடனம் செய்திருந்தார்கள். இவர்களில் ராதா மோகன் கோகுல்ஜி மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவராவார். ராதா மோகன் கோகுல்ஜி நிறைய புத்தகங்களை சேகரித்து வைத்திருந்தார், மிகவும் ஆழ்ந்து படித்தார், மிக அற்புதமாக எழுத்தாற்றலும் பெற்றிருந்தார். 1927இலேயே ‘கம்யூனிசம் என்றால் என்ன’ என்ற நூலை மிக எளிய முறையில் அனைவருக்கும் புரியம் வண்ணம் எழுதியிருந்தார். கம்யூனிஸ்ட் கொள்கையின் முக்கிய அம்சங்களை அவர் இதில் விளக்கியிருந்தார். (கட்டுரையாளர் இவரது நூல்களைப் படித்துவிட்டுத்தான் கம்யூனிசம் குறித்துத் தெரிந்துகொண்டார்.) ராதா மோகன் கோகுல்ஜி ஒரு முழுமையான நாத்திகவாதி. கடவுள், மதம், மூடப் பழக்க வழக்கங்கள் குறித்து எண்ணற்ற கட்டுரைகளை அனைவரும் விரும்பிப்படிக்கும் நடையில் எழுதியிருக்கிறார். இவரது எழுத்துக்களினால் கவரப்பட்ட மாபெரும் இந்தி - உருது எழுத்தாளரான பிரேம்சந்த் அதனால்தான் இவரை ‘‘நவீன சார்வாகனன்’’ எனப் பெயரிட்டு அழைத்தார்.ஆனால், சத்யா பக்தாவினுடைய கம்யூனிசமானது ஆன்மீகவாதத்தின் கறைகளுடன் கூடியதாகும். மௌலானாவின் சிந்தனைகளோ, கம்யூனிசத்துடன் முஸ்லீம் மத போதனைகளையும் இரண்டறக் கலந்ததாகும். ஆயினும், இவ்வாறு பல்வேறு குணாம்சங்களுடன் இவர்கள் இருந்தபோதிலும், இந்த மூவரும்தான் அந்தக் காலத்தில் சோவியத் ரஷ்யாவையும், கம்யூனிசக் கொள்கைகளையும் மக்கள் மத்தியில் கொண்டுசெல்வதில் முக்கியப் பங்காற்றியவர்கள். இவர்கள் வழியாகத்தான் கான்பூர் குழுவிலிருந்த இளம் புரட்சியாளர்கள் சோசலிசம் குறித்த ஞானஸ்நானத்தைப் பெற்றார்கள். விஜய் குமார் சின்கா மூலமாக சௌகத் உஸ்மானி அவர்களும் கான்பூர் குழுவினருடன் தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். ஆயினும் அவரிடமிருந்து தத்துவார்த்தரீதியான வழிகாட்டுதல் எதுவும் எங்களுக்குக் கிடைத்திடவில்லை. கான்பூர் புரட்சியாளர்களுக்கு பல்வேறு வழிகளிலும் உதவிய மற்றுமொருவர் உண்டு என்றால் அது கணேஷ் சங்கர் வித்யார்த்தியாவார். அவர் எப்போதும் அரசியல் கல்விக்கும் மக்களுக்கிடையே வேலை செய்ய வேண்டியதன் அவசியத்தையும் வலியுறுத்தி வந்தார். இவை அனைத்தின் ஒட்டுமொத்த விளைவு, கான்பூர் குழுவும் சோசலிசம் குறித்து நாட்டம் கொண்டது. ஆயினும், இத்தகைய நாட்டம் என்பது உணர்ச்சிபூர்வமானதாக இருந்ததேயழிய, அறிவுபூர்வமாக இருந்ததாகச் சொல்வதற்கில்லை. இந்த சமயத்தில், கான்பூர் குழுவினர், காகோரி சதி வழக்கில் தேடப்படுபவர்கள் என்று அப்போது பிரகடனம் செய்யப்பட்டிருந்த, சந்திரசேகர ஆசாத் மற்றும் குந்தன் லாலுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டு விட்டனர். இந்தப் பின்னணியில்தான், 1928இன் தொடக்கத்தில், பகத்சிங், இந்தியாவின் பல பகுதிகளிலும் செயல்பட்டுவந்த அனைத்துப் புரட்சிக் குழுக்களையும் அகில இந்திய அளவில் ஒரே குடையின் கீழ் கொண்டுவருவதற்கான முயற்சியில் துணிந்து இறங்கினார். இதுதொடர்பாக அவர் அளித்திட்ட வரைவுத் திட்டம் பின்வருமாறு அமைந்திருந்தது. (1) நம்முடைய இறுதி லட்சியம் சோசலிசம்தான் என்று சொல்லும் தருணம் வந்துவிட்டது. (2) நம்முடைய இறுதி லட்சம் என்ன என்பதை மக்கள் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளும் வண்ணம் நம் கட்சியின் பெயரிலும் மாற்றத்தைக் கொண்டுவர வேண்டும். (3) நம்முடைய கோரிக்கைகள் மற்றும் மக்களின் உணர்வு மட்டத்தின் அடிப்படையில் நம் செயல்பாடுகளைத் திட்டமிட வேண்டும், நம்முடைய சக்தியை வீணே சிறுசிறு போலீஸ் அதிகாரிகள் மற்றும் காட்டிக்கொடுப்பவர்களைக் கொல்வதில் விரயம் செய்து கொண்டிருக்கக் கூடாது. (4) கட்சிக்கான நிதியாதாரத்தைப் பொறுத்தவரை அரசாங்கத்தின் பணத்தை அபகரித்துக்கொள்ள வேண்டும், முடிந்த அளவிற்கு தனியார் வீடுகளில் கை வைப்பதைத் தவிர்த்திட வேண்டும். (5) கூட்டுத் தலைமை விதியைக் கறாராகக் கடைப்பிடித்திட வேண்டும்.மேற்கண்ட அனைத்து அம்சங்கள் குறித்தும் அவர் லாகூர் மற்றும் கான்பூர் தோழர்களுடன் விவாதித்தார். தலைமறைவாக இருந்த ஆசாத் மற்றும் குந்தன்லால் ஆகியோரிடமும் இவை குறித்து ஏற்பளிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டார். அதன்பின் 1928 செப்டம்பர் 8, 9 தேதிகளில் டில்லியில் பல்வேறு மாநிலங்களிலிருந்தும் பிரதிநிதிகள் பங்கேற்கும் கூட்டம் ஒன்றிற்கும் அவர் ஏற்பாடு செய்தார். ஐந்து மாநிலங்களிலிருந்து பிரதிநிதிகள் இக்கூட்டத்தில் கலந்து கொள்வதற்காக அழைக்கப்பட்டனர். நான்கு மாநிலங்களிலிருந்து பிரதிநிதிகள் கலந்து கொள்வதாக ஒப்புக்கொண்டனர். வங்கத்திலிருந்து மட்டும் கலந்து கொள்ளவில்லை.இது தொடர்பாக, எஸ்.என்.மஜும்தார் எழுதியிருந்ததாவது: ‘‘வங்கத்தின் சார்பில் இந்துஸ்தான் குடியரசு சங்கத்தின் பிரதிநிதிகள் இக்கூட்டத்தில் பங்கேற்கவில்லை. வங்கத்தில் உள்ள கட்சியானது தான் பயங்கரவாதம் மற்றும் வன்முறைக்கு எதிராக இருப்பதாகக் கூறியுள்ளது.’’

மஜும்தாரின் மேற்கண்ட கூற்று சரியானது அல்ல. ஏனெனில் கட்டுரையாளர் தானே கல்கத்தாவிற்கு 1928 ஆகஸ்ட் மூன்றாம் வாரத்தில், வரைவுத் திட்டம் குறித்து விவாதிப்பதற்காகவும் அவர்களை நடைபெறவிருக்கும் கூட்டத்தில் பங்கேற்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்வதற்காகவும் சென்றிருந்தார். வங்கத்தில் சந்திக்க வேண்டிய நபர் யார் என்பதை வாரணாசியைச் சேர்ந்த தாராபாடே என்பவர் மூலம் ஏற்பாடாகியிருந்தது. கல்கத்தாவில் நான் ஒரு நபரிடம் அறிமுகம் செய்து வைக்கப்பட்டேன். அவர் அப்போதுதான் சிறையிலிருந்து விடுதலையாகி வருவதாக என்னிடம் தெரிவிக்கப்பட்டது. மிகவும் குண்டாகவும் தளர்ந்தும் வயதான தோற்றத்திலும் இருந்த அவர், எப்போதும் கடுகடுப்புடனேயே காணப்பட்டார். அவர் என்னிடம் பேசிய தோரணையிலிருந்து, அதிகார மமதையுடன் கூடிய ஒரு முரட்டுத்தனமான கர்வம் பிடித்த நபரை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலையிலிருக்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். அவரைச் சுற்றியிருந்த இளைஞர்கள் எல்லாம் அவரை சுசில்தா என்று அழைத்தனர். சுசில் அறைக்குள் நுழைந்தவுடனேயே உத்தரப்பிரதேசக் குழுவினரை ககோரி நடவடிக்கைக்காக, வன்மையாகக் கண்டிக்கும் தோரணையில், ‘‘எங்களுடைய அனுமதி இல்லாமல் நீங்கள் ஏன் அவ்வாறு செயல்பட்டீர்கள்? ஸ்தாபனத்தையே முழுமையாக அழித்தொழித்துவிட்டு இப்போது ஏன் இங்கு வந்து எங்கள் உதவியைக் கோருகிறீர்கள்?’’ என்று கத்த ஆரம்பித்துவிட்டார். நான் அவரிடம் சொன்னேன், ‘‘உங்களிடம் எந்தவிதமான உதவியையும் கோரி நான் இங்கே வரவில்லை, எதிர்காலத் வரைவுத்திட்டம் குறித்து விவாதிப்பதற்காக டில்லியில் நடைபெறவுள்ள கூட்டத்திற்கு அழைப்பு விடுப்பதற்காகவே நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன்’’ என்றேன். இவ்வாறு நான் கூறியபின், அந்த வரைவுத் திட்டத்தில் கூறப்பட்டிருந்த அம்சங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவருக்கு விளக்கினேன். பின்னர் அவரை டில்லி கூட்டத்தில் பங்கேற்குமாறு கேட்டுக்கொண்டேன். பின்னர் அவர் டில்லி கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டுமானால் தான் வைக்கும் முன்நிபந்தனைகளை ஏற்றுக் கொள்வதாக நீங்கள் உறுதிமொழி அளிக்க வேண்டும் என்றார். அவர் வைத்திட்ட நிபந்தனைகளாவன: (1) கம்யூனிசம் அல்லது சோசலிசத்தோடு எங்களுக்கு எந்தவிதமான ஒட்டும் இல்லை, உறவும் இல்லை. (2) கட்சியின் பெயர் மாற்றப்பட மாட்டாது. (3) அரசாங்கத்துடன் மோதல் போக்கை உருவாக்கக்கூடிய அளவிற்கு எதிர்காலத்தில் ககோரி பாணி நடவடிக்கை போன்று எதுவும் எங்கள் அனுமதியின்றி மேற்கொள்ளக்கூடாது. (4) மத்தியக்குழு என்ற பேச்சுக்கே இடம் இல்லை. வங்கத்தைப் பொறுத்தவரை என் மூலம்தான் எதுவும் நடக்க வேண்டும். (5)ஸ்தாபனப் பணிகள், ஆயுதங்கள் சேகரித்தல், நிதி திரட்டுதல் போன்ற நடவடிக்கைகளோடு நம்மைச் சுருக்கிக் கொள்ள வேண்டும். (6) நிதி வசூலுக்கு, அரசியல் சாரா நடவடிக்கைகள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படும். இத்தகைய முன்நிபந்தனைகள் எதையும் திணிக்காது, கூட்டத்தில் பங்கேற்குமாறு நான் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டேன். ஆனால் அவரோ மிகவும் முரட்டுத்தனமாக அதனை நிராகரித்துவிட்டார். எங்கள் எதிர்கால அணுகுமுறைக்கு முற்றிலும் எதிராக அவர் முன்வைத்த நிபந்தனைகள் இருந்ததால், நான் பணிவுடன் அவற்றை ஏற்க இயலாது என்பதைத் தெரிவித்துவிட்டுத் திரும்பினேன். எனவே, டில்லி கூட்டத்தில் வங்கத்தின் பிரதிநிதிகளைத் தவிர மற்ற மாநிலங்களிலிருந்து பிரதிநிதிகள் வந்து கலந்து கொண்டார்கள். நான்கு மாநிலங்களிலிருந்து, மொத்தம் பத்து தோழர்கள்,(பஞ்சாப் - 2, பீகார் - 2, ராஜஸ்தான் - 1, உத்தரப்பிரதேசம் - 5) 1928 செப்டம்பர் 8 அன்று டில்லி, கோட்லா ஃபெரோஷா ரோடில் உள்ள ஒரு இல்லத்தில் கூடினார்கள். உத்தரப்பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த ஐவரில், இருவர் கூட்டத்தில் உட்காரவில்லை. காரணம் அவர்கள் முன்வைத்த நிபந்தனைகளில் சில மற்றவர்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட வில்லை. இவ்வாறாக, விவாதங்களில் எட்டுபேர் மட்டுமே கலந்துகொண்டார்கள். பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக ஆசாத் டில்லிக்குக் கொண்டுவரப்பட வில்லை. ஆனாலும் அவர் வரைவுத் திட்டத்தில் இருந்த அனைத்து அம்சங்களுக்கும் தன் ஒப்புதலை ஏற்கனவே அளித்துவிட்டார். இரண்டு நாட்கள் நடந்த நீண்ட விவாதங்களுக்குப்பின்னர், பகத்சிங் முன்வைத்த அனைத்துத் திட்டங்களும் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட எட்டு பேர்களில் ஆறு பேர் ஆதரவுடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. பணிந்த்ராநாத் மற்றும் மன்மோகன் பானர்ஜி (இருவரும் பீகாரிலிருந்து வந்திருந்தவர்கள்) சோசலிசம் என்கிற கருத்தையும் அதேபோன்று கட்சியின் பெயர் மாற்றப்பட வேண்டும் என்பதையும் எதிர்த்தார்கள். ஆயினும், பின்னர் பகத்சிங் 1928 டிசம்பரில் கல்கத்தா சென்றிருந்தபோது, அப்போதுதான் சிறையிலிருந்து விடுதலையாகியிருந்த டிரைலோக்யா சக்ரவர்த்தி மற்றும் பிரஃபுல் கங்குலி ஆகியோரைச் சந்தித்தார். அப்போது அவர்கள் அவரிடம், டில்லி கூட்டத்திற்காக வங்க புரட்சியாளர்களுக்கு அழைப்பு விடுவதற்காக வந்த நபரிடம், துரதிர்ஷ்டவசமாக தவறான நபர் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளார் என்று கூறியிருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் பகத்சிங், டில்லி கூட்ட முடிவுகளை விளக்கியிருக்கிறார். அவர்கள் இருவரும் அனைத்து அம்சங்களின் மீதான முடிவுகளுக்கும் தங்கள் சம்மதத்தைத் தெரிவித்துள்ளனர். மேலும், தங்களில் சிலர் வெடிகுண்டு தயாரிப்பது குறித்து பயிற்சி பெறுவதற்கு உதவிடுவதற்காக யதிந்ரா நாத் தாஸ் அவர்களை ஆக்ராவுக்கு அனுப்பி வைப்பதாகவும் அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். 1928இல் இவ்வாறு நாம் சோசலிசத் தத்துவத்தை ஏட்டளவில் ஏற்றுக்கொண்டு விட்டோம். ஆனால், நடைமுறையில் கடந்த காலத்தின் மிச்ச சொச்சங்களே தொடர்ந்து ஆட்சி செய்தன. ஆயினும், எஸ்.என். மஜும்தார் கூற முயற்சிப்பதுபோல், பகத்சிங் இயக்கத்தின் நடவடிக்கைகளில் விரக்தி அடைந்ததாகவும், அதனாலேயே விரக்தியின் எல்லைக்குச் சென்று, சாண்டர்சைக் கொலை செய்தார் என்றும், பாராளுமன்றத்தில் குண்டு வீசினார் என்றும் கூறியிருப்பதானது தவறான கணிப்பாகும். எஸ்.என். மஜும்தார், கூறியிருப்பதாவது: ‘‘டிரைலோக்யா சக்ரவர்த்தி அவர்கள், கல்கத்தா காங்கிரஸ் மாநாட்டின்போது உருவாக்கப்பட்டதுபோல், ஐயாயிரம் இளைஞர்களைக் கொண்ட தொண்டர் படை ஒன்றை உருவாக்குங்கள் என்று பகத்சிங்கிற்கு அறிவுரை கூறினார். பகத்சிங் அவரது அறிவுரையை நிறைவேற்ற முயற்சித்தார். ஆனால் அதில் தோல்வி கண்டார். இது பகத்சிங் மனதில் விரக்தியை ஏற்படுத்தியது. ஏதேனும் பரபரப்பூட்டுகிற வகையில் ஏதேனும் அவசரம், அவசியம் செய்தாக வேண்டும் என்று நினைத்தார். அதனைத் தொடர்ந்தே பாராளுமன்றத்தில் குண்டு வீசப்பட்டது.’’இந்தக் கூற்று முழுவதுமே உண்மைக்கு முரண்பட்டதாகும். முதலாவதாக, பகத்சிங் எந்தவிதமான பெரிய அளவிலான அரசியல் நடவடிக்கை எதையும், இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் குடியரசு சங்கத்தின் மத்தியக்குழுவின் நம்பிக்கையைப் பெறாமல் எந்தக் காலத்திலும் மேற்கொண்டது கிடையாது. ஐயாயிரம் இளைஞர்களைக் கொண்ட தொண்டர் படையை அமைத்திட வேண்டும் என்று எப்போதும் விவாதம் முன்வந்ததில்லை. இரண்டாவதாக, தொண்டர்படை அமைக்க வேண்டும் என்று கோருவதே செயல்முறைக்கொவ்வா உயர் கனவு நிலை ஆகும். பணமூட்டைகளின் உதவியுடன் ஐயாயிரம் பேர் கொண்ட தொண்டர்படையை - அதுவும் ஓர் நான்கைந்து நாட்களுக்காக - ஏற்படுத்துவது என்பது சாதாரணமான விஷயம் அல்ல. ஒரு சில மாதங்களில், ரகசிய புரட்சிப் பணிகளுக்காக, அரசியல் உணர்வுடன் நன்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாட்டுடன் கூடிய அத்தகைய பிரம்மாண்டமானதொரு இளைஞர் படையை அமைப்பதென்பது அவ்வளவு எளிதான காரியமல்ல. 1929 ஜனவரி முதல் வாரத்தில், கல்கத்தாவிலிருந்து பகத்சிங் திரும்பினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. யதீந்திரநாத் தாஸ் ஆக்ராவிற்கு பிப்ரவரியில் வந்தார். ஒவ்வொருவருமே வெடிகுண்டு தொழிற்சாலை அமைக்கும் பணியில் ஏதோ ஒரு விதத்தில் பங்கெடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். டில்லி பாராளுமன்றத்தில் வெடிகுண்டு வீச வேண்டும் என்கிற முடிவானது, ஆக்ராவில், பிப்ரவரி கடைசி வாரத்தில், மீரட்டில் கைதுகள் நடைபெறுவதற்கு முன்பு மேற்கொள்ளப்பட்டது. இவ்வாறு, பகத்சிங், டிரைலோக்யா பாபுவின் அறிவுரையை மேற்கொள்ள முயற்சித்து, தோல்வி கண்டு, விரக்தியடைந்தார் என்ற பிரச்சனையே எப்போதும் எழுந்ததில்லை. இவ்வாறு பகத்சிங் தோல்வி மற்றும் விரக்தியின் வெளிப்பாடாகத்தான் பாராளுமன்றத்திற்கு குண்டு வைத்தார் என்று சொல்வதென்பது, அதன் அரசியல் சாராம்சத்தையே மூடிமறைத்து, விரக்தியின்பால் மேற்கொள்ளப்பட்ட எளிய நடவடிக்கை என்று சிறுமைப்படுத்தும் செயலாகும். இதேபோன்று மற்றொரு மோசமான கதையும் மன்மத் நாத் குப்தா என்பவரால் அவிழ்த்து விடப்பட்டிருக்கிறது. சுக்தேவ்ராஜ் என்பவரால் அவிழ்த்துவிடப்பட்ட கட்டுக்கதையை முழுமையாக நம்பி, (உண்மையில் 1928 அல்லது 1929இன் முதல் பாதி வரை இப்படிப்பட்ட ஒரு நபரே இயக்கத்திற்குள் வந்ததில்லை) கட்சி, பாராளுமன்றத்தில் வெடிகுண்டை வீசிட சுகதேவையும் பட்டுகேஷ்வர் தத்தையும் அனுப்பியதாம். ஆனால், பகத்சிங்கிற்கு எதிராக தனிப்பட்டமுறையில் பொறாமைகொண்டிருந்ததால், சுகதேவ் பகத்சிங்கையும் பட்டுகேஷ்வர் தத், சந்திரசேகர் ஆசாத் மற்றும் தோழர்களைப் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு அழைத்துச்செல்ல பகத்சிங்கைக் கட்டாயப்படுத்தினாராம். ஆனால், பகத்சிங் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளவில்லையாம், மக்களை தூக்கத்திலிருந்து விழிக்கச்செய்திட தன்னுடைய உச்சபட்ச தியாகம் தேவைப்படுகிறது என்று வாதிட்டாராம். பாராளுமன்றத்தில் வெடிகுண்டு வீசுவதற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நபர்களில் சுகதேவும் இருந்தார் என்ற கூற்றே முதலில் தவறானது. முதல் நாள் கூட்டத்தில், இருவரின் பெயர்கள் இறுதிப்படுத்தப்பட்டன. பட்டுகேஷ்வர் தத் மற்றும் விஜய்குமார் சின்ஹா ஆகிய இருவரின் பெயர்களும்தான் அவ்வாறு தேர்வு செய்யப்பட்டன. இந்த நடவடிக்கைக்கு சுகதேவின் பெயர் எந்தக்கட்டத்திலும் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை. இதில் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட விஷயம் என்பது, அரசியல் அம்சம் மட்டும்தான். வேறெந்தவிதமான பொறாமை எண்ணமோ அல்லது போட்டி மனப்பான்மையோ கிடையாது. அதிர்ஷ்டவசமாக எங்கள் மத்தியில் அவ்வாறெல்லாம் எண்ணங்கள் தோன்றியதே இல்லை. விஜய் குமாருக்குப் பதிலாக பகத்சிங் அனுப்பப்பட்டதற்கோ அல்லது பகத்சிங், பாராளுமன்றத்தில் குண்டு வீசியதற்கோ சுகதேவ்தான் முழுப் பொறுப்பு என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. பகத்சிங் இடத்தில் வேறு யார் அந்த நடவடிக்கையை மேற்கொண்டிருந்தாலும், அந்நடவடிக்கையின் தொடர்விளைவாக இப்போது ஈடேறியிருக்கும் அளவிற்கு அரசியல் குறிக்கோளை எய்தியிருக்க முடியாது என்று உளப்பூர்வமாக சுகதேவ் நம்பியதுதான் அதற்குக் காரணமாகும்.இத்தகைய உச்சபட்ச தியாகத்திற்கு யாரை அனுப்புவது என்பதைப் பொறுத்தவரை, புரட்சி இயக்கத்தில் பற்றாக்குறை என்பதே கிடையாது. இன்னும் சரியாகச் சொல்வதென்றால், ஒவ்வொரு தியாகமுமே உச்சபட்சமானதுதான். இங்கே பிரதான கேள்வி என்பது தியாகம் குறித்து அல்ல, மாறாக இயக்கத்தின் கொள்கைகளையும் குறிக்கோள்களையும் மக்கள் மத்தியில் மிகத் தெளிவாகக் கூறப்போவது யார் என்பதுதான். உண்மையில் பகத்சிங் ஒரு விரக்தியடைந்த மற்றும் மனமுடைந்திருந்த இளைஞனாக இருந்திருந்தாரானால் பாராளுமன்றத்தில் வெடிகுண்டு வீசியபோதே தன் உயிரையும் மிக எளிதாக முடித்துக் கொண்டிருந்திருப்பார்.

*** *** ***

எப்படி மற்றும் ஏன் இந்த முடிவு மேற்கொள்ளப்பட்டது?பொதுவாக 1920களிலும், குறிப்பாக 1928-1930களிலும் இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவைகளாகும். இந்தக் காலகட்டத்தில்தான், இடதுசாரி சக்திகள் ஸ்தாபனரீதியாக வலுவான சக்தியாக உருவாகத் தொடங்கியிருந்தன. பெரிய அளவில் வீரஞ்செறிந்த தொழிலாளி வர்க்கத்தின் வேலைநிறுத்தங்கள் நாடு முழுதும் நடைபெறுவது வழக்கமாகிவிட்டன. ஸ்தாபனரீதியான தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகள் மூலமாக தொழிலாளர்கள் சிறந்த வேலை நிலைமைகளுக்காகவும், கூடுதல் ஊதியத்திற்காகவும் வலுவான போராட்டங்களில் ஈடுபடுவது அதிகரிக்கத் தொடங்கின. தொழிலாளர்கள், இளைஞர்கள், மாணவர்கள் மத்தியில் கம்யூனிசத்தின் மீதான ஈர்ப்பு வெகு வேகமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. முதன்முறையாக, ஸ்தாபனரீதியாக விரிவான முறையில் இடதுசாரி அரசியல் இயக்கம் நாட்டில் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. அந்தக் காலத்திய இளைஞர்கள் சிந்தனையோட்டம் எப்படி இருந்தது என்பது குறித்து ஜவஹர்லால் நேரு கீழ்க்கண்டவாறு எழுதியிருக்கிறார்: ‘‘கம்யூனிசம் மற்றும் சோசலிச சிந்தனைகள் அறிவுஜீவிகள் மத்தியிலும், அரசு ஊழியர்கள் மத்தியிலும் வெகு வேகமாகப் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அதுநாள்வரை பிரிசியான் ஜனநாயகம் பற்றியும் மார்லி, கேய்த் மற்றும் மாஜினி ஆகியோரின் நூல்களைப் படித்துக் கொண்டிருந்த இளைஞர்களும் இளைஞிகளும் இப்போது சோசலிசம் மற்றும் கம்யூனிசம் மற்றும் ரஷ்யா குறித்து கிடைத்த புத்தகங்களை எல்லாம் மிகவும் ஆர்வமுடன் படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மீரட் சதி வழக்கு மக்கள் மனதை புதிய சிந்தனைகளின்பால் திருப்பிட மிகப்பெரிய அளவில் உதவியது. உலக நெருக்கடியும் அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது. எங்கு பார்த்தாலும் புதிய உற்சாகம் கரைபுரண்டு ஓடுவதைப் பார்க்க முடிந்தது. தாங்கள் ஏன் இப்படி இருக்கிறோம் என்ற கேள்வியும் இதனை எதிர்த்திட வேண்டும் என்கிற உணர்வும் பொங்கியெழுந்து வந்ததை நன்கு காண முடிந்தது. மக்களின் மனவோட்டம் எந்தத் திசைவழியில் சென்று கொண்டிருக்கிறது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆயினும் அது மக்கள் மத்தியில் தென்றல் போல் மிதந்து வந்ததேயழிய, அதற்கு மேல் சென்றதாகச் சொல்வதற்கில்லை.

இயக்கத்தை முளையிலேயே கிள்ளி எறிய வேண்டும் என்று முடிவு செய்தனர். பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் எந்த அளவுக்குக் கலக்கம் அடைந்திருந்தார்கள், பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் எந்தக் கோணத்தில் சென்று கொண்டிருந்ததென்பதை, ஒரு சிறு உதாரணத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்ள முடியும். புலனாய்வுத் துறையின் இயக்குநராக இருந்த சர் டேவிட் பாட்ரிக் என்பவர், ‘இந்தியாவில் கம்யூனிசம்’ என்ற தன்னுடைய அறிக்கையில், (இதனை அவர் 1926இல் தயாரித்திருந்தார்.) ‘‘போல்ஷ்விக் அச்சுறுத்தல்’’ என்பது குறித்து கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிட்டிருந்தார். ‘‘1920இல் கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் இரண்டவாது காங்கிரசில் நிறைவேற்றப்பட்ட ஆவணத்தில் இந்தியாவுக்கு எதிராக ஒரு திட்டவட்டமான முறையில் சூழ்ச்சி வலை பின்னப்பட்டிருப்பதை சர் செசில் கயே மிகச் சரியாகவே பார்த்திருக்கிறார். அந்த ஆவணத்தில், ‘‘காலனியாதிக்க மற்றும் அரைக் காலனியாதிக்க நாடுகளில் உள்ள தேசிய இயக்கங்கள் அடிப்படையாக மற்றும் அவற்றின் குறிக்கோள்களின்படி, புரட்சிப் போராட்டங்களே, எனவே அவை உலகப் புரட்சியின் ஒரு பகுதியாகவே அமைந்திருக்கின்றன.’’ ... கிரேட் பிரிட்டன்தான் போல்ஷ்விக் தாக்குதலை எதிர்கொள்ள வேண்டிய பிரதான சக்தி என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் வேண்டியதில்லை. ... போல்ஷ்விக்குகள் தங்கள் இறுதி வெற்றிக்கு உலகப் புரட்சி அத்தியாவசிய நிபந்தனை என்று கருதுகிறார்கள். அத்தகைய உலகப் புரட்சிக்கு எதிராக பிரதான பாதுகாப்பு அரணாக விளங்க வேண்டியது பிரிட்டன்தான். போல்ஷ்விக்குகள், இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் பேரரசை மிக எளிதில் வெல்ல முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறார்கள். ... இந்தியாவை பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து விடுவிக்காதவரை ரஷ்யா இங்கிலாந்தின் அச்சுறுத்தல் அபாயத்திலிருந்து நிம்மதியாக இருக்கமுடியாது.’’35அப்போது இந்திய அரசாங்கத்தின் உள்துறை உறுப்பினராக இருந்த ஜே. கிரீரர் என்பவர், கம்யூனிசத்தை பின்பற்றும் கொள்கையைவிட கட்டுப்பாடான சமூகத்திற்கு அழிவினைத் தரக்கூடிய ஒன்று வேறெதுவுமில்லை என்று கணித்திருந்தார். 36கம்யூனிசத்தையும், இடதுசாரி மற்றும் தொழிலாளர் வர்க்க இயக்கங்களையும் நசுக்குவதற்காக, அரசாங்கம் இரு சட்டமுன்வடிவுகளை டில்லி பாராளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தியது. ஒன்று, பொதுப் பாதுகாப்பு சட்டமுன்வடிவு, மற்றொன்று தொழில் தாவா சட்டமுன்வடிவு, முதல் சட்டமுன்வடிவானது, பிரிட்டிஷ் இந்திய பிரஜைகளாகவும் மற்றும் இந்திய மன்னர்களின் கீழ் இருந்த சமஸ்தானங்களின் பிரஜைகளாகவும் இல்லாதவர்களுக்கு எதிரானது. இதன் மூலம். இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரல், அந்நிய கம்யூனிஸ்ட்டுகளை பிரிட்டிஷ் இந்தியாவிலிருந்து அப்புறப்படுத்துவதற்கான அதிகாரம் கொடுக்கப்பட இருந்தது. இரண்டாவது சட்டமுன்வடிவு, தொழிலாளர்களின் தொழிற்சங்க உரிமைகளை வெட்டிச் சுருக்கிடுவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. இரண்டு சட்டமுன்வடிவுகளும் பாராளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்கள் மற்றும் தேசியப் பத்திரிகைகளால் கடுமையாக எதிர்க்கப்பட்டன. ஆயினும் அனைத்து எதிர்ப்பையும் உதாசீனம் செய்துவிட்டு, அரசாங்கம் பொதுப் பாதுகாப்புச் சட்டமுன்வடிவை, 1928 செப்டம்பர் 6 அன்று பாராளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தியது. அது அவையால் செப்டம்பர் 24 அன்று நிராகரிக்கப்பட்டது. அரசாங்கம் அதனை மீண்டும் சற்றே திருந்திய வடிவத்தில் 1929 ஜனவரி 29 அன்று பாராளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தது. அரசாங்கம், மேற்படி சட்டமுன்வடிவை பாராளுமன்றத்தில் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்திடத் தீர்மானித்திருக்கிறது என்கிற செய்தி வந்தபோது பகத்சிங் ஆக்ராவில் இருந்தார். இந்த செய்தியைக் கேட்டதும் பகத்சிங் கடும் கோபம் அடைந்தார். அரசாங்கத்தின் தடித்தனமான போக்கிற்கு எதிராக ஏதேனும் செய்தாகவேண்டும் என்று அவர் பிரகடனம் செய்தார். அவர் லாகூர் சென்று, சுகதேவிடம் தன் திட்டங்கள் குறித்து விவாதித்தார். பின்னர் திரும்பி வந்து மத்தியக் குழுக் கூட்டத்தைக் கூட்டுமாறு கோரி, அதில் தன் ஆலோசனைகளை முன்வைத்தார். அவருடைய திட்டங்கள், சுருக்கமாக வருமாறு: (1) அரசாங்கத்தின் அடாவடித்தனமான போக்கிற்கு எதிராக. பாராளுமன்றத்தில் குண்டுகள் வீசி கட்சி தன் எதிர்ப்பினைத் தெரிவிக்க வேண்டும். (2) இச்செயலைப் புரிவதற்காக தேர்வு செய்யப்படுபவர்கள் தப்பிக்க முயற்சிக்காது, சரணடைய வேண்டும். விசாரணைக் காலத்தில், நீதிமன்றத்தை கட்சியின் நோக்கங்களையும் குறிக்கோள்களையும் பிரச்சாரம் செய்திடும் மேடையாக மாற்ற வேண்டும். (3) இந்நடவடிக்கையில் ஈடுபட தன்னையும் மற்றொரு தோழரையும் அனுமதித்திட வேண்டும். அவருடைய முதல் இரு ஆலோசனைகளும் மத்தியக் குழுவால் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. ஆனால் மூன்றாவது ஆலோசனையை எவரும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. முதல் நாள் கூட்டத்தில் சுகதேவ் ஆஜராகவில்லை. அவர் மறுநாள்தான் வந்தார். இரண்டாவது நாள் அவரது வருகை, பகத்சிங்கிற்கு கூடுதல் பலத்தைக் கொடுத்தது. றீண்ட விவாதத்திற்குப்பின்னர், இறுதியில் மத்தியக் குழு மூன்றாவது திட்டத்திற்கும் ஒப்புதல் அளித்தது.இரண்டாவது சட்டமுன்வடிவு (தொழில் தாவா சட்டமுன்வடிவு) 1928 செப்டம்பர் 4 அன்று பாராளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அது தேர்வுக்குழுவிற்கு (ஷிமீறீமீநீt சிஷீனீனீவீttமீமீ) அனுப்பப்பட்டு, பின்னர் சில திருத்தங்களுடன் 1929 ஏப்ரல் 2 அன்று விவாதத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. ஏப்ரல் 8 அன்று அவையில் 56 பேர் ஆதரிக்க, 38 பேர் எதிர்த்திட, அந்தச் சட்டமுன்வடிவு நிறைவேற்றப்பட்டு சட்டமாகியது. அவைத் தலைவர், வாக்கெடுப்பின் முடிவை அறிவிக்க எழுந்தவுடனேயே, பகத்சிங்கும் பட்டுகேஷ்வர் தத்தும் தங்களிடமிருந்த குண்டுகளை வீசியெறிந்தனர். ‘இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்’ என்று வீராவேசமாக முழக்கமிட்டுக்கொண்டே, துண்டுப்பிரசுரங்களையும் தூக்கியெறிந்தனர். துண்டுப்பிரசுரத்தில், இவ்வாறு குண்டு எறிந்ததற்கான நோக்கத்தை அவர்கள் விளக்கியிருந்தனர். அன்று மாலை சிறப்புப் பதிப்பு வெளியிட்ட ‘இந்துஸ்தான் டைம்ஸ்’ அத்துண்டுப்பிரசுரத்தின் வாசகங்களை முழுமையாக பிரசுரித்திருந்தது. இந்தச் செயலின் காரணமாக, நம் இயக்கத்தை ‘‘பயங்கரவாத - கம்யூனிசம்’’ என்ற பெயரில் சிலர் சில காலம் வரை அழைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

*** *** ***

‘‘பயங்கரவாத - கம்யூனிசம்’’

லாகூர் மற்றும் கான்பூர் புரட்சிக்குழுவினர் சோசலிசத்தை நோக்கி 1926-27களில் நகரத் தொடங்கினர். செப்டம்பர் 8 அன்று நடைபெற்ற டில்லி கூட்டத்தில், கட்சியின் சித்தாந்தமாக சோசலிசத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, கட்சியின் இறுதி லட்சியம் சோசலிச சமூகத்தை அமைப்புதுதான் என்று பிரகடனப்படுத்தியிருந்தாலும், நடைமுறையில் நாங்கள் பழைய பாணியிலேயே செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்தோம். தொழிலாளர்கள் - விவசாயிகள் - இளைஞர்கள் - மத்தியதர அறிவுஜீவிகள் முதலானோரை அணி திரட்ட வேண்டும் என்று பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், பஞ்சாப்பில் நவஜவான் பாரத் சபா அமைத்ததைத் தவிர, அந்தத் திசைவழியில் கட்சியை கொண்டு செல்ல ஆழமான முயற்சிகள் எதுவும் செய்ததாகச் சொல்ல முடியாது. விஞ்ஞான சோசலிசத்தை - அதாவது மார்க்சிசத்தை - நாங்கள் புரிந்துகொள்வதில் குறையிருந்தது என்றே சொல்ல வேண்டும். மார்க்சிசம், சிந்தனையையும் செயலையும் தனித்தனியே பிரித்திட அனுமதிக்கவில்லை என்பதையும், தனிநபர் வீரதீரச் செயல்களுக்கு அதில் இடமில்லை என்பதையும் புரிந்துகொள்ள நாங்கள் தவறினோம். வன்முறை நடவடிக்கைகளை (இதில் கொடூரமான அரசாங்க அதிகாரிகளைக் கொல்லுதல், ஆங்காங்கே தொடர்ச்சியற்ற முறையில் ஆட்சி எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சிகளை மேற்கொள்ளுதல் ஆகியவையும் அடங்கும்), தொழிலாளர்கள் - விவசாயிகள் - இளைஞர்கள் - மாணவர்கள் அமைப்புகளைக் கட்டுவதுடன் இணைக்க முடியும் என்று நம்பினோம். ஆனால், நடைமுறையில், வன்முறை மற்றும் ஆயுதமேந்திய தாக்குதல் தொடுப்பதற்கு எங்களைத் தயார் செய்துகொள்வதற்கு நாங்கள் அழுத்தம் கொடுத்து வந்தது தொடர்ந்தது. தூக்கத்திலிருக்கும் மக்களை எழுப்பவும், அரசாங்கம் கட்டவிழ்த்து விட்டுள்ள கடும் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் பழிக்குப் பழி வாங்குவதற்கும் இது அவசியம் என்று நாங்கள் நினைத்தோம். 1928 டிசம்பரில் கல்கத்தாவில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் அமர்வின்போது, தோழர் சோஹன் சிங் ஜோஷ் அவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, பகத்சிங் கீழ்க்கண்டவாறு கூறினார்: ‘‘உங்கள் கட்சியின் திட்டம் மற்றும் நடவடிக்கைகளுடன் முழுமையாக உடன்படுகிறோம். ஆனால், மக்கள் மத்தியில் நம்பிக்கையூட்டி அவர்களை எழுச்சி கொள்ளச் செய்வதற்கு எதிரியின் தாக்குதலுக்கு உடனடியாகப் பதிலடித் தரப்படவேண்டியதும் அவசியம்.’’

இப்படித்தான் அப்போது எங்கள் மனவோட்டம் இருந்து வந்தது. எங்கள் அணுகுமுறையில் இருந்த இத்தகைய உள்ளார்ந்த முரண்பாட்டிற்கு நாங்கள் பல்வேறு விதங்களில் வியாக்கியானம் செய்து வந்தோம். தொழிலாளர்களையும் விவசாயிகளையும் அணிதிரட்டுவது என்கிற முடிவு எங்கள் நன்னோக்க ஆசையாக மட்டுமே இருந்து வந்தது. எங்கள் நடவடிக்கைகளில் அதிகமானவை பழிக்குப்பழி வாங்கும் நடவடிக்கைகளாகவே இருந்தன.மூன்றாவது கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தால், வெளிநாட்டில் உருவாக்கப்பட்டிருந்த இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மூலமாக, ‘‘தேசியவாதிகளுக்கு வேண்டுகோள்’’ என்றதொரு ஆவணத்தின் மூலமாக, எங்களுடைய பிழையான புரிதலை சரிசெய்திட ஒரு முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. இது, 1924 டிசம்பர் 15 நாளிட்ட வான்கார்டு இதழின் இணைப்பாக பிரசுரிக்கப்பட்டிருந்தது. புரட்சியாளர்கள் குறித்து அந்த வேண்டுகோளில் கூறப்பட்டிருந்ததாவது:

‘‘ரகசிய சங்கங்களால் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நடைபெறும் தொடர்ச்சியற்ற பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளால் அதிக அளவில் பயன் ஒன்றும் கிட்டாது. இவ்வாறு தீவிரமான நடவடிக்கைகளில் தங்கள் சக்தியை செலவிடுபவர்கள், அதற்கு இணையான அளவிற்கு புரட்சி குறித்தும் தவறான கருத்தோட்டம் கொண்டிருக்கிறார்கள். வன்முறை என்பது புரட்சிக்கு தனிப்பட்ட அத்தியாவசியமான அம்சம் கிடையாது. இன்றைய சமூகச் சூழலில் அரசியல் மற்றும் சமூகப் புரட்சிகள் ரத்தம் சிந்தாமல், வன்முறையற்ற முறையில் கிடைத்திடும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாதுதான் என்றபோதிலும், அதே சமயத்தில் ரத்தம் சிந்தும் கொடூரமான மற்றும் வன்முறைச் சம்பவங்களும் புரட்சியாகாது. ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக அமைப்பு அல்லது அரசியல் நிறுவனம் அவற்றை உயர்த்திப்பிடிக்கும் தனிநபர்களைப் படுகொலை செய்வதன் மூலமாக எந்தக்காலத்திலும் தூக்கியெறிந்திட முடியாது. அதேபோன்று பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தால் அடுக்கடுக்காக சீர்திருத்தங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டிருப்பதற்காக எண்ணற்ற அதிகாரிகளைக் கொல்வதனாலும் தேசிய சுதந்திரம் அடைந்துவிடலாம் என்பதும் சாத்தியம் கிடையாது. இந்த முறைகள் எதுவும் இச்சமூகக் கேட்டின் ஆணிவேரைப் பிடுங்கி எறிவதற்குப் போதுமானதல்ல. இவை இரண்டுமே அரசியல் பெரும் பிழைகள். ஆனால் அதற்காக. பயங்கரவாதிகளை ‘‘புரட்சிகரக் கிரிமினல்கள்’’ என்று விளிப்பதும் பகுத்தறிவுக்கொவ்வாத ஒன்று.

ஏனெனில் ‘அரசியலமைப்புவாதிகள்’ என்பவர்கள் பொதுவாக புரட்சியாளர்களாக இருக்கமாட்டார்கள், நெருக்கடிக்காலங்களில், புரட்சி இயக்கங்களின்மீது தாக்குதல் தொடுக்கப்படும் சமயங்களில் எதிர்ப்புரட்சியாளர் களாகவும் மாறிவிடுவார்கள்.’’

அதே கட்டுரையின் மற்றொரு பகுதியில் புரட்சி என்றால் என்ன என்பது குறித்து ஒரு சரியான வரையறையும் அளிக்கப்பட்டிருந்தது. ‘‘புரட்சி என்றால் என்ன? இந்திய தேசியவாதிகள் வட்டாரத்தில் இது குறித்து ஒரு தவறான கருத்து நிலவுகிறது. புரட்சி என்றால் பொதுவாக அது வெடிகுண்டுகள், கைத்துப்பாக்கிகள் மற்றும் ரகசிய சங்கங்களுடன் இணைந்திருக்கும் என்று கருதப்படுகிறது. எனவேதான் இந்திய அரசியல் அகராதியில் ‘‘புரட்சிகரக் குற்றம்’’ என்ற சொற்றொடரும் காணப்படுகிறது. ஆயினும், புரட்சி என்பது இதைவிட விரிவான அளவில் பொருள்கொண்டது. ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக்கால கட்டத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, புதியதொன்றை உருவாக்கும் ஒரு முக்கிய வரலாற்று நிகழ்வே புரட்சி என்று அழைக்கப்படுகிறது. நடைமுறை சமூக அமைப்பில் வளமாக வாழ்ந்து வரும் சமூகக் காரணிகள், பொருளாதார வர்க்கங்கள் மற்றும் அரசியல் நிறுவனங்கள் அத்தகைய அமைப்பில் மாற்றம் வருவதை, தங்கள் வளமான வாழ்க்கை பறிபோவதை, அவ்வளவு எளிதாக அனுமதித்திட மாட்டார்கள். தாங்கள் முற்றாக அழித்தொழிக்கப்படும்போது மூர்க்கத்தனமாக தங்கள் எதிர்ப்பைக் காட்டாமல் இருக்க மாட்டார்கள், அரசியல் மற்றும் சமூக வன்முறைகளில் வெறித்தனமாக இறங்காமல் இருக்க மாட்டார்கள். இவ்வாறு இவர்களால் ஏவப்படும் அனைத்து எதிர்ப்புக்களையும் அழித்தொழித்து வெற்றிவாகை சூடும் மாபெரும் வரலாற்று நிகழ்வே ‘‘புரட்சி’’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.’’401925இல் இளம் கம்யூனிஸ்ட் அகிலம், வங்க புரட்சி ஸ்தாபன இளைஞர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள் விடுத்தது. அது, இளம் கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் அறிக்கை வடிவத்தில் அமைந்திருந்தது. அது, மக்கள் திரள், தொகுதி 1 - எண் 7 -இல் பிரசுரமானது. அறிக்கை, கிழக்கத்திய நாடுகளில் உள்ள புரட்சிகர இளைஞர்கள் தேசிய விடுதலைக்கான போராட்டத்தில் மிக முக்கிய பங்களிப்பினைச் செய்து வருகிறார்கள் என்னும் உண்மையை அங்கீகரித்தது. ‘‘மக்களின் நலன்களைப் பேணிப்பாதுகாப்பதற்காக தங்கள் வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்துக்கொள்ளும் வீரஞ்செறிந்த பயங்கரவாதிகள்’’ என்று இளைஞர்கள் காட்டிவந்த பேராண்மையையும், பெரும் செயல்வீரத்தையும், மிகவும் போற்றிப் பாராட்டியது.

‘‘மக்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காகப் போராடும் ஒரு புரட்சியாளன், மக்களின் குரல்வளையை நெறித்துக் கொல்பவர்களையும் அதற்குக் காரணமாக இருப்பவர்களையும் அப்புறப்படுத்தும் தார்மீக உரிமையையும் பெற்றிருக்கிறான்’’ என்று அறிக்கை மேலும் குறிப்பிட்டிருக்கிறது.’’

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த ஆவணங்கள் எதுவுமே காலத்தில் எங்களுக்கு வந்து சேரவில்லை. எங்கள் சொந்த அனுபவங்கள் வாயிலாகவே நாங்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. தனிநபர் வீரச் செயல்களுக்கு வரையறைகள் உண்டு என்பதை உணர்ந்து கொள்ளவே எங்களுக்கு மூன்று ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டது. நாங்கள் சோசலிசத்தை நோக்கி அடிமேல் அடியெடுத்து வைத்து முன்னேறிக் கொண்டிருந்தோம். நாங்கள் கைது செய்யப்பட்ட பின்னர்தான், எங்களுக்கு நிறைய நேரமும், புத்தகங்களும் கிடைத்தன. அவற்றைப் படித்தோம், விவாதித்தோம், கடந்த காலங்களில் நாங்கள் செய்தவற்றைத் தீர ஆய்வுசெய்து, சரியான முடிவுகளுக்கு வந்தோம்.ஆயினும், இவ்வாறு நாங்கள் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொண்ட காலகட்டத்தில் சாதகமான அம்சங்கள் எதுவுமே நடைபெறவில்லை என்று அதற்குப் பொருள் அல்ல. பலவீனமான அம்சங்கள் இருந்தன என்பது உண்மைதான். ஆனாலும், வலுவான அம்சங்களும் குறிப்பிடத்தக்க அளவிற்கு உண்டு.

எங்கள் புரிதலில் இருந்த பிரதானமான குறைபாடுகள் என்ன என்பவை குறித்து நான் ஏற்கனவே விளக்கியிருக்கிறேன். அவற்றைச் சுருக்கமாக மறுபடியும் கீழ்க்கண்டவாறு பட்டியலிடலாம்.முதலாவதாக, நாங்கள் கம்யூனிசத்தை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாலும், அது நாங்கள் மார்க்சியத்தை முறையாக ஆழ்ந்து கற்றதன் அடிப்படையில் அமைந்திடவில்லை. நம் நாட்டில் அன்றைக்கு மேலோங்கியிருந்த சமூகச் சூழ்நிலைமையில், மார்க்சியத்தைக் கசடறக் கற்பது என்பது அப்படியன்றும் அவ்வளவு எளிதல்ல. எங்களுடைய இரண்டாவது பிரதான பலவீனம், தொழிலாளர்கள - விவசாயிகளை அணிதிரட்டும் பணியைக் கொள்கையளவில் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தபோதிலும், நடைமுறையில் அதனைச் செயல்படுத்திடுவதில் பலவீனமாக இருந்தோம். இவ்வாறாக, குறைபாடுகள் பலவீனங்கள் இருந்தபோதிலும், குறுகிய காலமே நீடித்திருந்த எங்கள் நடவடிக்கைகளை ஆய்வு செய்யும்போது, சில முக்கியமான சாதனைகளும் செய்திருக்கிறோம் என்பதைக் காண முடியும்.

1928இல் லாகூரில் வெளியிடப்பட்ட நவஜவான் பாரத் சபா அறிக்கை, 1929இல் பாராளுமன்றத்தில் வெடிகுண்டு வீசிய வழக்கில் நீதிமன்ற விசாரணையின்போது பகத்சிங் மற்றும் பி.கே. தத் ஆகியோரால் வெளியிடப்பட்ட அறிக்கை, 1929 டிசம்பரில் காங்கிரஸ் கட்சியின் லாகூர் அமர்வு நடைபெற்ற சமயத்தில் விநியோகிக்கப்பட்ட இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் குடியரசு சங்கத்தின் அறிக்கை, 1930 ஜனவரியில் வெளியான வெடிகுண்டின் தத்துவம் ஆகியவை இக்காலத்தில் எங்களால் வெளியிடப்பட்ட மிகச் சிறந்த ஆவணங்களாகும். இந்த ஆவணங்களின் அடிப்படையில், இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் குடியரசு சங்கம் முன்னெடுத்துச் சென்ற நடவடிக்கைகளில் மார்க்சியத்தை அதன் தத்துவமாகவும், சோசலித்தை அதன் இறுதி லட்சியமாகவும் ஏற்றுக்கொண்டதை மிகப்பெரிய முதல் நடவடிக்கை என்று நாங்கள் கூற முடியும். வங்கத்தில் கூட, அணிவகுப்பின் வேகம் ஒப்பீட்டளவில் மெதுவாக இருந்தது என்ற போதிலும், இயக்கத்தின் திசைவழி என்பது இதேபாணியில் இருந்தது என்றே கூறலாம். இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் குடியரசு சங்கம், சோசலிசமே எங்கள் லட்சியம் என்று பகிரங்கமாகப் பறைசாற்றியிருந்த அதே சமயத்தில், வங்கத்தில் இருந்த அநேகமாக அனைத்துக் கட்சிகளும் குழுக்களும் அது தொடர்பாக இன்னும் முடிவெடுக்கப்பட முடியாத நிலையிலேயே இருந்தன என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.சோசலிசத்தை தங்கள் லட்சியமாக ஏற்றுக்கொண்ட பின்னணியில், இக்கால கட்டத்திலிருந்த புரட்சியாளர்கள், மனிதனை மனிதன் சுரண்டும், ஒரு தேசத்தை மற்றொரு தேசம் சுரண்டும் இச்சமுதாய அமைப்பை ஒழித்து, ஒரு வர்க்கமற்ற சமுதாயத்திற்காக நிற்கிறோம் என்றும், எங்கள் போராட்டம் என்பது பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரானது மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த ஏகாதிபத்திய முறைக்கே எதிரானது என்றும் பிரகடனம் செய்தார்கள். இவ்வாறு புரட்சியாளர்கள் பிரகடனம் செய்ததும், இவர்கள் சோவியத் ஒன்றியத்துடன் தங்களை இரண்டறப் பிணைத்துக் கொண்டதும், புரட்சிக்குப்பின் இந்தியாவில் அமையும் அரசாங்கமானது, ஒருவிதமான பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தின் கீழ் அமைந்திடும் என்றும், கடவுள், மதம், இறைமை முதலானவற்றிற்குப் பிரியா விடை கொடுத்திடும் என்றும், தங்கள் கண்ணோட்டம் மதவெறிக்கு எதிரானதாகவும் மதச்சார்பின்மைமீது நம்பிக்கை கொண்டாகவும் இருந்திடும் என்றும் கூறியது இவர்கள் குறித்து அளவிடற்கரிய மதிப்பை ஏற்படுத்தியது. பாராளுமன்றத்தில் வெடிகுண்டு வீசிய நடவடிக்கைக்குப் பின், இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் குடியரசு சங்கத்தின் முக்கிய தலைவர்கள் அனைவரும் கைது செய்யப்பட்டு, சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின்னால் வைக்கப்பட்டு விட்டார்கள். விசாரணைக் கைதிகளாக இருந்த அவர்கள், நீதிமன்றத்தை தங்கள் கொள்கைகளைப் பிரச்சாரம் செய்யும் மேடையாக முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள், சோசலிச சிந்தனைகளை மக்கள் மத்தியில் கொண்டுபோனார்கள், புரட்சிக் கட்சியின் கொள்கைகளையும் குறிக்கோள்களையும் மக்கள் முன் வைத்தார்கள்.இவர்களது போர்த்தந்திரங்கள் பலித்தன என்றே எஸ்.என். மஜும்தார் எழுதுகிறார்:

‘‘தவறுகளும் பலவீனங்களும் இருந்தாலும், ஒட்டுமொத்தமாக தேசிய இயக்கத்திற்கும், கணிசமான அளவில் இளம் புரட்சியாளர்களை உருவாக்கியதற்கும் இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் குடியரசு சங்கத்திற்கு உள்ள பங்களிப்பைப் புறக்கணிக்க முடியாது.’’

ஜி.எஸ். தியோல் கூற்றின்படி, ‘‘இயக்கத்தின் நோக்கம் மற்றும் எல்லை எந்த அளவிற்குக் குறுகியதாக இருந்தபோதிலும்... இந்திய தேசிய இயக்கத்தை வேகமாக முடுக்கிவிடுவதற்கு அது ஒரு வித்தியாசமானமுறையில் உதவியிருக்கிறது. ... அவர்கள் (பகத்சிங்கையும் மற்றும் அவரது தோழர்களையும் குறிப்பிடுகிறார் - ஆசிரியர்) நடவடிக்கைகள் இந்திய தேசிய காங்கிரசை, முழுச் சுதந்திரம் என்கிற கோரிக்கையை முன்வைப்பதற்கும், 1929 டிசம்பரில் லாகூரில் நடைபெற்ற மாநாட்டு அமர்வில் ‘பூர்ண சுவராஜ்யம்’ என்னும் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றுவதற்கும் வழிகோலியது என்று நிச்சயமாகக் கூற முடியும்.’’

தியோல் புரட்சியாளர்களின் நடவடிக்கைகளும் போராட்டங்களும், நாட்டில் மிகவும் கொதிப்பான நிலைமையை உருவாக்கி இருந்தன. அதுதான் காங்கிரஸ் கட்சியை 1930இல் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைத் தொடங்கிட நிர்ப்பந்தித்தது. ‘‘பகத்சிங் மற்றும் அவரது தோழர்களின் வன்முறை இயக்கத்திற்கு மாற்றாக அந்த இயக்கம் தொடங்கப்பட்டது. இந்தக் கூற்று, மகாத்மா காந்தி, 1930 மார்ச் 2 அன்று வைசிராய்க்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றின் மூலம் உறுதி செய்யப்படுகிறது. ‘‘அனைவரும் கவலைப்படக்கூடிய அளவிற்கு வன்முறைச் சம்பவங்கள் நாட்டில் அதிகரித்து விட்டன,’’ என்று காந்தி எழுதியிருந்தார். அவர் மேலும், ‘‘வன்முறை அல்லாத போராட்டம் ஒன்றை நடத்திட அவர் தீர்மானித்திருப்பதாகவும், அது பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களின் வன்முறை சக்திகளை மட்டுமல்ல, வளர்ந்து வரும் வன்முறைக் கட்சிகளின் அணிதிரட்டப்பட்ட வன்முறை சக்திகளையும் எதிர்த்திடுவதற்காகவே’’44 என்று பிரகடனம் செய்திருந்தார்.

*** *** ***

விஞ்ஞானபூர்வமான சோசலிசத்தை நோக்கி ...

1929 மத்தியவாக்கில், இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் குடியரசு சங்கத்தின் முக்கிய தோழர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு, சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அங்குதான் அவர்களுக்குப் போதுமான அளவு படிக்கவும், விவாதிக்கவும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவர்களுடைய புதிய புரிதலின் வெளிச்சத்தில், தங்கள் கடந்தகால நடவடிக்கைகளை, குறிப்பாக தங்களுடைய தனிநபர் வீரதீரச் செயல்கள் குறித்து, முழுமையாக ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினார்கள். இறுதியில் அவற்றைக் கைவிடுவதென்றும், சோசலிஸ்ட் புரட்சி சிந்தனையை உயர்த்திப் பிடிப்பது என்றும் தீர்மானித்தார்கள். பார்ஸ்டல் சிறையிலிருந்த மற்ற தோழர்களுடன் நீண்ட நெடிய விவாதங்களையும், ஆழமான ஆய்வுகளையும் மேற்கொண்டபின், இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக இயக்கத்தைக் காட்டிக்கொடுப்பவர்களையும் மற்றும் அதிகாரிகளையும் கொல்வதன் மூலமாக, இறுதி லட்சியம் ஈடேறாது என்ற முடிவுக்கு பகத்சிங் வந்தார். 1929 அக்டோபர் 19 அன்று, பஞ்சாப் மாணவர்கள் மாநாட்டிற்கு பகத்சிங் ஒரு வாழ்த்துச் செய்தி அனுப்பியிருந்தார். அவர் அவர் கீழ்க்கண்டவாறு கூறியிருந்தார்:

‘‘தோழர்களே, இன்று, துப்பாக்கிகளையும் வெடிகுண்டுகளையும் கையில் எடுக்குமாறு இளைஞர்களாகிய உங்களை நாங்கள் கோரப்போவதில்லை. ... தேச வரலாற்றின் சிக்கலான இக்கால கட்டத்தில் மிகப் பெரும் பொறுப்பை இளைஞர்களே சுமந்தாக வேண்டும். இளைஞர்கள், தொழில் மயமான பகுதிகளின் சேரிகளிலும், கிராமப் புறங்களின் ஓட்டைக் குடிசைகளிலும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் கோடிக்கணக்கானவர்களை விழிப்படையச் செய்ய வேண்டும்.’’

1931 பிப்ரவரி 2 அன்று, அவர் இளம் அரசியல் ஊழியர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள் விடுத்தார். அந்த வேண்டுகோளில் பகத்சிங் மக்கள் மத்தியில் பணியாற்ற வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தை அதில் அவர் திரும்பத்திரும்ப வலியுறுத்தி இருந்தார். அதில் அவர், ‘‘உண்மையான புரட்சிகர ராணுவம் என்பது கிராமங்களிலும் தொழிற்சாலைகளிலும் உள்ள விவசாயிகளும் தொழிலாளர்களுமேயாவார்கள்’’, என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். அதே வேண்டுகோளில், அவர் தான் ஒரு பயங்கரவாதி அல்ல என்பதை அழுத்தமாகவும் உறுதியாகவும் மறுத்தார். அவர் மேலும் கூறினார்:‘‘நான் ஒரு பயங்கரவாதி போல் செயல்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் நான் ஒரு பயங்கரவாதி அல்ல. நான் ஒரு புரட்சியாளன். நீண்ட திட்டத்தின் தீர்மானகரமான சிந்தனைகளைப் பெற்றிருக்கும் ஒரு புரட்சியாளன். ... எனது சக்தி அனைத்தையும் ஒன்றுதிரட்டி உரக்க அறிவிக்கிறேன். நான் ஒரு பயங்கரவாதி அல்ல. ஒருவேளை எனது புரட்சிகர வாழ்க்கையின் ஆரம்ப நாட்களைத் தவிர நான் ஒருபோதும் பயங்கரவாதியாக இருந்ததில்லை. பயங்கரவாத நடைமுறைகளின் மூலம் எதையும் சாதிக்க முடியாது என்பதை நான் உறுதியுடன் ஏற்றுக் கொண்டு விட்டேன்.’’ அவர் இளம் அரசியல் ஊழியர்களுக்கு, மார்க்சையும் லெனினையும் கற்க வேண்டும் என்றும், அவர்கள் போதனைகளை செயலுக்கான வழிகாட்டியாகக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், மக்களிடம் செல்லுங்கள், தொழிலாளர்கள் - விவசாயிகள் - படித்த மத்திய தர இளைஞர்கள் இடையே செயல்படுங்கள், அவர்களை அரசியல்ரீதியாகப் பயிற்றுவியுங்கள், அவர்கள் வர்க்க உணர்வுள்ளவர்களாக மாற்றி, வர்க்க அடிப்படையிலான சங்கங்களின் கீழ் அவர்களை அணிதிரட்டுங்கள் என்று அறிவுறுத்தினார். மக்களின் கட்சி ஒன்று இல்லாமல் அது அனைத்தும் சாத்தியமல்ல என்றும் அவர் மேலும் கூறினார். கட்சி குறித்த அவரது சிந்தனையை மேலும் விளக்கும் வகையில் அவர் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்.:

‘‘தோழர் லெனின் மிகவும் பிரியத்துடன் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் “புரட்சியைத் தொழிலாகக் கொண்டவர்களே” நமக்குத் தேவை. புரட்சியைத் தவிர வேறெந்த ஆசாபாசங்களும் வேலையும் இல்லாத முழுநேர ஊழியர்களே நமக்குத் தேவை. எந்த அளவிற்கு அத்தகைய ஊழியர்கள் ஒரு புரட்சிக் கட்சிக்குக் கிடைக்கிறார்களோ அந்த அளவிற்கு அதன் வெற்றிக்கான வாய்ப்புகள் அதிகமாகும்.’’அவர் மேலும்,‘‘திட்டமிட்டமுறையில் செயலாற்றுவதற்கு, உங்களுக்குத் தேவை, மேலே விவரித்ததுபோன்று மிகவும் தெளிவான சிந்தனைகளுடன் கூரிய அறிவும், முன்முயற்சி எடுப்பதற்கான திறமையும், விரைந்து செயல்படும் ஆற்றலும் கொண்டவர்கள் நிறைந்த ஒரு கட்சியாகும். கட்சி உருக்கு போன்ற கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றிருக்க வேண்டும். அதற்காக அது ஒன்றும் தலைமறைவுக் கட்சியாகச் செயல்பட வேண்டும் என்று அவசியம் இல்லை, அதற்கு மாறான நிலையில் கூட இருக்கலாம். ... கட்சி வெகுஜனப் பிரச்சாரப் பணியுடன் தொடங்கப்பட வேண்டும். ... விவசாயிகள் - தொழிலாளர்களை ஸ்தாபனப்படுத்துவதும் அவர்கள் நம்பிக்கையைப் பெறுவதும் அவசியமாகும். கட்சியின் பெயரை ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்று வைத்திடலாம். மிகவும் கட்டுப்பாட்டுடன் கூடிய அரசியல் ஊழியர்களைக் கொண்ட இக்கட்சியானது, அதன்கீழ் உள்ள அனைத்து இயக்கங்களையும் வழிநடத்த வேண்டும்.இவ்வாறு பகத்சிங், மார்க்சிசத்திற்காகவும், கம்யூனிசத்திற்காகவும் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்காகவும் வெளிப்படையாகவே வந்து விடுகிறார்.

*** *** ***

புரட்சியின் வரையறைபுரட்சி குறித்து பகத்சிங்கின் கருத்தாக்கம் மிகத் தெளிவானது. அவர் கீழமை நீதிமன்றத்தில் புரட்சி என்ற வார்த்தைக்கு நீங்கள் எவ்வாறு பொருள் கொள்கிறீர்கள் என்று கேட்கப்பட்டது. இக்கேள்விக்கு அவர் அளித்த பதில் வருமாறு: ‘‘ புரட்சி என்பது இரத்த வெறிகொண்ட மோதலாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென்ற கட்டாயமில்லை. தனிமனிதர்கள் வஞ்சம் தீர்த்து கொள்வதற்கு அதில் இடமில்லை. அது வெடிகுண்டுகள், துப்பாக்கிகள் மீதான வழிபாடல்ல. ‘புரட்சி’ என்பதன் மூலம், வெளிப்படையான அநீதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த சமூக அமைப்பு மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும் என்று நாங்கள் கூறுகிறோம்.தன்னுடைய கருத்தை வலியுறுத்தும் வகையில் அவர் மேலும் கூறியதாவது: “புரட்சி’’ என்பதன் மூலம், நிலை குலையக்கூடிய அபாயம் இல்லாததும் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் தலைமைப் பாத்திரம் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருப்பதுமான ஓர் சமூக அமைப்பை, முதலாளித்துவத்தின் அடிமைத்தளையிலிருந்தும் ஏகாதிபத்தியப் போர்களின் கொடுமைகளில் இருந்தும் மனித குலத்தை விடுவிக்கவல்ல உலகக் கூட்டரசு ஒன்றை இறுதியாக ஏற்படுத்துவதையே நாங்கள் அர்த்தப்படுத்துகின்றோம்.பகத்சிங் சோசலிசம் நோக்கி தத்துவார்த்தரீதியாக மிக வேகமாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தார். 1924 - 1928 ஆண்டுகளில் அவர் பலவிதமான நூல்களை மிக ஆழமாகவும் விரிவாகவும் கற்றார். மறைந்த ராஜா ராம் சாஸ்திரியின் கூற்றுப்படி, இந்தக் கால கட்டத்தில் பகத்சிங், புத்தகங்களைப் பேரார்வத்துடன் படித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் விரும்பிப் படித்த தலைப்புகள், ரஷ்யப் புரட்சி, சோவியத் ஒன்றியம், அயர்லாந்து, பிரான்ஸ் மற்றும் இந்தியப் புரட்சி இயக்கங்கள், அராஜகவாதமும் மார்க்சிசமும் முதலியவைகளாகும். 1928 இறுதி வாக்கில், அவரும் அவருடைய சக தோழர்களும், சோசலிசம்தான் தங்கள் இயக்கத்தின் இறுதி லட்சியம் என்றும், தங்கள் கட்சியின் பெயரை அதற்கேற்றாற்போல் மாற்றிக்கொண்டோம் என்றும் பிரகடனம் செய்தார்கள். இவ்வாறான இவர்களது பயணம் அவர் தூக்குமேடையை முத்தமிடும் வரை தொடர்ந்தது. ‘‘இந்தக் காலகட்டத்தில் அவர் அவ்வமயம் நாட்டில் நிலவிய அனைத்துக் கருத்துக்களையும் கூர்மையான ஆய்வின்கீழ் கொண்டுவந்தார். தன்னுடைய சொந்தக் கருத்துக்களை மட்டுமல்ல, தேசிய இயக்கம் தொடர்பானவை, உலக அளவில் அப்போது இயங்கிக் கொண்டிருந்த புரட்சி இயக்கங்கள், அராஜகவாதம், சோசலிசம், வன்முறை மற்றும் அஹிம்சை, புரட்சிகர பயங்கரவாதம், மதம், வகுப்புவாதம், பழைய புரட்சியாளர்கள் மற்றும் சம காலத்திய தேசியவாதிகள் ஆகிய அனைவரின் குணாம்சங்கள் குறித்தும் கூர்மையான ஆய்வினை மேற்கொண்டார்.’’

*** *** ***

கடவுளும் மதமும்

பகத்சிங், கடவுள், மதம் மற்றும் இறைமைக் கொள்கைகள் குறித்து எந்தவிதமாக சிந்தனைகளைப் பெற்றிருந்தார் என்று ஒருசில வார்த்தைகளாவது சொல்லாவிட்டால் இந்தக் கட்டுரை நிறைவு பெறாது. ஏனெனில், அனைத்துவிதமான பிற்போக்குவாதிகளும், பழமைவாதிகளும், மதவெறியர்களும், பகத்சிங் மற்றும் சந்திரசேகர ஆசாத் ஆகியோரின் பெயர்களையும் புகழையும் பயன்படுத்திக் கொள்ள முயற்சித்துக்கொண்டிருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில் இது அவசியமுமாகும். தன்னை ஒரு நாத்திகன் என்று பறைசாற்றிக்கொண்ட பகத்சிங், தனக்கு முன்பிருந்த புரட்சியாளர்கள் அணுகுமுறை மற்றும் கருத்துக்கள் எப்படி இருந்தன என்பது குறித்து நன்கு புரிந்து வைத்திருந்ததையும், அவர்கள் மதப்பற்று எந்த அளவிற்கு இருந்தது என்பதையும் நன்கு வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அவர்களுடைய அரசியல் நடவடிக்கைகளின் பின்னணியில் ஒரு சரியான அறிவியல்பூர்வமான புரிதல் இல்லாதன் விளைவாக, தங்களை ஆன்மீகரீதியாக நிலைநிறுத்திக்கொள்வதற்கும், தங்களுடைய சொந்த உணர்ச்சிகளுக்கெதிரான போராட்டத்திற்கும், விரக்தியை வெல்வதற்கும், சொந்த சௌகரியங்கள், குடும்பங்கள் - ஏன், வாழ்க்கையையே விட்டுக்கொடுப்பதற்கு மனதைப் பக்குவப்படுத்துவதற்கும் உதவக்கூடிய வகையில் பகுத்தறிவுக்கொவ்வாத நம்பிக்கைகளும் இறைமைக் கொள்கையும் அவர்களுக்குத் தேவைப்பட்டன என்று பகத்சிங் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.ஒருவன் தன்னுடைய வாழ்வின் அனைத்து சுகபோகங்களையும் துறந்து, தன் உயிரையே எந்த நேரத்திலும் எவ்வகையான இடருக்கும் உட்படுத்துவதற்குமான ஒரு வாழ்க்கையை ஆர்வத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ள மனமுவந்து முன்வருகிறான் என்றால், அதற்கு அவனுக்கு ஓர் ஆழமான ஆதார உந்துசக்தி தேவைப்படுகிறது. இத்தகைய உந்துசக்தியை பகத்சிங்கிற்கு முன்பு வாழ்ந்த புரட்சிகர பயங்கரவாதிகள் இறைமைக்கொள்கை மற்றும் மதங்களின் மூலமாகப் பெற்றார்கள். ஆனால், தங்களுடைய செயல்பாடுகளின் தன்மை குறித்துப் புரிந்துகொண்டவர்களுக்கு, அறிவியல் தத்துவத்தை ஏற்றுக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு, ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தை எவ்வித செயற்கையான ஆன்மீக ஊன்றுகோளுடனும் எதிர்கொள்ள வேண்டியதில்லை என்பதை உணர்ந்துகொண்டவர்களுக்கு, பயம் என்பது கிஞ்சிற்றும் இல்லாமல் தூக்குமேடை யேறத் துணிந்தவர்களுக்கு, இத்தகைய மூடநம்பிக்கைகள் தேவைப்படவில்லை. லாகூர் உயர்நீதிமன்றத்தில் பாராளுமன்றத்தில் குண்டு எறிந்தது தொடர்பான வழக்கில் ஆஜராகும் சமயத்தில் பகத்சிங் தாக்கல் செய்த அறிக்கையில், அவர் சிந்தனைகளின் முக்கியத்துவத்தை மிகவும் அழுத்தமாகக் குறிப்பிடுகிறார். பகத்சிங், ‘‘விமர்சனம் மற்றும் சயசிந்தனை ஆகிய இரண்டும் புரட்சியாளர்களின் தவிர்க்க முடியாத இரு குணங்களாகும்’’ என்று கருதியதன் அடிப்படையில், ‘‘புரட்சி என்னும் வாள், சிந்தனைகள் என்னும் சாணைக்கல்லில் கூர்மைப்படுத்தப் படுகிறது’’ என்று கூறினார். மேலும் அவர், ‘‘சமூக முன்னேற்றத்திற்காகத் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொள்ளும் எவனும் பழைய நம்பிக்கைகள், ஒவ்வொன்றையும் விமர்சிக்க வேண்டும், அவநம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும், உண்மை என்னும் உரைகல்லில் உரசிப்பார்த்திட வேண்டும்.’’ என்றும் கூறினார். ‘‘மேலோட்டமான உண்மை அல்லது குருட்டு உண்மை என்பதும் மிகவும் ஆபத்தானது, அது மனிதனை மந்தபுத்தியுடையவனாக்கி, பிற்போக்காளனாக மாற்றிவிடுகிறது’’ என்றும் அவர் உறுதிபடக் கூறினார்.‘‘கடவுளிடம் ஒருவன் தன் இயலாமைக்கு ஆறுதலடைந்து கொண்டு, ஆதரவு கோருகிறான்’’ என்று ஒப்புக்கொள்ளும் பகத்சிங், அத்தகைய நம்பிக்கை அவனது துன்பங்களை எளிதாக்குகிறது, ஏன், சந்தோஷமாகவும் வைத்துக்கொள்கிறது’’ என்று பகத்சிங் கூறுகிறார். துன்பங்களும் துயரங்களும் புயல்போல் தாக்கும்போது, ஒருவன் தன் சொந்தக்காலில் நிற்பது என்பது, சிறுபிள்ளைத்தனமான விளையாட்டு அல்ல, அத்தகைய சமயங்களில் செயற்கையான ஊன்றுகோல் எதுவும் தேவையில்லை என்று உறுதியாக பகத்சிங் நிராகரிக்கிறார்.‘‘என் விதியை எதிர்கொள்ள எனக்கு எவ்விதமான போதைப் பொருளும் தேவையில்லை’’ எனக் கூறும் பகத்சிங், ‘‘தன் சொந்தக்காலில் நிற்க முயற்சிக்கும் ஒருவன், யதார்த்தவாதியாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் ஒருவன், சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் தன்மீது சுமத்தும் அத்துணை துன்பங்களையும், துயரங்களையும் மூடநம்பிக்கைகளையும் ஓரங்கட்டி வைத்துவிட்டு, நேரிடையாகவே எதிர்கொள்ள வேண்டும்’’ என்கிறார்.‘‘கடவுள், மூடநம்பிக்கை மற்றும் மதம் ஆகியவற்றை நிராகரித்தல் என்பது தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல அல்லது என்னிடம் உள்ள தன்னகங்காரமோ அல்லது ஆணவமோ அல்ல’’ என்று பகத்சிங் திட்டவட்டமாகக் கூறுகிறார். 1926இலேயே பகத்சிங் கடவுளை நிராகரித்துவிடுகிறார். அவர், ‘‘1926 இறுதிவாக்கில், பிரபஞ்சத்தில் அனைத்தையும் ஆக்கும், காக்கும், அழிக்கும் எல்லாம் வல்ல ஒரு சக்தி இருப்பதாக நம்பும் கொள்கைக்கு எந்த அடிப்படையும் இல்லை என்று உளமார உணர்ந்துகொண்டுவிட்டேன்’’ என்று பகத்சிங் எழுதுகிறார்.என்றும் வாழும் பகத்சிங்1930 ஜூலை கடைசி ஞாயிறு. பகத்சிங், லாகூர் மத்திய சிறையிலிருந்து, பார்ஸ்டல் சிறையிலிருந்த எங்களைப் பார்ப்பதற்காக வந்திருந்தார். இது அவருடைய வழக்கமான பழக்கமாகும். வழக்கில் பிணைக்கப்பட்டுள்ள மற்ற எதிரிகளுடன் எதிர்வழக்காடுவது குறித்து விவாதிக்க வேண்டும் என்று சொன்னால் அவ்வாறு அனுப்பி வைப்பார்கள். அரசாங்கம் அளிக்கும் அந்த வசதியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு பகத்சிங் எங்களைப் பார்க்க வருவார். அப்போதெல்லாம் பல்வேறு அரசியல் பிரச்சனைகள் குறித்து நாங்கள் விவாதிப்போம். ஒருநாள் எங்கள் உரையாடல், நாங்கள் அனைவரும் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த, எங்களுக்கு அளிக்கப்படவிருக்கும் தண்டனை குறித்துத் திரும்பியது. எங்களுக்குள் தமாஷ் செய்து கொள்ளும் விதத்தில் நாங்களே ஒருவர்க்கொருவர் தண்டனையும் விதித்துத் தீர்ப்பு கூறிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போதும்கூட ராஜகுருவுக்கும், பகத்சிங்கிற்கும் நாங்கள் தீர்ப்பு கூறவில்லை. அவர்கள் இருவருக்கும் தூக்குதண்டனைதான் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும்.‘‘ராஜகுருவுக்கும் எனக்கும் என்னவாயிற்று? நீங்கள் எங்களை விடுதலை செய்யப் போகிறீர்களா?’’ சிரித்துக்கொண்டே பகத்சிங் கேட்டார்.நாங்கள் யாரும் பதில் கூறவில்லை. ‘‘யதார்த்தத்தை அங்கீகரிக்க பயப்படுகிறீர்களா?’’பகத்சிங் மறுபடியும் மெதுவாகக் கேட்டார்.அமைதி. அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு அவர் சிரித்தார். பின்னர் கூறினார்: ‘‘நாங்கள் இறக்கும் வரைக்கும் கழுத்தில் கயிறு தொங்கும். அதுதானே யதார்த்தம், தோழர்களே, அது எனக்குத் தெரியும். உங்களுக்கும் அது தெரியும். பின், ஏன் அதனைக் காண கண்ணை மூடிக்கொள்கிறீர்கள்?’’பகத்சிங் பின் கம்பீரமாக, மிக மெல்லிய குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அதுதான் அவருடைய பாணி. கேட்பவர்களை அறிவுபூர்வமாக விவரங்களைக் கூறி இணங்கச் செய்வதற்கு முயற்சிப்பதுபோல் அதனைப் பார்ப்பவர்களுக்குத் தோன்றும். கத்துவது அவரது பழக்கமல்ல. அதுவே அவரது பலம் என்று கூட சொல்லலாம்.அவர் தன்னுடைய வழக்கமான பாணியில் தொடர்ந்தார் ‘‘நாட்டுப்பற்றுக்குக் கிடைக்கிற மிக உன்னதமான பரிசு இது. இதனைப் பெற இருப்பதற்காக நான் பெருமைப்படுகிறேன். என்னுடைய இந்த உடம்பை அழிப்பதன் மூலம் அவர்கள் இந்த நாட்டில் பாதுகாப்பாக இருந்திடலாம் என்று நினைக்கிறார்கள். அவர்கள் நினைப்பது தவறு. அவர்கள் என்னைக் கொல்லலாம், ஆனால் அவர்களால் என் சிந்தனைகளைக் கொல்ல முடியாது. அவர்கள் இந்த உடம்பை நசுக்கலாம். ஆனால் என் உணர்வுகளை அவர்களால் நசுக்க முடியாது. என் சிந்தனைகள் பிரிட்டிஷாரை பேய் போல் வட்டமிடும். அவர்கள் இங்கேயிருந்து ஓடும் வரைக்கும் அவர்களை அது சுற்றிக்கொண்டே இருக்கும்.’’பகத்சிங், அனைவரையும் ஈர்க்கும் வகையில் மிகவும் கம்பீரமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். கொஞ்சநேரம் எங்களுக்கு முன்னே அமர்ந்திருந்த நபர் எங்கள் சக தோழர் என்பதையே நாங்கள் அனைவரும் கொஞ்ச நேரம் மறந்துவிட்டோம். அவர் தொடர்ந்தார்:‘‘ஆனால் இது படத்தின் ஒரு பக்கம் மட்டுமே. அதன் மறுபக்கம் அதே அளவுக்கு ஒளிமயமானது. பகத்சிங்கின் மரணம், நம்மை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்கும் பிரிட்டிஷாருக்கு, பகத்சிங் உயிரோடிருப்பதைவிட மிகவும் ஆபத்தானதாக இருக்கும். நான் தூக்கிலிடப்பட்டபின், என்னுடைய புரட்சிகரச் சிந்தனைகளின் மணம் நம்முடைய அழகான இந்த நாட்டின் மூலைமுடுக்கெல்லாம் பரவும். இளைஞர்களின் மனதை மயக்கி நாட்டின் விடுதலைக்காகவும், புரட்சிக்காகவும் வெறித்தனமாகச் செயல்பட வைக்கும். பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தை சவக்குழிக்கு அனுப்புவதை விரைவுபடுத்தும். இது என்னுடைய அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையாகும். நாட்டிற்கு நான் செய்திட்ட சேவைகளுக்காகவும், என் மக்கள் மீது நான் வைத்திருந்த அளப்பரிய அன்பிற்காகவும் கிடைக்கவிருக்கும் மிக உன்னதமான அந்தப் பரிசினைப் பெறுவதற்காக - அந்தப் பொன்னான நாளுக்காக - மிக ஆவலுடன் காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.’’ஓராண்டிற்குள்ளேயே பகத்சிங்கின் தீர்க்கதரிசனம் உண்மையாயிற்று. சாவைத் துச்சமெனக் கருதிடும் மனோ தைரியம், தியாகம், நாட்டுப்பற்று, கொள்கை யுறுதி ஆகியவற்றின் அடையாளமாக பகத்சிங் பெயர் மாறியது. சோசலிச சமூகத்தை அமைத்திட வேண்டும் என்கிற அவரது கனவு, படித்த இளைஞர்களின் கற்பனையாக மாறியது. இன்குலாப் ஜிந்தாபாத் (புரட்சி வெல்லட்டும்) என்கிற அவரது முழக்கம் நாட்டின் மூலை முடுக்கெல்லாம் எதிரொலித்தது. 1930-32களில் நாடு முழுதுமான மக்கள் ஒரே மனிதனாக எழுந்து நின்றனர். குண்டாந்தடிகள் தாக்கியபோதும், குண்டுகள் நெஞ்சைத் துளைத்தபோதும், வெண்சிறைக் கொடுமைகள் ஏற்றபோதும் அவர்களது நெஞ்சுரத்தை எவராலும் குலைக்க முடியவில்லை. வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் தொடங்கப்பட்ட காலத்திலும் அதேபோன்ற உணர்வு மக்கள் மத்தியில் பொங்கி வழிந்தது. போராடும் மக்கள், தங்கள் உதடுகளில் பகத்சிங் பெயரை உச்சரித்தனர். அவரது முழக்கமான ‘இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்’ போராட்டப் பதாகைகளாக மாறின. போலீசாரின் துப்பாக்கிக் குண்டுகளை பதின்பருவத்தினரும், இளைஞர்களும் மலர்ச்செண்டுகளை எதிர் கொள்வதுபோல் எதிர்கொண்டனர். நாடே பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராக வெகுண்டெழுந்தது. பின்னர் 1945-46களில் உலகம் ஒரு புதிய இந்தியா உருவாகி வருவதைப் பார்த்தது. தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், மாணவர்கள், வாலிபர்கள், கடற்படையினர், விமானப் படையினர், ஏன் - காவல்துறையினர் கூட ஒன்று திரண்டு பிரிட்டிஷாருக்கு மரண அடி கொடுத்திட தயாராயினர். 1930களில் ஒருசிலரிடம் மட்டுமே காணப்பட்ட துன்பத்தை எதிர்கொள்ளும் துணிவு மற்றும் தியாகம் இப்போது மாபெரும் மக்கள்திரளின் உணர்வாக மாறியிருந்தது. நாட்டில் புரட்சித் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது. பகத்சிங் சொன்னது மிகச் சரி. பகத்சிங்கின் உடலைத்தான் அவர்களால் சிதைக்க முடிந்தது. ஆனால் அவரது உணர்வுகளுக்கு சாவே கிடையாது. அது என்றென்றைக்கும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்...