Saturday, July 22, 2017

இந்தியாவில் மிகவும் சிறப்பாக ஆளப்படும் மாநிலம் குஜராத் அல்ல--சயீத் நக்வி

இந்தியாவில் மிகவும் சிறப்பாக ஆளப்படும் மாநிலம் குஜராத் அல்ல
--சயீத் நக்வி
பகலைத் தொடர்ந்து இரவு வரும் என்ற முதுமொழிக்கேற்ப காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சியைப் பறிகொடுக்கும் மாநிலங்களில் அதற்குப் பதிலாக அநேகமாக அதனை பாஜக கைப்பற்றும். ஆனால் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் ஒன்றான  திரிபுரா இதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டு நிகரற்ற முறையில் ஸ்திரத்தன்மையுடன் கூடிய மாநிலமாக விளங்குகிறது. மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, அங்கே ஆட்சி அதிகாரத்தில் 32 ஆண்டுகளாக கோலோச்சுகிறது. அதன் வாக்கு சதவீதம் 50க்கும் மேலாகும். காங்கிரஸ் கட்சியின் வாக்கு சதவீதம் அப்படி ஒன்றும் குறைவானது அல்ல. அதற்கு 36 சதவீதம் வாக்குகள் உண்டு. இப்போது அதன்மீது பாஜக கண் வைத்திருக்கிறது. மமதா பானர்ஜி மேற்கு வங்கத்தில் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியையும், காங்கிரசையும் தகர்த்தபோது, அதன் பாதிப்பு திரிபுராவிற்கும் சென்றது. அங்கே காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராக இருக்கும் சுதிப் ராய் பர்மான் திரிணாமுல் காங்கிரசுக்குத் தாவினார். ஏதேனும் ஆதாயம் கிடைக்காதா என்ற ஆசையில் இவ்வாறு காங்கிரசிலிருந்து திரிணாமுல் காங்கிரசுக்குத் தாவிய பர்மானுக்கு, இப்போது வேறெங்கிருந்தாவது அதைவிடக் கூடுதலாக ஆதாயம் கிடைக்குமெனில் தாவாமல் இருப்பாரா? மிகப்பெரிய அளவில் அவருக்கு அனுகூலங்கள் கிடைத்துள்ளது என்கிற வதந்தி அகர்தலா முழுவதும்  பரவியிருக்கிறது. தற்சமயம் திரிபுரா சட்டமன்றத்தில் பாஜகவிற்கு என்று  ஓர் உறுப்பினர் கூட கிடையாது. பர்மான் தன்னுடன் உள்ள 5 உறுப்பினர்களுடன் பாஜகவிற்குத் தாவ இருக்கிறார். இதனை அம்மாநில ஆளுநரான தத்தாகடா ராய் வரவேற்றிருக்கிறார்.  அண்டை மாநிலமான மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள பாஜக ஊழியர்களே முஸ்லீம்களுக்கு எதிராக இவர் கக்கிய வார்த்தைகளைக் கேட்டு வாயடைத்துப் போயிருக்கிறார்கள்.   முஸ்லீம்கள் பொது இடத்தில் பன்றிக் கறியைச் சாப்பிடத் தொடங்கினார்கள் என்றால்தான்,  அவர்கள் நம்முடன் “முறையாக ஒருங்கிணைவார்கள்” என்று தான் நம்புவதாக ஆளுநர் கூறுகிறார்.  பன்றியுடன் அவருக்குள்ள சித்திரங்கள் அவரை அந்த அளவிற்கு ஆட்டிப்படைக்கின்றன. உதாரணமாக, முஸ்லீம் பயங்கரவாதிகளுக்கு அவர் விரும்பும் தண்டனை என்ன தெரியுமா?  அவர் கூறும் யோசனையைக் கேட்பவர்கள் தங்கள் மூக்கைப் பிடித்துக்கொள்வார்கள். “பன்றித்தோலுடன் அவர்களைச் சுற்ற வேண்டும், பன்றிகளின் மலத்துவாரத்தில் அவர்களின் முகம் இருக்கும்படி வைத்து அவர்களைப் புதைக்க வேண்டும்.”
இத்தகைய இழிவான வசைமாரிக் கூற்றுகள் குறித்து கடந்த 17  ஆண்டு காலமாக ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர்ந்திருக்கி மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் மாணிக் சர்க்கார் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. எனினும்,  மாநிலத்தில் 7 சதவீதம் அளவிற்கு இருக்கின்ற முஸ்லீம்கள் இதனைக் கேட்டு ஆத்திரம் அடைந்துள்ளார்கள்.  இந்தியாவிலேயே மிகச் சிறப்பாக ஆளப்படும் மாநிலமாக திரிபுரா விளங்குவதை என் அனுபவத்தில் நான் கண்டுள்ளபோதிலும், ஊடகங்கள் அதனைக் வெளிக்கொணர விரும்பாததால், நாட்டின் பிற பகுதிகளில் உள்ளவர்கள் இது குறித்து ஒன்றும் தெரியாமலேயே இருக்கிறார்கள்.  மத்திய சட்ட அமைச்சரான ரவி சங்கர் பிரசாத், “நான் மிகவும் வியந்து பாராட்டும் முதல்வராக மாணிக் சர்க்கார் விளங்குகிறார்” என்று ஒரு சமயம் கூறியதை அனைவருக்கும் சொல்லியாக வேண்டும்.
லண்டனிலிருந்து வெளிவரும் இண்டிபெண்டெண்ட் ஏட்டின்  இதழியலாளர் ஆண்ட்ரு பன்கோம்ப் (Andrew Buncombe), அகர்தலா சென்றுவிட்டு, புதுதில்லி திரும்பியபின்,  திரிபுரா மாநிலத்தில் நடைபெற்று வரும் ஆட்சியை மிகவும் வியந்து போற்றிப் புகழ்ந்தார். “ஒழுங்கமைதி, நேர்த்தி, களங்கமற்ற, நிர்வாகத்தில் எவ்விதமான  அபத்தமும் நிகழாக மாநிலம்.”  பார்வையாளர்கள் பலரும் பார்த்திருப்பதைப்போல, அவரும் பார்த்திருக்கிறார். “சிலசமயங்களில் முதலமைச்சர் அலுவலகத்திற்கு நடந்தே வருகிறார்.” “நானே, அவரது துணைவியார், ஒரு பள்ளிக்கூட ஆசிரியராக இருப்பவர், பள்ளிக்கூடத்திற்கு சைக்கிள் ரிக்சாவை வாடகைக்கு அமர்த்திக்கொண்டு செல்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.”  
திரிபுராவின் மனிதவள வளர்ச்சி அட்டவணை குறித்து எவருக்கேனும் தெரியுமா? அம் மாநிலத்தின் மக்கள் தொகை குறைவுதான். 40  லட்சம்தான்.  நாட்டில் இதன்னியில் கோவா மற்றும் சிக்கிம் ஆகியவைதான் சிறிய மாநிலங்களாகும். எனினும்கூட, இம்மாநிலத்தின் எழுத்தறிவு விகிதம் 96 சதவீதம் ஆகும். நாட்டில் மிக உயர்ந்த நிலையில் உள்ள மாநிலமாகும். குஜராத்தில் எழுத்தறிவு எவ்வளவு தெரியுமா? 83 சதவீதம் மட்டுமே. (நான் கேரளாவை இதில் சேர்க்கவில்லை. ஏனெனில் ஒருசமயம் அது நிகரற்று விளங்கிய மாநிலமாகும்.)
தனிமனித ஆயுட்காலம் ஆண்கள் 71 ஆண்டுகள், பெண்கள் 73 ஆண்டுகளாகும்.  இதிலும் இம்மாநிலம் நாட்டில் வரலாறு படைத்துள்ளது.  குஜராத்தில் இது முறையே 64,  66 ஆகும். திரிபுராவில் பழங்குடியினரிடையே பாலின பாகுபாடு என்பது அரிதிலும் அரிதாகும்.
   இதற்கெல்லாம் காரணம் என்ன? இங்கு ஆட்சியில் உள்ள தலைமையின் மேதைமைதான். மாநிலத்தில் உள்ள முக்கியமான அம்சங்களை உள்வாங்கிக்கொண்டு,  தாங்கள் தங்கள் அரசியலில் செயல்படுத்துவதைப் போலவே, நல்லாட்சி வழங்குவதிலும் ஒரு கலையாக செயல்படுவதுதான் காரணம். தங்கள் மார்பை விரிவாக்கிக் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, ஏதேனும் பிரச்சனை என்றால் கையைப் பிசைந்துகொண்டு நிற்பதற்குப் பதிலாக,  மாநிலத்திற்கான மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் திட்டங்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, மேலிருந்து கீழ் வரை ஆராய்கிறார்கள், அதிகாரிகளை அழைத்துப் பேசுகிறார்கள், கட்சி ஊழியர்களை அழைத்துப் பேசுகிறார்கள், மாநிலத்தில் இயங்கும் மூன்று அடுக்கு பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பை ஈடுபடுத்துகிறார்கள், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாவட்ட சுயாட்சி  கவுன்சில்களையும் பங்கேற்க வைக்கிறார்கள், (இவை மாநிலத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்காகும், மாநிலத்தில் பழங்குடியினர் பகுதிகளில் இயங்குபவைகளாகும்) இவ்வாறு அனைவரது உண்மையான பங்களிப்பினையும் உணர வைத்து, செயல்படுத்துகிறார்கள்.  இதனை நாம் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.
அடுத்து, இந்த மாநிலத்தில் மிக முக்கியமான பிரச்சனை, பழங்குடியினரையும், பழங்குடியினரல்லாதவர்களையும் மோத விடும் பிரச்சனையாகும்.  இங்கே மன்னராட்சி இருந்த சமயத்தில், பழங்குடியினர்தான் அதிகமாக இருந்தார்கள். ஆனால், கிழக்கு பாகிஸ்தான் (இன்றைய வங்கதேசம்) உருவான பின்னர், அண்டைப் பகுதிகளிலிருந்த இந்து வங்காளிகள்  திரிபுராவிற்கு புலம்பெயர்ந்து வந்தார்கள். இதன் காரணமாக இங்கிருந்த பழங்குடியினர் (மொத்தம் 19 பழங்குடியினத்தவர்கள் இருக்கிறார்கள்), மாநிலத்தில் சிறுபான்மையினராக மாறிவிட்டார்கள்.  இப்போது மாநிலத்தின் மக்கள் தொகையில் 70 சதவீதத்தினர் வங்காளிகள், 30 சதவீதத்தினர் பழங்குடியினராவார்கள்.
அதிகாரப் பசி கொண்ட காங்கிரஸ், வங்காளிகளின் வாக்கு வங்கியை முழுமையாகக் கைப்பற்றுவதற்காக  வங்காளிகள் – பழங்குடியினர் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியைக் கடைப்பிடித்தது. இத்தகைய இழிவான அரசியலில் பாஜக மட்டும்தான் செயல்படுமா என்ன? எங்காவது எண்ணிக்கையில் குறைவு ஏற்படுமானால், ஒரு பழங்குடியினத்தவர், இன்னொரு பழங்குடியினத்தவருக்கு எதிராக பயன்படுத்தப்படுவார். இவ்வாறுதான் இந்த மாநிலம் முன்பு இருந்தது.
மாபெரும் பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்த கம்யூனிஸ்ட்  தலைவரான தசரத் தேவ், எதிர்காலம் குறித்து திட்டமிட்டார். பழங்குடியினர் மத்தியில் எழுத்தறிவை ஏற்படுத்துவதற்காக 1945இல் மக்கள் எழுத்தறிவு இயக்கத்தை (ஜன சிக்சா அபியான்) தொடங்கினார்.  அன்றைக்கு ஆட்சியிலிருந்த மகாராஜாவிற்கு நிர்ப்பந்தம் கொடுத்து, 500 ஆரம்பப் பள்ளிகளுக்கு  அங்கீகாரத்தைப் பெற்றார்.  அது இப்போது பல்கிப் பெருகி, மாநிலத்தில் ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கு ஒரு பள்ளிக்கூடம் என்ற அளவில் வியாபித்திருக்கிறது.  
இத்தகைய அடித்தளத்தின் காரணமாகத்தான் பழங்குடியினர் இம்மாநிலத்தில் கம்யூனிசத்தை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதே சமயத்தில் வங்காளிகள், காங்கிரஸ் பக்கம் சென்றார்கள்.  காங்கிரஸ் கட்சி தன்னுடைய பிளவுவாத நிலைப்பாட்டில் திருப்தி அடைந்துவிட்டது. ஆனால், நிருபன் சக்ரவர்த்தி போன்ற ஒரு  தலைவர்  இம்மாநிலத்திலிருந்த சிக்கலான சமூக எதார்த்தத்தை நன்குணர்ந்தார். பழங்குடியினரின் ஆதரவு இல்லையென்றால், வங்காளிகளின் நிகழ்ச்சிநிரலை ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் எடுத்துச் செல்லமுடியாது. அதேபோல், வங்காளிகளின் உதவியில்லலாமல் பழங்குடியினர் முன்னேற முடியாது. எனவே, பழங்குடியினர்—பழங்குடியினரல்லாதவர் ஒன்றுபட்ட போராட்டம், ஒன்றே நமது துயரோட்டும் என்ற முழக்கம் முன்வைக்கப்பட்டது. அது இரு தரப்பினர் மத்தியிலும் ஆழமாக எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.
1940களிலும், 50களிலும் கம்யூனிசத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொண்ட பழங்குடியினர் மத்தியில் இந்த முழக்கத்தை உடனடியாகப் பற்றிக்கொண்டுவிட்டார்கள்.  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வங்காளிகளும் இம்முழக்கத்தால் ஈர்க்கப்பட்டார்கள்.  இவ்வாறு இடதுசாரிகள் தங்கள் ஒற்றுமைக்கான மேடையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விரிவாக்கிய அதேசமயத்தில், காங்கிரஸ் வங்காளிகள் இடையே கவனம் செலுத்துவதில் மட்டுமே தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்.  இதன்காரணமாக கொஞ்சம் தேர்தல் ஆதாயம் என்பது அவர்களுக்கு இல்லாமல் இல்லை. ஆயினும் வாக்காளர்கள் மத்தியில், உண்மையில் மக்கள் மத்தியில், இடதுசாரித் தலைவர்கள் அனைவருமே மிகவும் எளிமையுடனும், எவ்விதமான லஞ்ச லாவண்யங்களுக்கும் இடம் கொடுக்காமலும் இருந்ததானது, வாக்காளர்களைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஈர்க்கத் தொடங்கியது.  காங்கிரஸ்  எம்எல்ஏ-யான கோபால் ராய் அவர்களே, “தனிப்பட்டமுறையில் இவர்கள் லஞ்சலாவண்யத்திற்கு இடம் கொடுக்காதவர்கள் என்பதை மறுக்க முடியாது,” என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்.
1978-88இல் முதல் இடது முன்னணியின் முதலமைச்சராக இருந்த நிருபன் சக்ரவர்த்தி, முதலமைச்சரின் அலுவலக பங்களாவிற்குள் நுழைந்துவிட்டு, பின்னர் வெளியேறிய போது, இரண்டு டிரங்கு பெட்டிகளில் – தன்னுடைய துணிமணிகள், புத்தகங்கள் மற்றும் ஒரு ஷேவிங் செட்டுடன் வெளியேறினார். முதல்வரின் வீட்டிற்குத்  தேவையான மளிகை சாமான்கள் அவருக்கான ரேஷன் அட்டையிலிருந்துதான் பெறப்பட்டன. நவீன முதலாளித்துவம் அவரை அநேகமாக ஒரு தீண்டத்தகாதவராகவே கருதியிருக்கும். ஏனெனில் அவருக்கென்று ஒரு வங்கிக் கணக்கு கூட கிடையாது. அவரது சீடரான, இப்போதைய முதலமைச்சரான மாணிக் சர்க்காரும், மிகவும் சிக்கனமானவர்தான். முதலமைச்சர் மத்திய, மாநிலத் திட்டங்கள் அனைத்தையும் ஆய்வு செய்துள்ளார் என்பது நம்பமுடியாததாகத்தான் இருந்தது.  நான் அவரை, தாகூரின் புகைப்படத்துடன் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த  அவருடைய மிகவும் எளிமையான அலுவலகத்தில் அவரை சந்தித்தபோது, அவர் மகாத்மா காந்தி தேசிய கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதத் திட்டத்தின் அமலாக்கம் குறித்த பரிசீலனை அறிக்கையை முடித்து வைத்திருந்தார்.   
திட்டங்களை அமல்படுத்துவதில் இம்மாநிலத்திற்கு இணையாக வேறெந்த மாநிலத்தையும் சொல்லமுடியாது. கிளினிக்குகள், பள்ளிக்கூடங்கள், அங்கன்வாடிகள், தாய்-சேய் பாதுகாப்பு இல்லங்கள், மின்சார விநியோகம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மாநிலத்தின் உள்பகுதிகளைக்கூட இணைத்திடும் சாலைகள் அமைத்தல் – என அனைத்தும் மிகவும் சிறப்பாக மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தன. இவை அனைத்தும், மாநிலத்தை ஒரு பொதுவான அமைதிப் பூங்காவாக மாற்றி அமைத்திருந்தன.
அப்போது மாநிலத்தின் காவல்துறைத் தலைவராக இருந்த கே.நாகராஜ், “மாநிலத்தில் குற்றங்கள்  நடப்பவை என்பது மிகவும் குறைவாகும்” என்று கூறி வியந்தார். மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னாள் ஆட்சிக்கெதிராக பிரிவினைவாதிகளின் கிளர்ச்சிகள் நடந்து கொண்டிருந்த மாநிலத்தில், மக்கள் தங்கள் வீடுகளை விட்டே வெளியே வர பயந்து கொண்டிருந்த ஒரு மாநிலத்தில், இது ஓர் அதிசயமாகும். “காவல்துறைக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் இடையே பரிபூரண ஒருங்கிணைப்பு நிலவுவதே இதற்கு ஒரே காரணமாகும்.”  பிரதமர் நரேந்திர மோடி தன்னுடைய தூய்மை பாரதம் திட்டத்தில் என்ன கூறுவாரோ, ஆண்டவனுக்குத்தான் வெளிச்சம், ஆனால், அவர் தன்னுடைய அதிகாரிகள் எவரையாவது திரிபுராவின் உள்ளடங்கிய பகுதிகளுக்கு அனுப்பினார் என்றால், இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் இது எப்படி சாத்தியம் என்று  அவர்கள் ஆச்சர்யத்தில் தங்கள் கண்களைக் கசக்கிக் கொள்வார்கள்.
(நன்றி-தி டெக்கான் கிரானிக்கிள், 21.07.17)
(தமிழில்: ச. வீரமணி)



Friday, July 14, 2017

சோவியத் புரட்சி இப்போதும் உத்வேகம் ஊட்டக்கூடியதேயாகும்



மேரி டேவிஸ்
[நவம்பர் புரட்சி, அதன் தாக்கம் மற்றும் அதன்பின் அது நிறைவேற்றிய சாதனைகள் உண்மையில் நம் அனைவருக்கும் உத்வேகம் ஊட்டக்கூடியவைகளாகும். நாம் அவற்றை நிச்சயமாகக் கொண்டாட வேண்டும், ஆய்வு செய்திட வேண்டும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.]
ரஷ்யப்புரட்சியின் நூற்றாண்டை ஏன் நாம் கொண்டாட வேண்டும்? எப்படிக் கொண்டாட வேண்டும்?நம்மைப் போன்றவர்களைப் பொறுத்தவரை, நவம்பர் புரட்சி என்பது மனித குல வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாக பெரும்பான்மையாகவுள்ள தொழிலாளிகளும் விவசாயிகளும் அதிகாரத்தைத் தங்கள் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு, ஆட்சி நடத்தியதாகவே புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம்.
நவம்பர் புரட்சியின் நூற்றாண்டு மிகவும் சிறப்புக்குரிய ஒன்றாகும். எனவேதான், நாம் இதனை பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களைப்போலவோ அல்லது அதன் கலாச்சார நிறுவனங்களைப்போலவோ அல்லாது சித்தாந்தரீதியாக வேறுவகையில் இதனைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.இங்கேயுள்ள மார்க்ஸ் நினைவு நூலகம் (MML- Marx Memorial Library), பாரம்பரிய லாட்டரி நிதியத்திலிருந்து (Heritage Lottery Fund), ரஷ்யப் புரட்சியின் தாக்கம் குறித்து ஆய்வு செய்வதற்காக ஒரு திட்டத்தை ஏற்படுத்துவதற்காக நிதியைப் பெற்றிருக்கிறது. அதன் மூலமாக நாம் மார்க்ஸ் நினைவு நூலகத்தில் ஓர் இணைய தளம், வெளியீடுகள் மற்றும் அறிஞர் பெருமக்களின் விரிவுரைகளை நடத்திட இருக்கிறோம். மேலும் இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் பல்வேறு பிரிவுகளை உருவாக்கியிருக்கிறோம். முதலாவது பிரிவு, 1917-22ஆம் ஆண்டுகளில் ரஷ்யாவில் இருந்த நிலைமைகளை விவரிக்கிறது.
இதில் முதல் உலகப் போரில் ரஷ்யா பங்கேற்றது, 1917இல் இரு புரட்சிகள், மென்ஷ்விக்குகளின் கொள்கைக்கும், போல்ஷ்விக்குகளின் கொள்கைக்கும் இடையே இருந்த முக்கிய முரண்பாடுகள், குறிப்பாக முதல் உலகப் போர் தொடர்பாக அவற்றிற்கிடையே இருந்த முரண்பாடு, சமாதானம் மற்றும் பிரெஸ்ட்-லிடோவ்ஸ்க் ஒப்பந்தம், உள்நாட்டு யுத்தம், தலையீட்டு யுத்தங்கள் மற்றும் மூன்றாவது சர்வதேச அகிலம் அமைக்கப்பட்டதும் அதன் மூலம் கம்யூனிஸ்ட்டுகளுக்கும் சமூக ஜனநாயகவாதிகளுக்கும் இடையே இறுதிப் பிரிவினை ஏற்பட்டது ஆகியவை இடம் பெறுகின்றன.
அடுத்து, பிரிட்டனிலும், குறிப்பாக ஐரோப்பாவின் இதர பகுதிகளிலும், அதிலும் குறிப்பாக ஹங்கேரியிலும், ஜெர்மனியிலும் நவம்பர் புரட்சியின் தாக்கம் எப்படி இருந்தது, இருக்கிறது என்பதை ஆராய்கிறோம். பிரிட்டன் பிரிவில், அரசாங்கத்தாலும், பொதுவாக முதலாளித்துவ வர்க்கத்தாலும், தொழிலாளர் இயக்கத்தின் வலதுசாரி தலைமை ஆகியவை போல்ஷ்விக்குகளுக்கு எதிராக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள பகைமை உணர்வை வேறுபடுத்திக் காட்டியிருக்கிறோம். போல்ஷ்விக்குகளுக்கு எதிராக செயல்பட்ட இவர்கள் அனைவரும் முதல் உலகப் போரை ஆதரித்தவர்கள் மற்றும் சோவியத்துகள் அதிலிருந்து விலகிக்கொண்டதும் ஆத்திரம் அடைந்தவர்கள் ஆவார்கள்.
இவர்கள் அனைவருமே ரஷ்யாவில் முதலாளித்துவம் ஒழிக்கப்பட்டதாலும், அங்கே தங்களுடைய அபரிமிதமான முதலீடுகளுக்கு இழப்பு ஏற்பட்டுவிட்டதே என்ற காரணங்களாலும் போல்ஷ்விக்குகள் மீது மிகவும் கோபம் அடைந்திருந்தார்கள். இதற்கு நேரெதிராகச் செயல்பட்ட இடதுசாரிகள் குறித்தும் நாங்கள் ஆய்வு செய்திருக்கிறோம். புரட்சி குறித்தும் மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிப்போக்குகள் குறித்தும் பிரிட்டிஷ் சோசலிஸ்ட் கட்சி மற்றும் அதன் செய்தித்தாளான தி கால் (The Call). பீப்பிள்ஸ் ரஷ்யா தகவல் மையம், உள்நாட்டு யுத்தத்தின்போது வெண்படையினருக்கு ஆதரவாக பிரிட்டன் தலையீடு இருந்ததை எதிர்த்த ரஷ்யப் பிரச்சாரத்தின் செல்வாக்கு ஆகியவை குறித்து ஆய்வு செய்கிறோம்.நிறைவாக, நடவடிக்கைக் கவுன்சில்கள் அமைக்கப்பட்ட பின்னர் அதன் செயல்பாடுகளையும் மதிப்பீடு செய்கிறோம்.
இந்த அமைப்பானது, பொது வேலைநிறுத்தம் மேற்கொண்டிடுவோம் என்று அரசாங்கத்தை அச்சுறுத்தியபின்னர்தான், அரசாங்கம் தன்னுடைய தலையீட்டுக்கொள்கையைக் கைவிட்டது.இவற்றிற்காக நாங்கள் மார்க்ஸ் நினைவு நூலகம், ஆர்ஐஏ நோவாஸ்தி, ரஷ்ய மற்றும் சோவியத் சார்பான ஆய்வுகள் குறித்த ஒத்துழைப்புக்கான சொசைட்டி மற்றும் வார்விக் பல்கலைக் கழகத்திலிருந்த நவீன பதிவுருக்கள் மையம் ஆகியவற்றிலிருந்த ஆவணங்கள் மற்றும் சித்திரங்களையும் சேகரித்திருக்கிறோம். இவற்றை எங்களுக்கு தந்து, ஒத்துழைத்து உதவியமைக்காக அவர்களுக்கு நாங்கள் என்றென்றும் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.போல்ஷ்விக் புரட்சி குறித்து எங்களை மிகவும் ஆச்சரியப்படவைத்த உண்மை என்னவெனில், புரட்சியை நடத்திய மக்களில் 80 சதவீதத்தினர் விவசாயிகள் என்பதும், அவர்களில் அதிகமானவர்கள் கல்வியறிவு அற்றவர்கள் என்பதும், அவர்கள்தான் இந்தப் புரட்சியை வெற்றிகரமாகச் செய்துமுடித்திருக்கிறார்கள் என்பதுமாகும்.
மேலும் ரஷ்யா அந்த சமயத்தில் அதிக அளவில் கிழக்கு முன்னணியில் நடைபெற்ற முதல் உலகப் போரில் ஈடுபட்டிருந்ததாகும்.1917 பிப்ரவரி மற்றும் நவம்பர் ஆகிய இரு புரட்சிக் காலத்திற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், ஆரம்பத்தில் போல்ஷ்விக்குகள் பெரும்பான்மையானவர்களாக எங்கேயுமே கிடையாது. தொழிலாளர்கள் மற்றும் படைவீரர்களின் சோவியத்துகளில்கூட அவர்களுக்கு பெரும்பான்மை கிடையாது. அந்த நிலைமையை மாற்றியமைத்திட அவர்களுக்கு எட்டு மாதங்கள் தேவைப்பட்டது. இந்த மாற்றம், அநேகமாக ஒட்டுமொத்தமாக அமைதியான சோசலிஸ்ட் நவம்பர் புரட்சியாக விளைந்தது. இதன்பின்னர் நாட்டிற்குள் நடைபெற்ற உள்நாட்டு யுத்தத்தின்போது ஐந்தாண்டுகள் புரட்சி நீடித்திருந்ததும் மற்றும் அந்நியத் தலையீடுகளின்போதும் அவற்றை வெற்றிகரமானமுறையில் சமாளித்ததும்தான் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க விஷயங்களாகும்.
நவம்பர் புரட்சி, அதன் தாக்கம் மற்றும் அதன்பின் அது நிறைவேற்றிய சாதனைகள் உண்மையில் நம் அனைவருக்கும் உத்வேகம் ஊட்டக்கூடியவைகளாகும். நாம் அவற்றை நிச்சயமாகக் கொண்டாட வேண்டும், ஆய்வு செய்திட வேண்டும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்தத்திசைவழியில் இத்திட்டத்தை நாம் முன்னெடுத்துச்சென்றிடவும், இன்றையதினம் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் நாம்தான் உண்மையான சக்தி என்கிற நம்பிக்கையை ஊட்டக்கூடிய விதத்தில் அவர்களுக்கு உதவிடவும் அனைத்துத்தரப்பினரும் முன்வருவீர்கள் என்று நம்புகிறோம்.
நன்றி: மார்னிங் ஸ்டார்
கட்டுரையாளர்: ராயல் ஹாலோவேயில் உள்ள லண்டன் பல்கலைக் கழகத்தின் தொழிலாளர் வரலாற்றுத்துறை, வருகைப் பேராசிரியராவார்.
தமிழில் : ச.வீரமணி

Thursday, July 13, 2017

வீரப் பெண்மணிகளே... தலை வணங்குகிறோம்! (2)






மேரி டேவிஸ்
1917இல் தொழிற்சாலைகளில் பெண்கள் ஏராளமாகப் பணியில் சேர்ந்தார்கள். அங்கே வேலைபார்த்து வந்த ஆண்கள் கட்டாயமாக ராணுவத்தில் சேர்க்கப்பட்டதால் அந்த இடங்களில் பெண்கள் வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டார்கள். 1917 பிப்ரவரி 23 அன்று (கிரிகோரியன் காலண்டரின்படி இப்போதைய மார்ச் 8) சர்வதேச மகளிர் தினம் வேலைநிறுத்தங்களாலும், பெண்கள் பங்கேற்ற மாபெரும் ஆர்ப்பாட்டங்களாலும் அனுசரிக்கப்பட்டது.
இது புரட்சிக்கு இட்டுச் சென்றது என்று போல்ஷ்விக் இதழான பிராவ்தா குறிப்பிட்டது.: ‘…புரட்சியின் முதல் நாள் மகளிர் தினமாகும். … பெண்கள் … ராணுவ வீரர்களின் தலைவிதியைத் தீர்மானித்தார்கள். அவர்கள் ராணுவ வீரர்கள் தங்கியிருந்த கொட்டடிகளுக்குச் சென்றார்கள், ராணுவ வீரர்களிடம் பேசினார்கள், அதனைத் தொடர்ந்து ராணுவ வீரர்கள் புரட்சியுடன் தங்களை இணைத்துக்கொண்டார்கள். … வீரப் பெண்மணிகளே, உங்களுக்குத் தலைவணங்குகிறோம்.’ஆயினும், பாரம்பரியமாகக் கூறப்பட்டுவரும் கருத்துக்கு முரணாக, புரட்சிகர நடைமுறையில் உழைக்கும் பெண்கள் ஈடுபட்டதன் துவக்கம்தான் இது. பூர்ஷ்வா பெண்ணியலாளர்களைப் பொறுத்தவரை இதுவே அவர்களது முடிவாக மாறிவிட்டது.
பூர்ஷ்வா பெண்கள் முதலில் எல்வாவ் (டுஎடிஎ) ஆலும், பின்னர் கெரன்ஸ்கியாலும் வழிநடத்தப்பட்ட புதிய தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவாக நின்றார்கள். அவர்களது பிரதானமான கோரிக்கை, ‘யுத்தத்தை வெற்றிபெறச் செய்வோம்’ என்பதேயாகும்.இத்தகைய யுத்தத்திற்கு ஆதரவான பெண்களின் மத்தியிலிருந்துதான் ஒரு பெண்கள் பட்டாலியன் உருவாக்கப்பட்டது. ஜெர்மானியர்களையும், போல்ஷ்விக்குகளையும் எதிர்த்துப் போரிட அது கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. யுத்தத்தைத் தொடர்ந்து நடத்திடுமாறு கெரன்ஸ்கியைக் கேட்டுக்கொள்வதற்காக வந்த பாங்குர்ஸ்ட், 1917 ஜூலையில் அவர்களைச் சந்தித்தார்.எனினும், பெண் தொழிலாளர்கள், முழுமையாக யுத்தத்திற்கு எதிராகவும், அரசாங்கத்திற்கு எதிராகவும் நின்றார்கள். இதன்காரணமாக அவர்களின் வேலைநிறுத்தம் வெற்றிகரமாகத் தொடர்ந்தது.
சேவைத் தொழில்களில் ஈடுபட்டிருந்த தொழிலாளர்களைக்கூட வேலைக்குத் திரும்புமாறு அவர்களால் கேட்டுக்கொள்ள முடியவில்லை. உதாரணமாக, 1917 மார்ச் மாதத்தில், சோஃபியா கொன்சார்ஸ்கயா என்னும் போல்ஷ்விக்கால் தலைமை தாங்கப்பட்ட சலவைத் தொழிலாளர்கள் நான்கு வாரங்கள் வேலைநிறுத்தத்தைத் தொடர்ந்தார்கள்.1917 ஏப்ரலில் ஒரு லட்சம் ராணுவவீரர்களுடைய மனைவிகள், பேரணியாகச் சென்று, ‘சிறந்த ரேஷன் வழங்கு’, என்றும் ‘யுத்தத்திற்கு முடிவு கட்டு’ என்றும் முழக்கமிட்டார்கள். கொலந்தாய் இவர்களது பேரணியில் உரையாற்றினார். போல்ஷ்விக்குகள் பெண்களின் மத்தியில் கிளர்ச்சிப் பிரச்சாரப் பணிகளில் மும்முரமாக செயல்பட்டார்கள். பெண்களின் இதழான ரபோட்னிஸ்டா மீண்டும் வெளிவந்தது. அதன் விற்பனை 40 ஆயிரத்திலிருந்து 50 ஆயிரம் வரை சென்றது.
நதேழ்தா குரூப்ஸ்கயா மற்றும் இனெஸ்ஸா அர்மாண்ட் இதன் ஆசிரியர் குழுவிலிருந்து செயல்பட்டார்கள்.புரட்சிக்கு எதிராக ஆகஸ்ட்டில் சதியில் ஈடுபட்ட கொர்னிலாவின் முயற்சிகளை எதிர்ப்பதில் பெண் தொழிலாளர்கள் மிகவும் முனைப்புடன் செயல்பட்டார்கள். அவர்கள் தடை அரண்களை எழுப்புவதில் உதவியதுடன், ‘செஞ் சகோதரிகள்’ (‘சுநன ளுளைவநசள’) என்ற பெயரில் மருத்துவ உதவிகளுக்கும் ஏற்பாடு செய்தார்கள். செப்டம்பரில், சமய்லாவா பெண் தொழிலாளர்களின் முதல் மாநாட்டை நடத்தினார். அக்டோபர் புரட்சிக்குப் பின்னர் அது மீண்டும் கூட்டப்பட்டது.புரட்சிக்கு முன்பும் பின்பும் கூட ஏராளமான பெண்கள் செஞ் சேனையினராகத் தங்களைப் பதிவு செய்து கொண்டுள்ளனர். படைவீரர்களாகவும் சென்று போரிட்டுள்ளனர்.புரட்சிக் காலத்தில் பெண்கள் ஆற்றிய பங்களிப்பிற்கு முக்கிய சான்றாவணமாகத் திகழ்வது, அக்டோபர் 18 அன்று சோசலிஸ்ட் அரசாங்கம் பிறப்பித்த முதல் ஆணைகளில் ஒன்று, திருமணம் மற்றும் குடும்பம் குறித்த சட்டம் ஆகும்.
இந்தச் சட்டம், பெண்களின் சமத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு சமூக உறவுகளின்மீது ஒரு புரட்சிகரமான பார்வையை உள்ளடக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறது.ரஷ்யப் புரட்சியின் பெண்களின் பங்களிப்பு குறித்து 1920இல் செட்கின்னுடன் நடைபெற்ற உரையாடலின்போது தோழர் லெனின் மிகவும் சிறப்பாகத் தொகுத்தளித்திருக்கிறார். அப்போது அவர், ‘பெண் தொழிலாளர்கள் புரட்சியின்போது மிகவும் அற்புதமானமுறையில் செயல்பட்டார்கள். அவர்களில்லாமல் எங்களால் வெற்றி பெற்றிருக்க முடியாது’ என்று கூறினார்.இப்போது, நூறு ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன. தோழர் லெனின் கூறிய வார்த்தைகள், பெண்களின் புரட்சிகரப் பங்களிப்பு குறித்த முனைப்பான நினைவூட்டலாக இருந்திட வேண்டும்.
(நன்றி: மார்னிங் ஸ்டார்)
(கட்டுரையாளர்: பிரிட்டனில்,  ராயல் ஹாலோவேயில் உள்ள லண்டன் பல்கலைக் கழகத்தின், தொழிலாளர் வரலாற்றுத்துறை, வருகைப் பேராசிரியராவார்)
(தமிழில் : ச.வீரமணி)