Saturday, July 22, 2017

இந்தியாவில் மிகவும் சிறப்பாக ஆளப்படும் மாநிலம் குஜராத் அல்ல--சயீத் நக்வி

இந்தியாவில் மிகவும் சிறப்பாக ஆளப்படும் மாநிலம் குஜராத் அல்ல
--சயீத் நக்வி
பகலைத் தொடர்ந்து இரவு வரும் என்ற முதுமொழிக்கேற்ப காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சியைப் பறிகொடுக்கும் மாநிலங்களில் அதற்குப் பதிலாக அநேகமாக அதனை பாஜக கைப்பற்றும். ஆனால் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் ஒன்றான  திரிபுரா இதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டு நிகரற்ற முறையில் ஸ்திரத்தன்மையுடன் கூடிய மாநிலமாக விளங்குகிறது. மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, அங்கே ஆட்சி அதிகாரத்தில் 32 ஆண்டுகளாக கோலோச்சுகிறது. அதன் வாக்கு சதவீதம் 50க்கும் மேலாகும். காங்கிரஸ் கட்சியின் வாக்கு சதவீதம் அப்படி ஒன்றும் குறைவானது அல்ல. அதற்கு 36 சதவீதம் வாக்குகள் உண்டு. இப்போது அதன்மீது பாஜக கண் வைத்திருக்கிறது. மமதா பானர்ஜி மேற்கு வங்கத்தில் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியையும், காங்கிரசையும் தகர்த்தபோது, அதன் பாதிப்பு திரிபுராவிற்கும் சென்றது. அங்கே காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராக இருக்கும் சுதிப் ராய் பர்மான் திரிணாமுல் காங்கிரசுக்குத் தாவினார். ஏதேனும் ஆதாயம் கிடைக்காதா என்ற ஆசையில் இவ்வாறு காங்கிரசிலிருந்து திரிணாமுல் காங்கிரசுக்குத் தாவிய பர்மானுக்கு, இப்போது வேறெங்கிருந்தாவது அதைவிடக் கூடுதலாக ஆதாயம் கிடைக்குமெனில் தாவாமல் இருப்பாரா? மிகப்பெரிய அளவில் அவருக்கு அனுகூலங்கள் கிடைத்துள்ளது என்கிற வதந்தி அகர்தலா முழுவதும்  பரவியிருக்கிறது. தற்சமயம் திரிபுரா சட்டமன்றத்தில் பாஜகவிற்கு என்று  ஓர் உறுப்பினர் கூட கிடையாது. பர்மான் தன்னுடன் உள்ள 5 உறுப்பினர்களுடன் பாஜகவிற்குத் தாவ இருக்கிறார். இதனை அம்மாநில ஆளுநரான தத்தாகடா ராய் வரவேற்றிருக்கிறார்.  அண்டை மாநிலமான மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள பாஜக ஊழியர்களே முஸ்லீம்களுக்கு எதிராக இவர் கக்கிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு வாயடைத்துப் போயிருக்கிறார்கள்.   முஸ்லீம்கள் பொது இடத்தில் பன்றிக் கறியைச் சாப்பிடத் தொடங்கினார்கள் என்றால்தான்,  அவர்கள் நம்முடன் “முறையாக ஒருங்கிணைவார்கள்” என்று தான் நம்புவதாக ஆளுநர் கூறுகிறார்.  பன்றியுடன் அவருக்குள்ள சித்திரங்கள் அவரை அந்த அளவிற்கு ஆட்டிப்படைக்கின்றன. உதாரணமாக, முஸ்லீம் பயங்கரவாதிகளுக்கு அவர் விரும்பும் தண்டனை என்ன தெரியுமா?  அவர் கூறும் யோசனையைக் கேட்பவர்கள் தங்கள் மூக்கைப் பிடித்துக்கொள்வார்கள். “பன்றித்தோலுடன் அவர்களைச் சுற்ற வேண்டும், பன்றிகளின் மலத்துவாரத்தில் அவர்களின் முகம் இருக்கும்படி வைத்து அவர்களைப் புதைக்க வேண்டும்.”
இத்தகைய இழிவான வசைமாரிக் கூற்றுகள் குறித்து கடந்த 17  ஆண்டு காலமாக ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர்ந்திருக்கி மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் மாணிக் சர்க்கார் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. எனினும்,  மாநிலத்தில் 7 சதவீதம் அளவிற்கு இருக்கின்ற முஸ்லீம்கள் இதனைக் கேட்டு ஆத்திரம் அடைந்துள்ளார்கள்.  இந்தியாவிலேயே மிகச் சிறப்பாக ஆளப்படும் மாநிலமாக திரிபுரா விளங்குவதை என் அனுபவத்தில் நான் கண்டுள்ளபோதிலும், ஊடகங்கள் அதனைக் வெளிக்கொணர விரும்பாததால், நாட்டின் பிற பகுதிகளில் உள்ளவர்கள் இது குறித்து ஒன்றும் தெரியாமலேயே இருக்கிறார்கள்.  மத்திய சட்ட அமைச்சரான ரவி சங்கர் பிரசாத், “நான் மிகவும் வியந்து பாராட்டும் முதல்வராக மாணிக் சர்க்கார் விளங்குகிறார்” என்று ஒரு சமயம் கூறியதை அனைவருக்கும் சொல்லியாக வேண்டும்.
லண்டனிலிருந்து வெளிவரும் இண்டிபெண்டெண்ட் ஏட்டின்  இதழியலாளர் ஆண்ட்ரு பன்கோம்ப் (Andrew Buncombe), அகர்தலா சென்றுவிட்டு, புதுதில்லி திரும்பியபின்,  திரிபுரா மாநிலத்தில் நடைபெற்று வரும் ஆட்சியை மிகவும் வியந்து போற்றிப் புகழ்ந்தார். “ஒழுங்கமைதி, நேர்த்தி, களங்கமற்ற, நிர்வாகத்தில் எவ்விதமான  அபத்தமும் நிகழாக மாநிலம்.”  பார்வையாளர்கள் பலரும் பார்த்திருப்பதைப்போல, அவரும் பார்த்திருக்கிறார். “சிலசமயங்களில் முதலமைச்சர் அலுவலகத்திற்கு நடந்தே வருகிறார்.” “நானே, அவரது துணைவியார், ஒரு பள்ளிக்கூட ஆசிரியராக இருப்பவர், பள்ளிக்கூடத்திற்கு சைக்கிள் ரிக்சாவை வாடகைக்கு அமர்த்திக்கொண்டு செல்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.”  
திரிபுராவின் மனிதவள வளர்ச்சி அட்டவணை குறித்து எவருக்கேனும் தெரியுமா? அம் மாநிலத்தின் மக்கள் தொகை குறைவுதான். 40  லட்சம்தான்.  நாட்டில் இதன்னியில் கோவா மற்றும் சிக்கிம் ஆகியவைதான் சிறிய மாநிலங்களாகும். எனினும்கூட, இம்மாநிலத்தின் எழுத்தறிவு விகிதம் 96 சதவீதம் ஆகும். நாட்டில் மிக உயர்ந்த நிலையில் உள்ள மாநிலமாகும். குஜராத்தில் எழுத்தறிவு எவ்வளவு தெரியுமா? 83 சதவீதம் மட்டுமே. (நான் கேரளாவை இதில் சேர்க்கவில்லை. ஏனெனில் ஒருசமயம் அது நிகரற்று விளங்கிய மாநிலமாகும்.)
தனிமனித ஆயுட்காலம் ஆண்கள் 71 ஆண்டுகள், பெண்கள் 73 ஆண்டுகளாகும்.  இதிலும் இம்மாநிலம் நாட்டில் வரலாறு படைத்துள்ளது.  குஜராத்தில் இது முறையே 64,  66 ஆகும். திரிபுராவில் பழங்குடியினரிடையே பாலின பாகுபாடு என்பது அரிதிலும் அரிதாகும்.
   இதற்கெல்லாம் காரணம் என்ன? இங்கு ஆட்சியில் உள்ள தலைமையின் மேதைமைதான். மாநிலத்தில் உள்ள முக்கியமான அம்சங்களை உள்வாங்கிக்கொண்டு,  தாங்கள் தங்கள் அரசியலில் செயல்படுத்துவதைப் போலவே, நல்லாட்சி வழங்குவதிலும் ஒரு கலையாக செயல்படுவதுதான் காரணம். தங்கள் மார்பை விரிவாக்கிக் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, ஏதேனும் பிரச்சனை என்றால் கையைப் பிசைந்துகொண்டு நிற்பதற்குப் பதிலாக,  மாநிலத்திற்கான மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் திட்டங்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, மேலிருந்து கீழ் வரை ஆராய்கிறார்கள், அதிகாரிகளை அழைத்துப் பேசுகிறார்கள், கட்சி ஊழியர்களை அழைத்துப் பேசுகிறார்கள், மாநிலத்தில் இயங்கும் மூன்று அடுக்கு பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பை ஈடுபடுத்துகிறார்கள், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாவட்ட சுயாட்சி  கவுன்சில்களையும் பங்கேற்க வைக்கிறார்கள், (இவை மாநிலத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்காகும், மாநிலத்தில் பழங்குடியினர் பகுதிகளில் இயங்குபவைகளாகும்) இவ்வாறு அனைவரது உண்மையான பங்களிப்பினையும் உணர வைத்து, செயல்படுத்துகிறார்கள்.  இதனை நாம் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.
அடுத்து, இந்த மாநிலத்தில் மிக முக்கியமான பிரச்சனை, பழங்குடியினரையும், பழங்குடியினரல்லாதவர்களையும் மோத விடும் பிரச்சனையாகும்.  இங்கே மன்னராட்சி இருந்த சமயத்தில், பழங்குடியினர்தான் அதிகமாக இருந்தார்கள். ஆனால், கிழக்கு பாகிஸ்தான் (இன்றைய வங்கதேசம்) உருவான பின்னர், அண்டைப் பகுதிகளிலிருந்த இந்து வங்காளிகள்  திரிபுராவிற்கு புலம்பெயர்ந்து வந்தார்கள். இதன் காரணமாக இங்கிருந்த பழங்குடியினர் (மொத்தம் 19 பழங்குடியினத்தவர்கள் இருக்கிறார்கள்), மாநிலத்தில் சிறுபான்மையினராக மாறிவிட்டார்கள்.  இப்போது மாநிலத்தின் மக்கள் தொகையில் 70 சதவீதத்தினர் வங்காளிகள், 30 சதவீதத்தினர் பழங்குடியினராவார்கள்.
அதிகாரப் பசி கொண்ட காங்கிரஸ், வங்காளிகளின் வாக்கு வங்கியை முழுமையாகக் கைப்பற்றுவதற்காக  வங்காளிகள் – பழங்குடியினர் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியைக் கடைப்பிடித்தது. இத்தகைய இழிவான அரசியலில் பாஜக மட்டும்தான் செயல்படுமா என்ன? எங்காவது எண்ணிக்கையில் குறைவு ஏற்படுமானால், ஒரு பழங்குடியினத்தவர், இன்னொரு பழங்குடியினத்தவருக்கு எதிராக பயன்படுத்தப்படுவார். இவ்வாறுதான் இந்த மாநிலம் முன்பு இருந்தது.
மாபெரும் பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்த கம்யூனிஸ்ட்  தலைவரான தசரத் தேவ், எதிர்காலம் குறித்து திட்டமிட்டார். பழங்குடியினர் மத்தியில் எழுத்தறிவை ஏற்படுத்துவதற்காக 1945இல் மக்கள் எழுத்தறிவு இயக்கத்தை (ஜன சிக்சா அபியான்) தொடங்கினார்.  அன்றைக்கு ஆட்சியிலிருந்த மகாராஜாவிற்கு நிர்ப்பந்தம் கொடுத்து, 500 ஆரம்பப் பள்ளிகளுக்கு  அங்கீகாரத்தைப் பெற்றார்.  அது இப்போது பல்கிப் பெருகி, மாநிலத்தில் ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கு ஒரு பள்ளிக்கூடம் என்ற அளவில் வியாபித்திருக்கிறது.  
இத்தகைய அடித்தளத்தின் காரணமாகத்தான் பழங்குடியினர் இம்மாநிலத்தில் கம்யூனிசத்தை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதே சமயத்தில் வங்காளிகள், காங்கிரஸ் பக்கம் சென்றார்கள்.  காங்கிரஸ் கட்சி தன்னுடைய பிளவுவாத நிலைப்பாட்டில் திருப்தி அடைந்துவிட்டது. ஆனால், நிருபன் சக்ரவர்த்தி போன்ற ஒரு  தலைவர்  இம்மாநிலத்திலிருந்த சிக்கலான சமூக எதார்த்தத்தை நன்குணர்ந்தார். பழங்குடியினரின் ஆதரவு இல்லையென்றால், வங்காளிகளின் நிகழ்ச்சிநிரலை ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் எடுத்துச் செல்லமுடியாது. அதேபோல், வங்காளிகளின் உதவியில்லலாமல் பழங்குடியினர் முன்னேற முடியாது. எனவே, பழங்குடியினர்—பழங்குடியினரல்லாதவர் ஒன்றுபட்ட போராட்டம், ஒன்றே நமது துயரோட்டும் என்ற முழக்கம் முன்வைக்கப்பட்டது. அது இரு தரப்பினர் மத்தியிலும் ஆழமாக எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.
1940களிலும், 50களிலும் கம்யூனிசத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொண்ட பழங்குடியினர் மத்தியில் இந்த முழக்கத்தை உடனடியாகப் பற்றிக்கொண்டுவிட்டார்கள்.  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வங்காளிகளும் இம்முழக்கத்தால் ஈர்க்கப்பட்டார்கள்.  இவ்வாறு இடதுசாரிகள் தங்கள் ஒற்றுமைக்கான மேடையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விரிவாக்கிய அதேசமயத்தில், காங்கிரஸ் வங்காளிகள் இடையே கவனம் செலுத்துவதில் மட்டுமே தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்.  இதன்காரணமாக கொஞ்சம் தேர்தல் ஆதாயம் என்பது அவர்களுக்கு இல்லாமல் இல்லை. ஆயினும் வாக்காளர்கள் மத்தியில், உண்மையில் மக்கள் மத்தியில், இடதுசாரித் தலைவர்கள் அனைவருமே மிகவும் எளிமையுடனும், எவ்விதமான லஞ்ச லாவண்யங்களுக்கும் இடம் கொடுக்காமலும் இருந்ததானது, வாக்காளர்களைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஈர்க்கத் தொடங்கியது.  காங்கிரஸ்  எம்எல்ஏ-யான கோபால் ராய் அவர்களே, “தனிப்பட்டமுறையில் இவர்கள் லஞ்சலாவண்யத்திற்கு இடம் கொடுக்காதவர்கள் என்பதை மறுக்க முடியாது,” என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்.
1978-88இல் முதல் இடது முன்னணியின் முதலமைச்சராக இருந்த நிருபன் சக்ரவர்த்தி, முதலமைச்சரின் அலுவலக பங்களாவிற்குள் நுழைந்துவிட்டு, பின்னர் வெளியேறிய போது, இரண்டு டிரங்கு பெட்டிகளில் – தன்னுடைய துணிமணிகள், புத்தகங்கள் மற்றும் ஒரு ஷேவிங் செட்டுடன் வெளியேறினார். முதல்வரின் வீட்டிற்குத்  தேவையான மளிகை சாமான்கள் அவருக்கான ரேஷன் அட்டையிலிருந்துதான் பெறப்பட்டன. நவீன முதலாளித்துவம் அவரை அநேகமாக ஒரு தீண்டத்தகாதவராகவே கருதியிருக்கும். ஏனெனில் அவருக்கென்று ஒரு வங்கிக் கணக்கு கூட கிடையாது. அவரது சீடரான, இப்போதைய முதலமைச்சரான மாணிக் சர்க்காரும், மிகவும் சிக்கனமானவர்தான். முதலமைச்சர் மத்திய, மாநிலத் திட்டங்கள் அனைத்தையும் ஆய்வு செய்துள்ளார் என்பது நம்பமுடியாததாகத்தான் இருந்தது.  நான் அவரை, தாகூரின் புகைப்படத்துடன் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த  அவருடைய மிகவும் எளிமையான அலுவலகத்தில் அவரை சந்தித்தபோது, அவர் மகாத்மா காந்தி தேசிய கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதத் திட்டத்தின் அமலாக்கம் குறித்த பரிசீலனை அறிக்கையை முடித்து வைத்திருந்தார்.   
திட்டங்களை அமல்படுத்துவதில் இம்மாநிலத்திற்கு இணையாக வேறெந்த மாநிலத்தையும் சொல்லமுடியாது. கிளினிக்குகள், பள்ளிக்கூடங்கள், அங்கன்வாடிகள், தாய்-சேய் பாதுகாப்பு இல்லங்கள், மின்சார விநியோகம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மாநிலத்தின் உள்பகுதிகளைக்கூட இணைத்திடும் சாலைகள் அமைத்தல் – என அனைத்தும் மிகவும் சிறப்பாக மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தன. இவை அனைத்தும், மாநிலத்தை ஒரு பொதுவான அமைதிப் பூங்காவாக மாற்றி அமைத்திருந்தன.
அப்போது மாநிலத்தின் காவல்துறைத் தலைவராக இருந்த கே.நாகராஜ், “மாநிலத்தில் குற்றங்கள்  நடப்பவை என்பது மிகவும் குறைவாகும்” என்று கூறி வியந்தார். மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னாள் ஆட்சிக்கெதிராக பிரிவினைவாதிகளின் கிளர்ச்சிகள் நடந்து கொண்டிருந்த மாநிலத்தில், மக்கள் தங்கள் வீடுகளை விட்டே வெளியே வர பயந்து கொண்டிருந்த ஒரு மாநிலத்தில், இது ஓர் அதிசயமாகும். “காவல்துறைக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் இடையே பரிபூரண ஒருங்கிணைப்பு நிலவுவதே இதற்கு ஒரே காரணமாகும்.”  பிரதமர் நரேந்திர மோடி தன்னுடைய தூய்மை பாரதம் திட்டத்தில் என்ன கூறுவாரோ, ஆண்டவனுக்குத்தான் வெளிச்சம், ஆனால், அவர் தன்னுடைய அதிகாரிகள் எவரையாவது திரிபுராவின் உள்ளடங்கிய பகுதிகளுக்கு அனுப்பினார் என்றால், இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் இது எப்படி சாத்தியம் என்று  அவர்கள் ஆச்சர்யத்தில் தங்கள் கண்களைக் கசக்கிக் கொள்வார்கள்.
(நன்றி-தி டெக்கான் கிரானிக்கிள், 21.07.17)
(தமிழில்: ச. வீரமணி)



Friday, July 14, 2017

சோவியத் புரட்சி இப்போதும் உத்வேகம் ஊட்டக்கூடியதேயாகும்



மேரி டேவிஸ்
[நவம்பர் புரட்சி, அதன் தாக்கம் மற்றும் அதன்பின் அது நிறைவேற்றிய சாதனைகள் உண்மையில் நம் அனைவருக்கும் உத்வேகம் ஊட்டக்கூடியவைகளாகும். நாம் அவற்றை நிச்சயமாகக் கொண்டாட வேண்டும், ஆய்வு செய்திட வேண்டும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.]
ரஷ்யப்புரட்சியின் நூற்றாண்டை ஏன் நாம் கொண்டாட வேண்டும்? எப்படிக் கொண்டாட வேண்டும்?நம்மைப் போன்றவர்களைப் பொறுத்தவரை, நவம்பர் புரட்சி என்பது மனித குல வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாக பெரும்பான்மையாகவுள்ள தொழிலாளிகளும் விவசாயிகளும் அதிகாரத்தைத் தங்கள் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு, ஆட்சி நடத்தியதாகவே புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம்.
நவம்பர் புரட்சியின் நூற்றாண்டு மிகவும் சிறப்புக்குரிய ஒன்றாகும். எனவேதான், நாம் இதனை பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களைப்போலவோ அல்லது அதன் கலாச்சார நிறுவனங்களைப்போலவோ அல்லாது சித்தாந்தரீதியாக வேறுவகையில் இதனைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.இங்கேயுள்ள மார்க்ஸ் நினைவு நூலகம் (MML- Marx Memorial Library), பாரம்பரிய லாட்டரி நிதியத்திலிருந்து (Heritage Lottery Fund), ரஷ்யப் புரட்சியின் தாக்கம் குறித்து ஆய்வு செய்வதற்காக ஒரு திட்டத்தை ஏற்படுத்துவதற்காக நிதியைப் பெற்றிருக்கிறது. அதன் மூலமாக நாம் மார்க்ஸ் நினைவு நூலகத்தில் ஓர் இணைய தளம், வெளியீடுகள் மற்றும் அறிஞர் பெருமக்களின் விரிவுரைகளை நடத்திட இருக்கிறோம். மேலும் இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் பல்வேறு பிரிவுகளை உருவாக்கியிருக்கிறோம். முதலாவது பிரிவு, 1917-22ஆம் ஆண்டுகளில் ரஷ்யாவில் இருந்த நிலைமைகளை விவரிக்கிறது.
இதில் முதல் உலகப் போரில் ரஷ்யா பங்கேற்றது, 1917இல் இரு புரட்சிகள், மென்ஷ்விக்குகளின் கொள்கைக்கும், போல்ஷ்விக்குகளின் கொள்கைக்கும் இடையே இருந்த முக்கிய முரண்பாடுகள், குறிப்பாக முதல் உலகப் போர் தொடர்பாக அவற்றிற்கிடையே இருந்த முரண்பாடு, சமாதானம் மற்றும் பிரெஸ்ட்-லிடோவ்ஸ்க் ஒப்பந்தம், உள்நாட்டு யுத்தம், தலையீட்டு யுத்தங்கள் மற்றும் மூன்றாவது சர்வதேச அகிலம் அமைக்கப்பட்டதும் அதன் மூலம் கம்யூனிஸ்ட்டுகளுக்கும் சமூக ஜனநாயகவாதிகளுக்கும் இடையே இறுதிப் பிரிவினை ஏற்பட்டது ஆகியவை இடம் பெறுகின்றன.
அடுத்து, பிரிட்டனிலும், குறிப்பாக ஐரோப்பாவின் இதர பகுதிகளிலும், அதிலும் குறிப்பாக ஹங்கேரியிலும், ஜெர்மனியிலும் நவம்பர் புரட்சியின் தாக்கம் எப்படி இருந்தது, இருக்கிறது என்பதை ஆராய்கிறோம். பிரிட்டன் பிரிவில், அரசாங்கத்தாலும், பொதுவாக முதலாளித்துவ வர்க்கத்தாலும், தொழிலாளர் இயக்கத்தின் வலதுசாரி தலைமை ஆகியவை போல்ஷ்விக்குகளுக்கு எதிராக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள பகைமை உணர்வை வேறுபடுத்திக் காட்டியிருக்கிறோம். போல்ஷ்விக்குகளுக்கு எதிராக செயல்பட்ட இவர்கள் அனைவரும் முதல் உலகப் போரை ஆதரித்தவர்கள் மற்றும் சோவியத்துகள் அதிலிருந்து விலகிக்கொண்டதும் ஆத்திரம் அடைந்தவர்கள் ஆவார்கள்.
இவர்கள் அனைவருமே ரஷ்யாவில் முதலாளித்துவம் ஒழிக்கப்பட்டதாலும், அங்கே தங்களுடைய அபரிமிதமான முதலீடுகளுக்கு இழப்பு ஏற்பட்டுவிட்டதே என்ற காரணங்களாலும் போல்ஷ்விக்குகள் மீது மிகவும் கோபம் அடைந்திருந்தார்கள். இதற்கு நேரெதிராகச் செயல்பட்ட இடதுசாரிகள் குறித்தும் நாங்கள் ஆய்வு செய்திருக்கிறோம். புரட்சி குறித்தும் மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிப்போக்குகள் குறித்தும் பிரிட்டிஷ் சோசலிஸ்ட் கட்சி மற்றும் அதன் செய்தித்தாளான தி கால் (The Call). பீப்பிள்ஸ் ரஷ்யா தகவல் மையம், உள்நாட்டு யுத்தத்தின்போது வெண்படையினருக்கு ஆதரவாக பிரிட்டன் தலையீடு இருந்ததை எதிர்த்த ரஷ்யப் பிரச்சாரத்தின் செல்வாக்கு ஆகியவை குறித்து ஆய்வு செய்கிறோம்.நிறைவாக, நடவடிக்கைக் கவுன்சில்கள் அமைக்கப்பட்ட பின்னர் அதன் செயல்பாடுகளையும் மதிப்பீடு செய்கிறோம்.
இந்த அமைப்பானது, பொது வேலைநிறுத்தம் மேற்கொண்டிடுவோம் என்று அரசாங்கத்தை அச்சுறுத்தியபின்னர்தான், அரசாங்கம் தன்னுடைய தலையீட்டுக்கொள்கையைக் கைவிட்டது.இவற்றிற்காக நாங்கள் மார்க்ஸ் நினைவு நூலகம், ஆர்ஐஏ நோவாஸ்தி, ரஷ்ய மற்றும் சோவியத் சார்பான ஆய்வுகள் குறித்த ஒத்துழைப்புக்கான சொசைட்டி மற்றும் வார்விக் பல்கலைக் கழகத்திலிருந்த நவீன பதிவுருக்கள் மையம் ஆகியவற்றிலிருந்த ஆவணங்கள் மற்றும் சித்திரங்களையும் சேகரித்திருக்கிறோம். இவற்றை எங்களுக்கு தந்து, ஒத்துழைத்து உதவியமைக்காக அவர்களுக்கு நாங்கள் என்றென்றும் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.போல்ஷ்விக் புரட்சி குறித்து எங்களை மிகவும் ஆச்சரியப்படவைத்த உண்மை என்னவெனில், புரட்சியை நடத்திய மக்களில் 80 சதவீதத்தினர் விவசாயிகள் என்பதும், அவர்களில் அதிகமானவர்கள் கல்வியறிவு அற்றவர்கள் என்பதும், அவர்கள்தான் இந்தப் புரட்சியை வெற்றிகரமாகச் செய்துமுடித்திருக்கிறார்கள் என்பதுமாகும்.
மேலும் ரஷ்யா அந்த சமயத்தில் அதிக அளவில் கிழக்கு முன்னணியில் நடைபெற்ற முதல் உலகப் போரில் ஈடுபட்டிருந்ததாகும்.1917 பிப்ரவரி மற்றும் நவம்பர் ஆகிய இரு புரட்சிக் காலத்திற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், ஆரம்பத்தில் போல்ஷ்விக்குகள் பெரும்பான்மையானவர்களாக எங்கேயுமே கிடையாது. தொழிலாளர்கள் மற்றும் படைவீரர்களின் சோவியத்துகளில்கூட அவர்களுக்கு பெரும்பான்மை கிடையாது. அந்த நிலைமையை மாற்றியமைத்திட அவர்களுக்கு எட்டு மாதங்கள் தேவைப்பட்டது. இந்த மாற்றம், அநேகமாக ஒட்டுமொத்தமாக அமைதியான சோசலிஸ்ட் நவம்பர் புரட்சியாக விளைந்தது. இதன்பின்னர் நாட்டிற்குள் நடைபெற்ற உள்நாட்டு யுத்தத்தின்போது ஐந்தாண்டுகள் புரட்சி நீடித்திருந்ததும் மற்றும் அந்நியத் தலையீடுகளின்போதும் அவற்றை வெற்றிகரமானமுறையில் சமாளித்ததும்தான் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க விஷயங்களாகும்.
நவம்பர் புரட்சி, அதன் தாக்கம் மற்றும் அதன்பின் அது நிறைவேற்றிய சாதனைகள் உண்மையில் நம் அனைவருக்கும் உத்வேகம் ஊட்டக்கூடியவைகளாகும். நாம் அவற்றை நிச்சயமாகக் கொண்டாட வேண்டும், ஆய்வு செய்திட வேண்டும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்தத்திசைவழியில் இத்திட்டத்தை நாம் முன்னெடுத்துச்சென்றிடவும், இன்றையதினம் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் நாம்தான் உண்மையான சக்தி என்கிற நம்பிக்கையை ஊட்டக்கூடிய விதத்தில் அவர்களுக்கு உதவிடவும் அனைத்துத்தரப்பினரும் முன்வருவீர்கள் என்று நம்புகிறோம்.
நன்றி: மார்னிங் ஸ்டார்
கட்டுரையாளர்: ராயல் ஹாலோவேயில் உள்ள லண்டன் பல்கலைக் கழகத்தின் தொழிலாளர் வரலாற்றுத்துறை, வருகைப் பேராசிரியராவார்.
தமிழில் : ச.வீரமணி

Thursday, July 13, 2017

வீரப் பெண்மணிகளே... தலை வணங்குகிறோம்! (2)






மேரி டேவிஸ்
1917இல் தொழிற்சாலைகளில் பெண்கள் ஏராளமாகப் பணியில் சேர்ந்தார்கள். அங்கே வேலைபார்த்து வந்த ஆண்கள் கட்டாயமாக ராணுவத்தில் சேர்க்கப்பட்டதால் அந்த இடங்களில் பெண்கள் வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டார்கள். 1917 பிப்ரவரி 23 அன்று (கிரிகோரியன் காலண்டரின்படி இப்போதைய மார்ச் 8) சர்வதேச மகளிர் தினம் வேலைநிறுத்தங்களாலும், பெண்கள் பங்கேற்ற மாபெரும் ஆர்ப்பாட்டங்களாலும் அனுசரிக்கப்பட்டது.
இது புரட்சிக்கு இட்டுச் சென்றது என்று போல்ஷ்விக் இதழான பிராவ்தா குறிப்பிட்டது.: ‘…புரட்சியின் முதல் நாள் மகளிர் தினமாகும். … பெண்கள் … ராணுவ வீரர்களின் தலைவிதியைத் தீர்மானித்தார்கள். அவர்கள் ராணுவ வீரர்கள் தங்கியிருந்த கொட்டடிகளுக்குச் சென்றார்கள், ராணுவ வீரர்களிடம் பேசினார்கள், அதனைத் தொடர்ந்து ராணுவ வீரர்கள் புரட்சியுடன் தங்களை இணைத்துக்கொண்டார்கள். … வீரப் பெண்மணிகளே, உங்களுக்குத் தலைவணங்குகிறோம்.’ஆயினும், பாரம்பரியமாகக் கூறப்பட்டுவரும் கருத்துக்கு முரணாக, புரட்சிகர நடைமுறையில் உழைக்கும் பெண்கள் ஈடுபட்டதன் துவக்கம்தான் இது. பூர்ஷ்வா பெண்ணியலாளர்களைப் பொறுத்தவரை இதுவே அவர்களது முடிவாக மாறிவிட்டது.
பூர்ஷ்வா பெண்கள் முதலில் எல்வாவ் (டுஎடிஎ) ஆலும், பின்னர் கெரன்ஸ்கியாலும் வழிநடத்தப்பட்ட புதிய தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவாக நின்றார்கள். அவர்களது பிரதானமான கோரிக்கை, ‘யுத்தத்தை வெற்றிபெறச் செய்வோம்’ என்பதேயாகும்.இத்தகைய யுத்தத்திற்கு ஆதரவான பெண்களின் மத்தியிலிருந்துதான் ஒரு பெண்கள் பட்டாலியன் உருவாக்கப்பட்டது. ஜெர்மானியர்களையும், போல்ஷ்விக்குகளையும் எதிர்த்துப் போரிட அது கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. யுத்தத்தைத் தொடர்ந்து நடத்திடுமாறு கெரன்ஸ்கியைக் கேட்டுக்கொள்வதற்காக வந்த பாங்குர்ஸ்ட், 1917 ஜூலையில் அவர்களைச் சந்தித்தார்.எனினும், பெண் தொழிலாளர்கள், முழுமையாக யுத்தத்திற்கு எதிராகவும், அரசாங்கத்திற்கு எதிராகவும் நின்றார்கள். இதன்காரணமாக அவர்களின் வேலைநிறுத்தம் வெற்றிகரமாகத் தொடர்ந்தது.
சேவைத் தொழில்களில் ஈடுபட்டிருந்த தொழிலாளர்களைக்கூட வேலைக்குத் திரும்புமாறு அவர்களால் கேட்டுக்கொள்ள முடியவில்லை. உதாரணமாக, 1917 மார்ச் மாதத்தில், சோஃபியா கொன்சார்ஸ்கயா என்னும் போல்ஷ்விக்கால் தலைமை தாங்கப்பட்ட சலவைத் தொழிலாளர்கள் நான்கு வாரங்கள் வேலைநிறுத்தத்தைத் தொடர்ந்தார்கள்.1917 ஏப்ரலில் ஒரு லட்சம் ராணுவவீரர்களுடைய மனைவிகள், பேரணியாகச் சென்று, ‘சிறந்த ரேஷன் வழங்கு’, என்றும் ‘யுத்தத்திற்கு முடிவு கட்டு’ என்றும் முழக்கமிட்டார்கள். கொலந்தாய் இவர்களது பேரணியில் உரையாற்றினார். போல்ஷ்விக்குகள் பெண்களின் மத்தியில் கிளர்ச்சிப் பிரச்சாரப் பணிகளில் மும்முரமாக செயல்பட்டார்கள். பெண்களின் இதழான ரபோட்னிஸ்டா மீண்டும் வெளிவந்தது. அதன் விற்பனை 40 ஆயிரத்திலிருந்து 50 ஆயிரம் வரை சென்றது.
நதேழ்தா குரூப்ஸ்கயா மற்றும் இனெஸ்ஸா அர்மாண்ட் இதன் ஆசிரியர் குழுவிலிருந்து செயல்பட்டார்கள்.புரட்சிக்கு எதிராக ஆகஸ்ட்டில் சதியில் ஈடுபட்ட கொர்னிலாவின் முயற்சிகளை எதிர்ப்பதில் பெண் தொழிலாளர்கள் மிகவும் முனைப்புடன் செயல்பட்டார்கள். அவர்கள் தடை அரண்களை எழுப்புவதில் உதவியதுடன், ‘செஞ் சகோதரிகள்’ (‘சுநன ளுளைவநசள’) என்ற பெயரில் மருத்துவ உதவிகளுக்கும் ஏற்பாடு செய்தார்கள். செப்டம்பரில், சமய்லாவா பெண் தொழிலாளர்களின் முதல் மாநாட்டை நடத்தினார். அக்டோபர் புரட்சிக்குப் பின்னர் அது மீண்டும் கூட்டப்பட்டது.புரட்சிக்கு முன்பும் பின்பும் கூட ஏராளமான பெண்கள் செஞ் சேனையினராகத் தங்களைப் பதிவு செய்து கொண்டுள்ளனர். படைவீரர்களாகவும் சென்று போரிட்டுள்ளனர்.புரட்சிக் காலத்தில் பெண்கள் ஆற்றிய பங்களிப்பிற்கு முக்கிய சான்றாவணமாகத் திகழ்வது, அக்டோபர் 18 அன்று சோசலிஸ்ட் அரசாங்கம் பிறப்பித்த முதல் ஆணைகளில் ஒன்று, திருமணம் மற்றும் குடும்பம் குறித்த சட்டம் ஆகும்.
இந்தச் சட்டம், பெண்களின் சமத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு சமூக உறவுகளின்மீது ஒரு புரட்சிகரமான பார்வையை உள்ளடக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறது.ரஷ்யப் புரட்சியின் பெண்களின் பங்களிப்பு குறித்து 1920இல் செட்கின்னுடன் நடைபெற்ற உரையாடலின்போது தோழர் லெனின் மிகவும் சிறப்பாகத் தொகுத்தளித்திருக்கிறார். அப்போது அவர், ‘பெண் தொழிலாளர்கள் புரட்சியின்போது மிகவும் அற்புதமானமுறையில் செயல்பட்டார்கள். அவர்களில்லாமல் எங்களால் வெற்றி பெற்றிருக்க முடியாது’ என்று கூறினார்.இப்போது, நூறு ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன. தோழர் லெனின் கூறிய வார்த்தைகள், பெண்களின் புரட்சிகரப் பங்களிப்பு குறித்த முனைப்பான நினைவூட்டலாக இருந்திட வேண்டும்.
(நன்றி: மார்னிங் ஸ்டார்)
(கட்டுரையாளர்: பிரிட்டனில்,  ராயல் ஹாலோவேயில் உள்ள லண்டன் பல்கலைக் கழகத்தின், தொழிலாளர் வரலாற்றுத்துறை, வருகைப் பேராசிரியராவார்)
(தமிழில் : ச.வீரமணி)

Wednesday, July 12, 2017

ரஷ்யப் புரட்சியில் பெண்களின் பங்கு (1): மேரி டேவிஸ்


[பெண்கள் உண்மையில் ‘புரட்சியின் மருத்துவத்தாதி’யாக இருந்தார்கள். புரட்சி பிறக்கும்போதும் இருந்தார்கள், மிகவும் முக்கியமாக பிறந்தபின் அதனை வளர்த்தெடுக்கும் ஆரம்பக் கட்டங்களிலும் இருந்தார்கள்.]
ரஷ்யப் புரட்சியின் நூற்றாண்டு உலகம் முழுவதும் மிகப்பெரிய அளவில் ஆர்வத்தை முடுக்கிவிட்டிருக்கிறது. அப்போது நடைபெற்ற நிகழ்வுகள் அனைத்தையுமே இப்போதும் நினைவுகூர்வது உதவிகரமாக இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. எனினும் 1917இல் நடைபெற்ற இரு புரட்சிகளிலும் ஓர் அம்சம் அவற்றில் பெண்களின் பங்கு குறித்ததாகும். அது இப்போது அநேகமாக முற்றிலுமாகக் கண்டுகொள்ளப்படவில்லை.
1917இல் இரண்டு முறை முன்னணியில் தோன்றினார்கள் என்கிற கருத்து பொதுவாக இருந்துவருகிறது. முதல் தடவை என்பது பிப்ரவரி 23 அன்று பெட்ரோகிராடில் தற்காலிக அரசாங்கம் நிறுவப்படுகையில் அதன் கட்டியக்காரர்களாக இருந்தார்கள் என்பதாகும். இரண்டாவது தடவை, அக்டோபர் 25 அன்று அரசாங்கத்தின் இயங்குமிடமாக இருந்த குளிர்கால அரண்மனையை போல்ஷ்விக்குகள் தாக்கியபோது அதனைப் பாதுகாத்திடும் விதத்தில் ஒரு பட்டாலியன் ஒன்றின் அங்கமாக இருந்து, பூர்ஷ்வா பெண்கள் ஒரு பிற்போக்குத்தனமான பங்கினை ஆற்றிய சமயத்திலாகும். இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளும் உண்மைதான் என்றபோதிலும், இவ்வாறு இந்த இரண்டினை மட்டும் ஏனோதானோவென்று கூறுவதென்பது, புரட்சி இயக்கம் முழுவதும் பெண்கள் வகித்த பங்களிப்பினை வெளிக்கொணராது அவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியாகும்.  உண்மையில் பெண்கள் ‘புரட்சியின் மருத்துவத் தாதி’யாக இருந்தார்கள்.  புரட்சி பிறக்கும்போதும் இருந்தார்கள், மிகவும் முக்கியமாக பிறந்தபின் அதனை வளர்த்தெடுக்கும் ஆரம்பக் கட்டங்களிலும் இருந்தார்கள் என்று ஜானே மெக்டெர்மிட் மற்றும் அன்னா ஹில்யார் எழுதிய புத்தகத்தின் தலைப்பான ‘புரட்சியின் மருத்துவத்தாதிகள்’  என்கிற புத்தகம் குறிப்பிடுகிறது. மேலும் 1919-20இல் நடைபெற்ற உள்நாட்டு யுத்தத்தின்போதும் புரட்சியைப் பாதுகாப்பதில் அவர்களின் கேந்திரமான பங்களிப்பு இருந்தது. புரட்சியில் பெண்களின் பங்களிப்பு குறித்து மிகவும் சரியாகக் கூற வேண்டுமானால், 1905இல் ரஷ்யாவில் நடைபெற்ற புரட்சியை மீண்டும் ஆய்வு செய்வது மிகவும் அவசியமாகும். அப்போதே பெண்களின் சமத்துவத்திற்கான அமைப்பு (League for Women’s Equality) உருவானதிலிருந்தே பெண்களுக்கான இயக்கம் இயங்கத் தொடங்கிவிட்டது.
அந்த சமயத்தில் ஐரோப்பாவில் இதேபோன்று பெண்களுக்காக பல அமைப்புகள் செயல்பட்டதைப் போன்றே, இந்த அமைப்பும் பெண்களுக்கான வாக்குரிமை மற்றும் குறிப்பாக பூர்ஷ்வா பெண்களின் பிரச்சனைகளிலேயே கவனம் செலுத்தின. எனினும், ஜெர்மனியைச் சேர்ந்த கிளாரா செட்கின் (Clara Zetkin) பெண்கள் வர்க்கங்களின் அடிப்படையில் பிரிந்திருந்ததைப் புரிந்துகொண்டு, உழைக்கும் பெண்கள் தங்கள் பிரச்சனைகளை முன்வைத்துப் போராட வேண்டியதன் அவசியத்தை அங்கீகரித்தார். இதனை அவர் ஸ்டட்கார்ட்டில் 1907இல் நடைபெற்ற சர்வதேச சோசலிஸ்ட் பெண்கள் மாநாட்டில் முன்வைத்தார். அவர் முன்வைத்த ஆவணத்தில் குறிப்பிட்டிருந்த தாவது: ‘‘வர்க்க முரண்பாடுகள் உழைக்கும் பெண்களை பூர்ஷ்வா பெண்களின் இயக்கத்துடன் தங்களை இணைத்துக் கொள்வதை சாத்தியமற்றதாக்கி இருக்கின்றன.
இதன் பொருள், பூர்ஷ்வா பெண்கள் கோரும் கோரிக்கையான, அனைவருக்கும் வாக்குரிமை என்கிற கோரிக்கை மீதான போராட்டத்தை அவர்கள் ஏற்கவில்லை என்பதல்ல, மாறாக பல்வேறு முனைகளிலும் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகளுக்கு எதிராக, அக்கொடுமைகளைப் புரிபவர்களுக்கு எதிராக அவர்களும் எங்களுடன் இணைந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதேயாகும்.’’இந்த செய்தி, ரஷ்யாவில் கொங்கார்டியா சமோய்லாவா அலெக்சாண்ட்ரா, கொலண்டாய் மற்றும் இதர போல்ஷ்விக் பெண்களால், 1907இல் முன்னெடுத்துச்செல்லப்பட்டது. இவர்கள் உழைக்கும் பெண்கள் பரஸ்பர உதவி மையம் என்ற ஒன்றை உருவாக்கி, உழைக்கும் பெண்கள் மத்தியில் சோசலிசக் கருத்துக்களைப் பரப்பினார்கள், தாங்கள் உழைக்கும் இடங்களில் சட்டப்பூர்வமாக இயங்கும் தொழிற்சங்கங்களில் பங்கேற்றுச் செயல்பட ஊக்குவித்தார்கள். அதேபோன்று சோசலிஸ்ட் இயக்கமும் பெண்களின் பிரச்சனைகளைத் தன் கையில் எடுக்காது முன்னேறமுடியாது என்பதையும் உத்தரவாதப்படுத்தினார்கள்.
சர்வதேச மகளிர் தினம் 1910இல் துவங்கப்பட்டது என்றபோதிலும், அது 1913வரை ரஷ்யாவில் கொண்டாடப்படவில்லை.லெனின், உழைக்கும் பெண்களின் மத்தியில் பிரச்சாரம் மேற்கொள்ளப்படுவதை விடாது ஆதரித்துவந்தார். அதேபோன்று பெண்களின் பிரச்சனைகளை முன்வைத்து ‘உழைக்கும் பெண்தொழிலாளி’ என்று பொருள்படும் ‘ரபோட்னிஸ்டா’ என்னும் புதிய இதழ் வெளியிடுவதற்குக் காரணமானவர்களில் ஒருவராகவும் இருந்தார். இந்த இதழ் 1914இல் முதலில் வெளிவந்தது.அந்த ஆண்டு முதல் உலகப் போர் வெடித்ததானது, தொழிலாளர் இயக்க நடவடிக்கைகளில் பெரிய அளவில் உடைப்பினை ஏற்படுத்த உதவியது. ஐரோப்பாவில் செயல்பட்ட சோசலிஸ்ட்டுகள் மத்தியில் இடதுசாரி/வலதுசாரிப் பிரிவுகள் உருவாயின. இவ்வாறான பிரிவு ரஷ்யாவில் மிகவும் வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது. அங்கே 1903இலேயே செயல்பட்டுவந்த ரஷ்யன் சமூக ஜனநாயக மற்றும் தொழிலாளர் கட்சி போல்ஷ்விக்குகள் பிரிவு என்றும், மென்ஷ்விக்குகள் பிரிவு என்றும் இரண்டாகப் பிரிந்தன.
ஆனால், போல்ஷ்விக்குகள் மிகவும் பிரபலமான யுத்த எதிர்ப்புக் கொள்கையைப் பின்பற்றிய அதே சமயத்தில், மென்ஷ்விக்குகள் மக்களை வெறுப்படையச் செய்யக்கூடிய விதத்தில் யுத்தத்தை ஆதரித்தனர். இவ்வாறு யுத்தத்திற்கு ஆதரவு/எதிர்ப்பு என்கிற பிரச்சனை மாதர் இயக்கத்திலும் எதிரொலித்து வர்க்கப்பிரிவினைகளை ஏற்படுத்தியது. பிரிட்டனில் எம்மலின் பாங்குர்ஸ்ட் தலைமையில் இயங்கிய பூர்ஷ்வா மாதர் இயக்கம் யுத்தத்தை ஆதரித்தது. போல்ஷ்விக் சகோதரிகளின் செல்வாக்கின்கீழ் இயங்கிவந்த உழைக்கும் மாதர் அமைப்பு முதல் உலகப் போருக்கு எதிராக இயங்குவது அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது.
தொடரும்

Tuesday, July 11, 2017

7. ‘மனதின் குரல்’ நிகழ்ச்சி புதிய உருவாக்கமல்ல... சீத்தாராம் யெச்சூரி


 

[நம் புரட்சிகரப் போராட்டங்களை முன்னெடுத்துச் சென்றிட வீர சகாப்தம் படைத்திட்ட நவம்பர் புரட்சி தொடர்ந்து நமக்கு உத்வேகத்தை யளித்திடும். நவம்பர் புரட்சி உலகை மாற்றியதைப்போல, இந்தியப் புரட்சியும் இந்தியாவை மாற்றி அமைத்திடும். இதனை எதார்த்தமாக்கிடக் கூடிய விதத்தில் நம்மை நாம் தயார்ப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியதே இன்றைய தேவையாகும்.]
டொனால்டு டிரம்ப் மற்றும் நரேந்திர மோடி அரசோச்சும் இக்காலத்தில் இதனைப் புரிந்துகொள்வது எளிதாகும். இராக்கில் யுத்தத்தைத் தொடங்குவதற்காக அமெரிக்க புஷ் நிர்வாகம் அவிழ்த்துவிட்ட பொய்களும் மற்றும் ஏகாதிபத்திய அரசியல் மற்றும் ராணுவ ஆக்கிரமிப்புகளை நியாயப்படுத்திட அவிழ்த்துவிடப்படும் பொய்களும் இவற்றிற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாகும். இந்தியாவிலும் இதேபோன்றே முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்த்தவர்கள் மற்றும் கம்யூனிஸ்ட்டுகளுக்கு எதிராக பொய்ப்பிரச்சாரங்கள் அவிழ்த்துவிடப் படுவதிலிருந்து இதனை நாம் அறிந்துகொள்ள முடியும். மக்கள் மத்தியில் மதவெறிப் பிரச்சாரத்தை முடுக்கிவிடுவதற்காக தலித்துகள் மற்றும் முஸ்லிம்கள் மீது பசுப்பாதுகாப்புப் படை போன்ற தனியார் ராணுவத்தினர் கொலைபாதகத் தாக்குதல்கள் தொடுப்பதிலிருந்து இதனைத் தெரிந்துகொள்ள முடியும். பின்-உண்மை என்கிற சொற்றொடரும் மனிதகுல வரலாற்றில் புதிதான ஒன்றல்ல.
ஹிட்லரின் கொள்கைப் பரப்பு அமைச்சராக இருந்த கோயபல்ஸ், ‘ஒரு பெரிய பொய்யைக் கூறுங்கள், திருப்பித் திருப்பி அதனைக் கூறுங்கள், அது உண்மையாகிவிடும்,’ என்று கூறிவந்தான் அல்லவா? அதுதான் இது. இதுதான் அன்றைக்கு நாஜி பாசிஸ்ட்டுகளின் பிரச்சாரத்திற்கு ஆணிவேராக இருந்தது. இன்றைக்கு ஆர்எஸ்எஸ் இயக்கத்தின் கீழ் இயங்கும் இந்துத்துவா வெறியர்களுக்கும் முதுகெலும்பாக விளங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அன்றைக்கு ஹிட்லரின் பேச்சுகள் வானொலியில் ஒலிபரப்பப்படும் போது எப்படி மக்கள் ஆரவாரத்துடன் கைதட்டினார்கள் என்று ஒலிபரப்பப்பட்டதோ அதேபோன்றுதான் இன்றைக்கு மோடியின் ‘மனதின் குரல்’ நிகழ்ச்சியும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. எனவே, பிரதமர் மோடியின் ‘மனதின் குரல்’ நிகழ்ச்சி என்பது புதிய உருவாக்கம் ஒன்றுமல்ல. இவ்வாறு ‘பின்-உண்மை’ என்பதும் மக்களை தாங்கள் சுரண்டப்படுவதற்கும், ஒடுக்கப்படுவதற்கும் எதிரான போராட்டங்களிலிருந்து திசைதிருப்புவதற்கான ஒன்றே தவிர, வேறல்ல. மார்க்சியம் ஒரு வறட்டு சூத்திரம் அல்ல. மாறாக, அது ஓர் ‘ஆக்கப்பூர்வமான அறிவியல்’ ஆகும். அது, ‘துல்லியமான நிலைமைகளைத் துல்லியமாக ஆய்வு செய்வதன்’ அடிப்படையில் அமைந்த ஒன்று. மார்க்சியம், வரலாற்றைப் பொதுவாகவும், முதலாளித்துவத்தைக் குறிப்பாகவும் ஆய்வுசெய்திடும் ஓர் அணுகுமுறையாகும்.
மாமேதை மார்க்ஸ் அவர்களால் அளிக்கப்பட்டுள்ள இந்த அடித்தளத்தில் நின்றுகொண்டுதான், நாம் இன்றைய சூழ்நிலையைச் சரியான முறையில் புரிந்துகொண்டு, நம் தத்துவார்த்த சிந்தனையை வளர்த்துக்கொண்டு, எதிர்காலத்திற்கான நடவடிக்கைகளைத் திட்டமிடுகிறோம். இந்த அடிப்படையில் நான் சரியானமுறையில் நின்றுகொண்டு, வர்க்க ஒற்றுமையையும், தொழிலாளர் ஒற்றுமையையும் சீர்குலைக்கும் விதத்தில், நமக்கு எதிராகத் தற்போதும், எதிர்காலத்திலும் கட்டவிழ்த்துவிடப்படும் மார்க்சிய எதிர்ப்பு சித்தாந்தங்களை முறியடித்திட வேண்டியது அவசியமாகும்.
இந்திய நிலைமைகளில் சோசலிசம்
மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, தன்னுடைய 20ஆவதுகட்சி காங்கிரஸ் தத்துவார்த்தப்பிரச்சனைகள் தொடர்பான தீர்மானத்தில், இந்தியாவில் சோசலிசம் என்பதன் கருத்தாக்கம் என்ன என்று தெளிவாகத் தெரிவித்திருக்கிறது. இந்தியாவில் சோசலிசம் எப்படி இருக்கும் என்பதை, இந்தியப்புரட்சியின் ஜனநாயகக் கட்டம் நிறைவடைந்தபின்புதான், அதாவது மக்கள் ஜனநாயகப் புரட்சி வெற்றிபெற்ற பின்னர்தான் இறுதிப்படுத்திட முடியும். எனினும், சோசலிசத்தின்கீழ் இந்தியாவில் உள்ள மக்களுக்கு எவை எவை தேவை என்பதை நம்மால் எதிர்பார்த்திட முடியும். எனவே, இந்தியாவில் சோசலிசம் என்றால் அதன் பொருள் என்ன?
அதன்பொருள், அனைத்து மக்களுக்கும் உணவுப் பாதுகாப்பு, முழு வேலைவாய்ப்பு, அனைவருக்கும் கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் வீட்டுவசதி.
அதன் பொருள், தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் மற்றும் நலிந்த பிரிவினர் என அனைத்து மக்களுக்கும் வாழ்வாதாரநிலைமைகளை மேம்படுத்துவதன் மூலம் அனைவருக்கும் பொருளாதார, அரசியல் மற்றும் சமூக மேம்பாடு.
அதன்பொருள், மக்கள் அதிகாரமே உயர்வானது. ஜனநாயகம், ஜனநாயக உரிமைகள் மற்றும் சிவில் உரிமைகள் சமூகத்தின் அனைத்து அரசியல் மற்றும் சமூக ஒழுங்கிலும் பிரிக்கமுடியாதபடி பின்னிப்பிணைந்தவைகளாகும். முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தில் இதுபோன்ற உரிமைகள் தரப்பட்டிருப்பதாகக் கூறப்பட்டாலும் அவை மாயை. இவ்வுரிமைகளைப் பயன்படுத்தி பெரும்பாலான மக்களுக்கு அதற்கான வல்லமை கிடையாது.
சோசலிசத்தின் கீழ், அனைத்து மக்களுக்கும் பொருளாதாரம், கல்வி மற்றும் சமூக மேம்பாட்டை உத்தரவாதப்படுத்தி இருப்பதன் காரணமாக மனிதகுல வாழ்வின் தரம் உயர்ந்து, அங்கே சோசலிஸ்ட் ஜனநாயகத்தின் அடித்தளங்கள் செழுமையுடன் காணப்படும். அதன் பொருள், சாதி அமைப்புமுறை ஒழிக்கப் படுவதால் சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படும். அனைத்து மொழிப்பிரிவினரும் சமமாக நடத்தப்படுவார்கள். அனைத்து மொழிகளும் சமமான முறையில் வளர்த்தெடுக்கப்படும். அனைத்து சிறுபான்மையினருக்கும், நலிவடைந்த பிரிவினருக்கும் உண்மையான சமத்துவம் அளிக்கப்படும், பாலின ஒடுக்குமுறைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படும். அதன் பொருள், சோசலிஸ்ட் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு, சோசலிச உற்பத்திச் சாதனங்கள் மற்றும் மத்திய திட்டமிடல் அடிப்படையில் அமைந்திடும்.
சந்தை சக்திகள், மத்திய திட்டமிடலின் வழிகாட்டுதலின்கீழ் இயங்கிடும். சொத்தின் அனைத்துவிதமான வடிவங்களும் இருக்கும் அதே சமயத்தில், உற்பத்திச் சாதனங்களின் சமூக உடைமையே தீர்மானகரமான வடிவமாக இருந்திடும். இவ்வாறு கூறுவதால் அது அரசின்கீழான பொதுத்துறை என்று இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் முக்கிய பங்களிப்பினைச் செய்திடும் அதே சமயத்தில், கூட்டு மற்றும் கூட்டுறவு அமைப்புகள், அரசுக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பொருளாதாரக் கொள்கைகள் மக்களின் பொருளாதார வாழ்வாதாரங்களை இயக்கி முறைப்படுத்திடும்.
நவம்பர் புரட்சி: உலகத்தை மாற்ற முடியும்
மாமேதை காரல் மார்க்ஸ் ஒரு சமயம் கூறிய பொருள்பொதிந்த வார்த்தைகள்: ‘தத்துவ ஞானிகள் உலகை பல்வேறு வழிகளில் வியாக்கியானம் மட்டுமே செய்திருக்கிறார்கள். பிரச்சனை என்னவெனில், அதனை மாற்றுவதே ஆகும்.’ நவம்பர் புரட்சி உலகை மாற்றுவது சாத்தியமே என்று உலகுக்கு காட்டியிருக்கிறது. அது இன்றைக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒன்றேயாகும். பின்னடைவுகள் ஏற்பட்டிருந்தபோதிலும், நவம்பர் புரட்சி மற்றும் அதன் பங்களிப்புகள் மனிதகுல நாகரிகத்தை முன்னேற்றுவதற்கு இன்றளவும் உதவிக்கொண்டு இருக்கிறது. நம் புரட்சிகரப் போராட்டங்களை முன்னெடுத்துச்சென்றிட வீர சகாப்தம் படைத்திட்ட நவம்பர் புரட்சி தொடர்ந்து நமக்கு உத்வேகத்தை அளித்திடும். நவம்பர் புரட்சி உலகை மாற்றியதைப்போல, இந்தியப் புரட்சியும் இந்தியாவை மாற்றி அமைத்திடும். இதனை எதார்த்தமாக்கிடக்கூடிய விதத்தில் நம்மை நாம் தயார்ப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியதே இன்றைய தேவையாகும்.
- தமிழில்: ச.வீரமணி

Monday, July 10, 2017

ஆளுகையை அதிகரிக்க...மக்கள் இயக்கங்களை நசுக்க...

ஆளுகையை அதிகரிக்க...
மக்கள் இயக்கங்களை நசுக்க...
===  சீத்தாராம் யெச்சூரி
[தங்களுடைய கார்ப்பரேட் ஊடகங்கள் மூலமாக செய்திகளைத் திரித்துக்கூறுதல் என்பதும், மக்களிடம் கூறப்படும் தகவல்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொள்வது என்பதும் இவற்றின் ஏகபோகமாக மாறியிருக்கின்றன. கலாச்சாரத்தை வணிக யமாக்குவது உலகமயத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.]
                                                                                                                                                       இந்தியாவில் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி இந்தப் பணியைத்தான் இப்போது செய்துகொண்டிருக்கிறது. நமது கட்சியின் 21ஆவது அகில இந்திய மாநாடும், ஸ்தாபனத்தின் மீதான பிளீனமும் இந்தியாவின் நிலைமைகளில் அகக்காரணியை (கட்சியை) வலுப்படுத்தும் குறிக்கோளை அடையும் விதத்தில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.
அரசியல் மற்றும் தத்துவார்த்தப் போராட்டங்கள்
அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் இன்றைய தினம் தன் நிலையை சர்வதேச அளவில் வலுவாக்கிக்கொண்டுள்ள நிலையில், தன்னுடைய உலக அளவிலான மேலாதிக்கத்தை நிலைநிறுத்திக்கொள்வதற்காக மூன்று முக்கிய குறிக்கோள்களை எட்டுவதற்கு நடவடிக்கைகளை எடுத்துவருகிறது.
முதலாவதாக அது இப்போது மீதம் இருந்துவரும் சோசலிஸ்ட் நாடுகளைக் கலைத்திட விரும்புகிறது. இரண்டாவதாக, அணிசேரா இயக்கத்தின்கீழ் முக்கியமாக இருந்த மூன்றாம் உலக நாடுகளை வலுவிழக்கச்செய்வதன்மூலம் எதற்கும் லாயக் கற்றவைகளாக மாற்ற முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
இறுதியாக, உலகத்தின்மீது பொதுவாகவும், குறிப்பாகத் தனக்குப் போட்டியாக வருபவர்கள் யார் என்று கருதுகிறதோ அவர்களை அழித்து ஒழித்து, தன்னுடைய ராணுவ மற்றும் பொருளாதார மேன்மையை நிலைநிறுத்திட முயற்சிக்கிறது.
ஏகாதிபத்தியத்தின் ஒருதுருவ உலகக் கோட்பாட்டைத் திணிக்கும் முயற்சிக்கு எதிராக வலுவான தத்துவார்த்த தாக்குதலால் வெற்றிபெற முடியவில்லை. ஏகாதிபத்தியம், ஜனநாயகத்தை சுதந்திரச் சந்தையுடன் சமமாக்கப் பார்க்கிறது. இத்தகைய நிலைபாட்டுடன், தன்னுடையமேலாதிக்கத்தையும் மற்றும் நவீன தாராளமய பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் மற்றும்சுதந்திர சந்தைகளைத் திணிப்பதை எதிர்த்திடும் ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராக அரசியல்ரீதியாகவும், ராணுவ ரீதியாகவும் தலையிடுகிறது.
ஏகாதிபத்தியம், ‘மனித உரிமைகள்மற்றும்மண்ணின் மாண்புகள்ஆகியவற்றை உயர்த்திப்பிடிக்கிறோம் என்ற பெயரில் சுயேச்சையான இறையாண்மையுடைய நாடுகளுக்கு எதிராக ராணுவரீதியாகத்.தலையிடுகிறது.

இவ்வாறு ராணுவத் தலையீடுகளின் மூலமாக அப்பட்டமாக மனித உரிமை மீறல்களை மேற்கொண்டுவருகிறது. முன்னேறிய முதலாளித்துவ நாடுகளில் வளர்ந்து வந்த முதலாளிவர்க்கம் தங்கள் வர்க்க ஆட்சியை ஒருமுகப்படுத்துவதற்காக, தேசிய இறையாண்மையை மிகவும் புனிதமானதாக உயர்த்திப்பிடித்தது.
இன்றைய தினம், ஏகாதிபத்தியம், ‘மனித உரிமைகளைப் பாதுகாக்கிறோம் என்ற பெயரில், அந்த நாடுகளின் தேசிய இறையாண்மையை மறுதலித்து, ராணுவ ரீதியாகத் தலையிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.ஏகாதிபத்தியம், வெறித்தனமாக கம்யூனிஸ்ட் எதிர்ப்புப்
பிரச்சாரத்தைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டிருக்கிறது. கம்யூனிசத்தை, சர்வாதிகாரத்துடனும் பாசிசத்துடனும் சமப்படுத்திக் கூறிக்கொண்டிருக்கிறது.
ஐரோப்பிய நாடாளுமன்றம் கம்யூனிசத்தை பாசிசத்துடன் இணைத்து சமப்படுத்தி, அவற்றின் மீது நடவடிக்கைகள் எடுத்திட வேண்டும் என்று சட்டங்களை இயற்றி இருக்கிறது. செக்குடியரசு, போலந்து போன்ற பல கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகள், கம்யூனிச அடையாளங்களுக்கும், நடவடிக்கைகளுக்கும் சட்டப்பூர்வமாகத் தடை விதித்திருக்கின்றன.
கடந்த இருபதாண்டுகளில் இந்தப் போக்குகள் மேலும் உக்கிரமடைந்திருக்கின்றன. சோவியத் யூனியன் தகர்ந்ததற்குப்பின்னர் மார்க்சியத்தை மக்கள் மத்தியிலிருந்து அப்புறப்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளும் அரங்கேறத் தொடங்கி இருக்கின்றன.
எனவேதான் மார்க்சியத்தைப் பல்வேறுவிதமாக திரித்திடும் சித்தாந்தங்கள் அறிவுஜீவிகள் மத்தியில் வலம் வருவது வாடிக்கையாகிவிட்டது. இவற்றின்மூலம் மக்களைக் குழப்பிடும் பணி வெகுஜோராக நடந்துகொண்டிருக்கிறது.
பின்-நவீனத்துவம் (POST MODERNISM):                                                                                                                                                    ஏகாதிபத்தியமும், உலக நிதி மூலதனமும் எண்ணற்ற மார்க்சிஸ்ட் எதிர்ப்பு சித்தாந்தங்களை உருவாக்கி வெளித்தள்ளிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவற்றின் மூலம் அனைத்து முற்போக்கு சித்தாந்தங்களையும் மறுதலித்திட முனைகின்றன. வர்க்கப் போராட்டம் மறைந்துவிட்டது, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகரப் பங்களிப்பு மறுதலிக்கப்பட்டுவிட்டது போன்ற சிந்தனைகள் முதலாளித்துவ சித்தாந்தக்
கொட்டடியிலிருந்து வெளிக்கொணரப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.
இதில் இப்போது புதிதாகச் சேர்ந்துள்ள சித்தாந்தம்தான், பின்-நவீனத்துவம் என்பதாகும்.
பின்-நவீனத்துவம் என்பது 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் முதலாளித்துவம் வெற்றிபெற்று, சோசலிசத்திற்குப் பின்னடைவு ஏற்பட்ட நிலையில் உருவான முதலாளித்துவ தத்துவார்த்தக் கண்ணோட்டமாகும்.
இத்தத்துவமானது மார்க்சியம் உட்பட எந்தவொரு தத்துவமோ, அரசியலோ உலகளாவிய அளவில் இருந்திட முடியாது என்று நிராகரிக்கிறது. பின்-நவீனத்துவம் என்பது முதலாளித்து
வத்தையோ அல்லது சோசலிசத்தையோ ஒரு கட்டமைப்பு (A STRUCTURE) அல்லது ஒரு முறை (A SYSTEM) என்கிற விதத்தில் அங்கீகரித்திடவில்லை.
இவ்வாறு, இது, உலக நிதி மூலதனத்திற்கு மிகவும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு தத்துவமாகும். ஏனெனில் இது வர்க்கங்கள் இருப்பதை மறுதலிக்கிறது. எனவே, வர்க்கம் மற்றும் வர்க்கப் போராட்டம் என்பனவற்றையும் மறுதலிக்கிறது. மேலும் இது, அடையாள அரசியலை உந்தித்தள்ளுவதற்கும், மக்களை அரசியலற்றவர்களாக ஆக்குவதற்கும் மிகவும் பொருத்தமான ஒரு தத்துவமுமாகும்.
கலாச்சார மேலாதிக்கம் (CULTURAL HEGEMONY):                                                                                                                                       இந்தக் கால கட்டத்தில் ஏகாதிபத்தியமும், நவீன தாராளமயமும் தங்களுடைய கலாச்சார மேலாதிக்கத்தை வலுவாக நிறுவியுள்ளன. இவை மக்களைத் தங்களுடைய தகவல் (INFORMATION), தொடர்பு (COMMUNICATION) மற்றும் பொழுதுபோக்கு (ENTERTAINMENT) என்கிற மூன்று ஐசிஇ (ICE) ஆகியவற்றைத் தங்களுடைய மெகா கார்ப்பரேஷன்கள் மூலமாக மக்களிடையே கொண்டுசெல்வதில் மூர்க்கத்த
னமாக இறங்கியிருக்கின்றன.
தங்களுடைய கார்ப்பரேட் ஊடகங்கள் மூலமாக செய்திகளைத் திரித்துக்கூறுதல் என்பதும், மக்களிடம் கூறப்படும் தகவல்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொள்வது என்பதும் இவற்றின் ஏகபோகமாக மாறியிருக்கின்றன. கலாச்சாரத்தை வணிகமயமாக்குவது உலகமயத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.
வர்க்க மேலாதிக்கத்தின் காரணமாக, உலகமயக் கலாச்சாரம் மக்களை தங்களுடைய எதார்த்தமான வாழ்க்கை நிலைமைகளிலிருந்து கத்தரித்துவிட முயல்கிறது. இவர்களின் கலாச்சாரம் என்பது அழகியலை மேம்படச் செய்வதற்கானது அல்ல, மாறாக மக்கள் மத்தியில் காணப்படும் வறுமை மற்றும் ஏழ்மை ஆகியவற்றால் உண்டாகும் பிரச்சனைகளிலிருந்து அவர்களை திசைதிருப்புவதற்கானதாகும்.
நவீன தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை ஏகாதிபத்தியம் தன் ஆளுகையை அதிகரித்துக் கொள்வதற்கும், மக்கள் இயக்கங்களை நசுக்குவதற்கும் நன்கு பயன்படுத்திக்
கொள்ள முயற்சிக்கிறது.
பின்-உண்மை (POST TRUTH):                                                                                                                                                                             மார்க்சியத்திற்கும், சோசலிசத்திற்கும் எதிராக, முதலாளித்துவ சித்தாந்தக் கொட்டடியில் புதிதாக சேர்க்கப்பட்டுள்ள சொற்றொடர்தான், பின்-உண்மை (POST TRUTH) என்பதாகும்.
ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகம் தன்னுடைய 2016ஆம் ஆண்டின் அகராதியில்இந்த ஆண்டின் புதிய வார்த்தைஎன இதனைக் குறிப்பிட்டு, இதன் பொருளை வரையறுக்கும்போது, உணர்ச்சிக்கும் தனிப்பட்ட நம்பிக்கை அடிப்படையில் எழுப்பப்படும் வேண்டுகோள் அளவிற்கு மக்களிடம் பொதுக்கருத்தை உருவாக்கக்கூடிய அளவிற்கு செல்வாக்கு செலுத்தாத சொற்றொடர் என்று கூறுகிறது.


Saturday, July 8, 2017

5. போர்முனை மட்டுமின்றி... தொழிற்சாலைகள்... வயல்வெளிகள்...




சீத்தாராம் யெச்சூரி


[முதலாளித்துவ அமைப்பின்கீழ் இருந்துகொண்டு கொண்டுவரப்படுகிற எந்தவொரு சீர்திருத்தமும் மனிதகுலத்தை சுரண்டலிலிருந்து விடுவித்திட முடியாது. சோசலிசம் என்கிற அரசியல் மாற்று ஒன்றுதான் இதற்குத் தீர்வாகும். சுரண்டலிலிருந்து மனிதகுலத்தை விடுவித்திட வேண்டுமானால், மனிதகுலத்தின்மீது முதலாளித்துவத்தால் ஏவப்பட்டுள்ள கொடுங்கோன்மைக்கு எதிராக சோசலிசத்திற்கான அரசியல் மாற்று தன் தாக்குதலை உக்கிரப்படுத்திட வேண்டும்.]
தோழர் லெனின் முன்னதாகவே இறந்ததை அடுத்து, சோவியத் யூனியன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் சோசலிஸ்ட் தொழில் மற்றும் விவசாயிகளின் விவசாயம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான உறவு குறித்து ஒரு விவாதம் எழுந்தது. விவசாய உற்பத்தி அபரிமிதமாக இருந்ததன் காரணமாக, அதன்மூலம் ஏற்பட்ட உபரியை தொழிற்துறை செயல்பாடுகளுக்கு எந்த அளவிற்குப் போடுவது என்பது தொடர்பாகவும், இதனை எப்படி தீர்மானிப்பது என்பது தொடர்பாகவும் விவாதங்கள் முன்னுக்கு வந்தன. தொழில்துறை நடவடிக்கைகளை அதிகப்படுத்துவதற்கு விவசாய உற்பத்தியின் உபரியை வெகுவாகப் பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தது. இதனை எப்படிச் செய்வது? இதில் பிரச்சனைகள் எழுந்தன. விவசாயத்துறையில் புதிதாக உருவான பணக்கார விவசாயிகள் (குலாக்குகள்) வர்க்கம் அக்டோபர் புரட்சிக்கு ஒரு வித்தியாசமான விதத்தில் அச்சுறுத்தலாக அமைந்தது. எனினும், உலகம் முழுதும் சோவியத் யூனியனுக்கு எதிராக, ஏகாதிபத்தியத்தின் தலையீடுகள் தொடர்ந்து இருந்த சூழ்நிலையில், இப்பிரச்சனையை தோழர் ஸ்டாலின் மிகவும் வெற்றிகரமாக சமாளித்தார்.
அவ்வாறு சமாளிக்காமல் மட்டும் இருந்திருந்தால் நாஜிக்கள் சோவியத் யூனியன் மீது மேற்கொண்ட தாக்குதலை அது வெற்றிகரமானமுறையில் முறியடித்திருக்க முடியாது. அப்போது தோழர் ஸ்டாலின் மக்களுக்கு விடுத்த அறைகூவல்களை நினைவுகூருங்கள். நாஜிக்களுக்கு எதிராகப் போர்முனையில் போராடுவதால் மட்டும் வென்றுவிடமுடியாது, மாறாக அதனை தொழிற்சாலைகளிலும், வயல்களிலும் நாம் வெற்றிபெறுவதன் மூலமே சாத்தியமாக்கிட முடியும். சோசலிசத்தைக் காப்பதற்காகவும், உலகை பாசிசத்திலிருந்து காப்பதற்காகவும், போர்முனையில் சோவியத் செஞ்சேனை வீரஞ்செறிந்த முறையில் போராடுவதற்கு, அவர்களின் தேவைகள் எவ்விதத் தொய்வுமின்றி பூர்த்தி செய்யப்பட்டதே அடிப்படைக் காரணமாகும். ஆனால் ‘சந்தைப் பொருளாதாரம் என்கிற முதலாளிகளின் கடவுள்’, செல்வாக்கு செலுத்தியதன் காரணமாகவும், இத்தகைய சோசலிஸ்ட் பொருளாதார அடித்தளங்களை, கோர்பசேவ் படிப்படியாகக் கைவிட்டதன் காரணமாக, சோசலிசமே கைவிடப்படக்கூடிய நிலைக்கு கொண்டுசென்றது.
தத்துவார்த்த உணர்வினை உதாசீனம் செய்தல் (Neglect of Ideological Consciousness): அடுத்து மாபெரும் குறைபாடு காணப்பட்ட பகுதி, மக்களின் கூட்டு தத்துவார்த்த உணர்வினை (collective ideological consciousness of the people) வலுப்படுத்தத் தவறியமையாகும். மக்களிடம் இத்தகைய கூட்டு தத்துவார்த்த உணர்வு உயர்ந்தோங்கி இருப்பதன்மூலமாகத்தான் சோசலிசம் நிலைத்து நிற்கமுடியும் மற்றும் அதனை மேலும் வளர்த்தெடுக்க முடியும்.
இதனை ஆளும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தத்துவார்த்த உறுதிப்பாடு இல்லாமல் மேற்கொண்டிட முடியாது. சோவியத் யூனியன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் 20ஆவது காங்கிரசின் திருத்தல்வாத திரிபுக்கு (revisionist deviation)ப் பின்னர் இது மிகப்பெரிய ஆபத்தாக (casualty-ஆக) மாறியது. இக்குறைபாடுகளின் காரணமாக, சோவியத் யூனியனிலும் இதர சோசலிச நாடுகள் பலவற்றிலும் எதிர்ப்புரட்சி சக்திகள் முன்னுக்கு வரக்கூடிய நிலை ஏற்பட்டு, சோசலிசம் கைவிடப்பட்டது. இவ்வாறு இந்நாடுகளில் சோசலிசம் கைவிடப்பட்டதற்கு, மார்க்சிசம்-லெனினிசத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகள் காரணமல்ல. மாறாக, மார்க்சியம்-லெனினியத்தின் அறிவியல் மற்றும் புரட்சிகர சாராம்சத்திலிருந்து நழுவிச் சென்றதே காரணமாகும். உலக முதலாளித்துவம் மற்றும் சோசலிசம் குறித்து சரியற்ற மதிப்பீடுகளும் காரணமாகும். மார்க்சியத்தின் ஆக்கப்பூர்வ அறிவியலை வறட்டுத் தனமான முறையில் வியாக்கியானம் செய்ததும் காரணமாகும். மேலும் சோசலிசக் கட்டுமானத்தின்போது மேலே கூறியவாறு மேற்கொண்ட குறைபாடுகளும் காரணமாகும்.நடப்பு முதலாளித்துவ நெருக்கடி - சோசலிச மாற்றுமனிதகுலத்தை சுரண்டலிலிருந்து விடுவித்திட இன்றைக்கும் ஒரே வழி, சோசலிசம்தான். உலக முதலாளித்துவ நெருக்கடியின் இன்றைய நிலைமைகளிலிருந்து மீள்வதற்கும் ஒரே மாற்று சோசலிசம்தான். 2008இல் உலகப் பொருளாதார நெருக்கடி ஏற்பட்ட காலத்திலிருந்தே, உலக முதலாளித்துவம் ஒரு நெருக்கடியிலிருந்து இன்னொரு நெருக்கடி என்று தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கிறது. நெருக்கடியிலிருந்து மீள்வதற்காக முதலாளித்துவம் மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகள் அதனை மேலும் ஆழமான முறையில் புதிய நெருக்கடிக்குள் தள்ளிவிடுகிறது. முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு மக்கள் மீது பொருளாதாரச் சுமைகளை ஏற்றுவதன் மூலம் இதனை நன்கு உணர முடியும். இவற்றின் விளைவாக மக்கள் மத்தியில் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் மேலும் அதிகரித்திருக்கின்றன.
முதலாளித்துவ அமைப்பின்கீழ் இருந்துகொண்டு கொண்டுவரப்படுகிற எந்தவொரு சீர்திருத்தமும் மனிதகுலத்தை சுரண்டலிலிருந்து விடுவித்திட முடியாது. சோசலிசம் என்கிற அரசியல் மாற்று ஒன்றுதான் இதற்குத் தீர்வாகும். சுரண்டலிலிருந்து மனிதகுலத்தை விடுவித்திட வேண்டுமானால், மனிதகுலத்தின்மீது முதலாளித்துவத்தால் ஏவப்பட்டுள்ள கொடுங்கோன்மையாட்சிக்கு எதிராக சோசலிசத்திற்கான அரசியல் மாற்று தன் தாக்குதலை உக்கிரப்படுத்திட வேண்டும். முதலாளித்துவத்தின் மீதான நெருக்கடி எவ்வளவுதான் உக்கிரமானதாக இருந்தபோதிலும், நாம் முன்பே பலமுறை குறிப்பிட்டிருப்பதைப்போல, எந்தக் காலத்திலும் அது தானாக வீழ்ந்துவிடாது. முதலாளித்துவத்திற்கு சவால் விடக்கூடிய விதத்தில் ஓர் அரசியல் மாற்று உருவாகாதவரை, மனிதகுலத்தின் மீதான சுரண்டலை உக்கிரப்படுத்துவதன் மூலம் முதலாளித்துவம் எப்படியாவது தன்னைத் தக்கவைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கும். எனவே, சோசலிஸ்ட் அரசியல் மாற்று அதனை எதிர்கொள்ளக் கூடிய விதத்தில் வெகுவாக வளர்த்தெடுக்கப்பட வேண்டும். தற்போதைய முதலாளித்துவத் தாக்குதல்களுக்கு எதிராக உலகம் முழுதும் மக்கள் மத்தியில் போராட்டங்கள் வலுப்பெற்று வருகிற போதிலும், இன்றையநிலையில் இவை அனைத்தும் தற்காப்புநிலையில்தான் இருந்து வருகின்றன. தற்காப்புநிலையில்தான் என்று ஏன் கூறுகிறேன் என்றால், மக்கள் தங்கள் போராட்டங்களின் மூலமாகத் தாங்கள் இதுநாள்வரை பெற்றிருந்த ஜனநாயக உரிமைகள் மற்றும் வாழ்வாதார நிலைமைகள் பறிக்கப்படும்போது அவற்றைத் தக்க வைத்துக்கொள்ளக்கூடிய விதத்தில்தான் இன்றைய போராட்டங்கள் இருந்துவருகின்றன. இத்தகு போராட்டங்கள் மூலதனத்தின் ஆட்சிக்கு எதிராக தாக்குதலைத் தொடுக்கக்கூடிய அளவிற்கு அதிகரித்திட வேண்டும்.
இதற்கு, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தன்னுடைய 20ஆவது கட்சி காங்கிரஸ் தத்துவார்த்தப்பிரச்சனைகள் மீதான தீர்மானத்தில் அலசி ஆராய்ந்திருப்பதைப்போல, லெனினிஸ்ட் அகநிலைக் காரணியை வலுப்படுத்திட வேண்டும். அதாவது, மக்களின் கிளர்ச்சிகள் மற்றும் இயக்கங்களை ஒழுங்குபடுத்தி முன்னெடுத்துச் செல்லக்கூடிய அளவிற்கு புரட்சிக் கட்சியின் வல்லமையை வலுப்படுத்திட வேண்டும்.

Friday, July 7, 2017

4. அரசாணைகள் மக்கள் ஏற்கும் வகையில் அமையவில்லை..





சீத்தாராம் யெச்சூரி
 

(திரிபுகளைச் சரிசெய்வதற்குப் பதிலாக, கோர்பசேவ் தலைமையானது தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தலைமைப் பாத்திரத்தையும், ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தையும் கைவிடும் நிலைக்குச் சென்றது. நடைமுறையில் அது புரட்சிகரமான கட்சியையே நிராயுதபாணியாக்கியது, அவசியமான திருத்தங்கள் மேற்கொள்வதைத் தடுத்தது. இவை அனைத்தும் சோசலிசத்தையே கைவிடும் நிலைக்கு இறுதியில் இட்டுச் சென்றது.)
தோழர் லெனின் இதுகுறித்து தன்னுடைய அரசும் புரட்சியும் என்னும் நூலில் மிகவும் விரிவாக எழுதியிருக்கிறார். முதலாளித்துவத்திலிருந்து கம்யூனிசத்தை நோக்கிச் செல்லும் இடைநிலை மாறுதல் காலத்தில் எண்ணற்ற அரசியல் வடிவங்களை நாம் மேற்கொள்ளவேண்டியிருக்கும் என்று தோழர் லெனின் குறிப்பிட்டிருந்தார். ஆனாலும், வடிவங்கள் வேறுபடலாம் என்ற போதிலும், அவற்றின் சாரம் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்பது தவிர்க்கமுடியாது என்றும் அடிக்கோடிட்டுக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
‘‘முதலாளித்துவ அரசுகளின் வடிவங்கள் மிகவும் தீவிரமானமுறையில் வேறுபட்டிருக்கின்றன, எனினும் அவற்றின் வடிவங்கள் வேறுபட்டிருந்தபோதிலும், இறுதி ஆய்வில் தவிர்க்கமுடியாதவகையில் அவை முதலாளி வர்க்கத்தின் சர்வாதிகாரமாகவே இருந்திடும். முதலாளித்துவத்திலிருந்து கம்யூனிசத்தை நோக்கிச் செல்லும் இடைநிலை மாறுதல் காலத்தில் எண்ணற்ற அரசியல் வடிவங்களை நாம் மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். ஆனாலும், வடிவங்கள் வேறுபடலாம் என்ற போதிலும், அவற்றின் சாரம் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்பது தவிர்க்கமுடியாது.’’
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப்பின் உருவான கிழக்கு ஐரோப்பிய சோசலிச நாடுகள், சோவியத் யூனியனில் இருந்ததைப்போன்ற சோவியத் வடிவத்தை கையகப்படுத்திக் கொண்டன. அவை தங்கள் நாடுகளின் துல்லியமான சமூகப் பொருளாதார நிலைமைகளையோ மற்றும் வரலாற்றுப் பின்னணியையோ கணக்கில் கொள்ளவில்லை. இவற்றின் விளைவாக இந்நாட்டின் அரசுகள் மக்களிடமிருந்து தனிமைப்பட்டன. இவற்றுக்கு எதிராக மக்களின் இடையேயான அதிருப்தியும் வளர்ந்துகொண்டிருந்தன.
சோசலிஸ்ட் ஜனநாயகம்: இரண்டாவதாக மிகப்பெரிய குறைபாடு, சோசலிஸ்ட் ஜனநாயகம் சம்பந்தப்பட்டதாகும். ஜனநாயகம் என்பது முதலாளித்துவத்தின் கீழ் இருந்ததை விட சோசலிசத்தின்கீழ் ஆழமானதாகவும், வளமானதாகவும் இருந்திட வேண்டியது அவசியம். முதலாளித்துவம் பெயரளவில் ஜனநாயக உரிமைகளை வழங்கும் அதே சமயத்தில், அது மக்களில் பெரும்பான்மையானவர்களுக்கு அதனை உண்மையில் அளித்திடாது. (முதலாளித்துவத்தின்கீழ் ஒவ்வொரு குடிமகனும் தான் விரும்பும் எதனையும் வாங்குவதற்கு உரிமை படைத்தவன்தான். எனினும் அவ்வாறு வாங்குவதற்கான சக்தியை பெரும்பாலானவர்கள் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள்.) ஆனால் சோசலிசம் எதனையும் வாங்கும் உரிமையையும், அதற்கான சக்தியையும் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் அளித்திருக்கும்.எனினும், பல நாடுகளில் சோசலிஸ்ட் கட்டுமானம் நடைபெற்ற சமயத்தில், இரு விதமான குறைபாடுகள் நடைபெற்றுள்ளன.
முதலாவதாக, ஒரு குறிப்பிட்ட கால அளவிற்கு, பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சர்வாதிகாரம் என்பது, பாட்டாளி வர்க்கத்தின் முன்னணிப்படையின் சர்வாதிகாரமாக, அதாவது கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சர்வாதிகாரமாக, மாற்றப்பட்டிருந்தது. இதுவும் சிறிது காலத்திற்குப்பின் கட்சித் தலைமையின் சர்வாதிகாரமாக மாற்றப்பட்டது. இவ்வாறு சோசலிச அரசு என்பது, ஒட்டுமொத்த பாட்டாளி வர்க்கம் மற்றும் உழைக்கும் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டிய சோசலிச அரசு என்பது, நடைமுறையில் கட்சியின் ஒரு சிறு பிரிவால், அதாவது கட்சியின் அரசியல் தலைமைக்குழுவால், மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு விசித்திரமான நிலைமை ஏற்பட்டது. அரசு அறிவிக்கும் ஆணைகள் பெரும்பான்மையான மக்கள் ஏற்கக்கூடிய விதத்தில் அமைந்திடவில்லை. அவை சோவியத்துகள் போன்ற அடிப்படையான ஜனநாயக அமைப்புகளின் மூலம் மக்களிடம் எடுத்துச்செல்லப்படவில்லை. மாறாக அரசின் கட்டளைகள் மூலமாக மேற்கொள்ளப்பட்டன. இவை இயற்கையாக மக்களை அரசிடமிருந்து தனிமைப்படுத்திட இட்டுச்சென்றது.
இரண்டாவதாக, ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தை அமல்படுத்தும் சமயங்களில், உள்கட்சி ஜனநாயகம் என்பது அடிக்கடி பலிகடாவாக மாறியது. சோவியத் யூனியனின் வரலாற்றில் சில சமயங்களில் இருந்ததைப்போல மத்தியத்துவம் முன்னுக்கு வந்தது. இது, அதிகாரத்துவம் வளர்வதற்கு இட்டுச் சென்றது. இவ்வாறு அதிகாரத்துவம் வளர்வது என்பது ஜனநாயகத்திற்கு எதிரானதாகும். இவற்றின் காரணமாக சோசலிசத்திற்கு விரோதமான போக்குகள், ஊழல் மற்றும் வேண்டியவர்களுக்குச் சலுகை போன்றவை தலை தூக்கின. சோவியத் யூனியன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மற்றும் பல நாடுகளில் ஆளும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையில் இருந்த பெரும்பாலானவர்கள் சலுகைகள் அனுபவித்தது இதற்கு எடுத்துக்காட்டாகும். இதன்காரணமாக கட்சியின் புரட்சிகரத் தன்மை கொள்ளை போய்விட்டது, கட்சி மக்களிடமிருந்து தனிமைப்பட்டது, கட்சித் தலைமையிடமிருந்து கட்சி அணிகளும் தனிமைப்பட்டன. இதுபோன்ற திரிபுகளைச் சரிசெய்வதற்குப் பதிலாக, கோர்பசேவ் தலைமையானது தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தலைமைப் பாத்திரத்தையும், ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தையும் கைவிடும் நிலைக்குச் சென்றது. நடைமுறையில் அது புரட்சிகரமான கட்சியையே நிராயுதபாணியாக்கியது, அவசியமான திருத்தங்கள் மேற்கொள்வதைத் தடுத்தது. இவை அனைத்தும் சோசலிசத்தையே கைவிடும் நிலைக்கு இறுதியில் இட்டுச் சென்றது.
சோசலிஸ்ட் பொருளாதாரக் கட்டுமானம்: சில குறைபாடுகள் காணப்பட்ட மூன்றாவது பகுதி என்பது சோசலிஸ்ட் பொருளாதாரக் கட்டுமானமாகும். அக்டோபர் புரட்சி வெற்றிபெற்றபின் முதலில் அது தேர்ந்தெடுத்த பாதை தொழிலாளர் - விவசாயிக் கூட்டணியின் அடிப்படையில் வெற்றிகரமாக ஜனநாயகப் புரட்சியை நிறுவியதாகும். இதுவே புதிய சவால்களை எதிர்கொண்டது.
ஜனநாயகப் புரட்சியிலிருந்து சோசலிஸ்ட் புரட்சிக்குத் மாறுவதற்கான இடைநிலை மாறுதல் காலத்தில் தேவைப்பட்டது, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பொருளாதார அடிப்படையில் சொத்து உறவுகளில் ஒரு புரட்சிகரமான மாற்றம் நிறுவ வேண்டியிருந்தது. தொழிலாளி - விவசாயிக் கூட்டணிதான் ஜனநாயகப் புரட்சிக்கான முதுகெலும்பு என்கிற உண்மை, விவசாயத்தில் சொத்து உறவுகளில் மாற்றம் ஏற்பட்டது என்பது விவசாயிகளில் சில பிரிவினரது அந்தஸ்தைக் கடுமையாகப் பாதித்தது என்று பொருளாகும். இவர்கள்தான் ஜனநாயகப் புரட்சியை அடைவதற்குத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் கூட்டாளியாக இருந்தவர்கள்.
உள்நாட்டு யுத்தம் மற்றும் சோவியத் யூனியன் முதலாளித்துவத்தால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டிருந்த சூழ்நிலையில், இந்த சிக்கலான பிரச்சனை மேலும் சிக்கலானது. ஆனாலும், சோசலிஸ்ட் அரசை நிலைநிறுத்துவதற்கும், சோசலிஸ்ட் பொருளாதாரத்தையும், சமூகத்தையும் கட்டி எழுப்புவதற்கும் அபரிமிதமான தொழில்மயம் அவசியமாக இருந்தது. ‘யுத்த கம்யூனிசம்’ (‘war communism’), ‘புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை’ (new economic policy) காலங்களின்போது, தோழர் லெனின் இந்தப் பிரச்சனையை இறுகப்பற்றிக் கொண்டிருந்தார்.